07.09.2024, 01:44 ✶
– Nie mam pojęcia – przyznała uczciwie Brenna. – Przekonamy się pewnie w kolejny piątek siedemnastego.
Nie była wcieleniem złośliwego bóstwa, a przynajmniej niczego o tym nie wiedziała, i wcale nie chciała płatać mu figli. Nie podejrzewała też wiecznej kary w Limbo, ponieważ po prawdzie, chociaż nie lubiła gnić ani być dźgnięta nożami, ani obrywać starożytnymi klątwami, to spotkania z Basiliusem wcale nie były takie tragiczne, a przecież różne zwariowane rzeczy przytrafiały się jej czasem i w innych datach. Po prostu wtedy zwykle Prewetta nie było w pobliżu i to nawet nie do końca był atut, bo przecież dobrze w takich sytuacjach mieć na podorędziu uzdrowiciela. Ale musiała przyznać, że albo byli ofiarami najdziwniejszego zbiegu okoliczności, jaki kiedykolwiek zaistniał, albo tkwiło coś w tej klątwie lub jakiś bożek celowo plątał im ścieżki, śmiejąc się przy tym złowieszczo.
– Och nie. To fatalny pomysł. Pamiętaj, Lecznica Dusz jest w Dolinie Godryka. Bliżej mojego domu. Jestem pewna, że tego nie chcesz – powiedziała, obracając trochę w żart jego słowa, które… które chyba wcale nie były przejawem poczucia humoru, a raczej desperacji. – Spróbujemy coś z tym zrobić – obiecała i dała mu całe sześćdziesiąt sekund na dalsze załamywanie się. A potem podniosła się z krzesła, ciągnąc go lekko w górę, zmuszając, by i on się podniósł.
Tkwienie w tej sali nie mogło mu pomóc. Pomyślała, że może pomogłaby jej nieobecność, ale w tej chwili byli do siebie dosłownie przywiązani. Dlatego po prostu pociągnęła Prewetta korytarzem, z powrotem ku windom – przeszło jej wprawdzie przez myśl pójście schodami, ale przypomniała sobie, że Basilius nie wyglądał najlepiej, więc postanowiła zaryzykować zepsucie się tej windy, bo jeszcze na schodach by jej zemdlał.
Nic jednak się nie zepsuło, razem z nimi do środka weszło paru szeregowych pracowników Ministerstwa, a jedyne, przed czym Brenna musiała zrobić unik, to jeden z papierowych samolocików, które latały po korytarzach, i zgubił drogę – udało się jej to zresztą bez przewalania ich oboje na ziemię, i jedynie trąciła lekko Basiliusa ramieniem. A potem, przez starą budkę telefoniczną, dostali się do niemagicznego Londynu.
Brenna nie była może osobą najbardziej obeznaną w kulturze mugoli, ale znała niemagiczny Londyn dostatecznie dobrze, aby kojarzyć parę lokali. I poprowadziła Basiliusa w stronę jednego z nich: niewielkiego, wciśniętego pomiędzy kwiaciarnię i sklep papierniczy, gdzie stały miękkie fotele, nie pasujące do siebie kanapy, okrągłe stoliki, i całe mnóstwo bibelotów oraz książek, zastawiających stare, odrapane regały, ustawione pod ścianami.
- Mają tu masę herbat. Nie tyle, co w takim Hogsmeade, ale całkiem sporo, i są dobre, i serwują je w ładnych imbrykach. I mają tu książki, więc jak chcesz, mogę się zamknąć i jakieś sobie weźmiemy, jak się je oprze o stolik, to da się nawet chyba przekręcać strony.
Nie była wcieleniem złośliwego bóstwa, a przynajmniej niczego o tym nie wiedziała, i wcale nie chciała płatać mu figli. Nie podejrzewała też wiecznej kary w Limbo, ponieważ po prawdzie, chociaż nie lubiła gnić ani być dźgnięta nożami, ani obrywać starożytnymi klątwami, to spotkania z Basiliusem wcale nie były takie tragiczne, a przecież różne zwariowane rzeczy przytrafiały się jej czasem i w innych datach. Po prostu wtedy zwykle Prewetta nie było w pobliżu i to nawet nie do końca był atut, bo przecież dobrze w takich sytuacjach mieć na podorędziu uzdrowiciela. Ale musiała przyznać, że albo byli ofiarami najdziwniejszego zbiegu okoliczności, jaki kiedykolwiek zaistniał, albo tkwiło coś w tej klątwie lub jakiś bożek celowo plątał im ścieżki, śmiejąc się przy tym złowieszczo.
– Och nie. To fatalny pomysł. Pamiętaj, Lecznica Dusz jest w Dolinie Godryka. Bliżej mojego domu. Jestem pewna, że tego nie chcesz – powiedziała, obracając trochę w żart jego słowa, które… które chyba wcale nie były przejawem poczucia humoru, a raczej desperacji. – Spróbujemy coś z tym zrobić – obiecała i dała mu całe sześćdziesiąt sekund na dalsze załamywanie się. A potem podniosła się z krzesła, ciągnąc go lekko w górę, zmuszając, by i on się podniósł.
Tkwienie w tej sali nie mogło mu pomóc. Pomyślała, że może pomogłaby jej nieobecność, ale w tej chwili byli do siebie dosłownie przywiązani. Dlatego po prostu pociągnęła Prewetta korytarzem, z powrotem ku windom – przeszło jej wprawdzie przez myśl pójście schodami, ale przypomniała sobie, że Basilius nie wyglądał najlepiej, więc postanowiła zaryzykować zepsucie się tej windy, bo jeszcze na schodach by jej zemdlał.
Nic jednak się nie zepsuło, razem z nimi do środka weszło paru szeregowych pracowników Ministerstwa, a jedyne, przed czym Brenna musiała zrobić unik, to jeden z papierowych samolocików, które latały po korytarzach, i zgubił drogę – udało się jej to zresztą bez przewalania ich oboje na ziemię, i jedynie trąciła lekko Basiliusa ramieniem. A potem, przez starą budkę telefoniczną, dostali się do niemagicznego Londynu.
Brenna nie była może osobą najbardziej obeznaną w kulturze mugoli, ale znała niemagiczny Londyn dostatecznie dobrze, aby kojarzyć parę lokali. I poprowadziła Basiliusa w stronę jednego z nich: niewielkiego, wciśniętego pomiędzy kwiaciarnię i sklep papierniczy, gdzie stały miękkie fotele, nie pasujące do siebie kanapy, okrągłe stoliki, i całe mnóstwo bibelotów oraz książek, zastawiających stare, odrapane regały, ustawione pod ścianami.
- Mają tu masę herbat. Nie tyle, co w takim Hogsmeade, ale całkiem sporo, i są dobre, i serwują je w ładnych imbrykach. I mają tu książki, więc jak chcesz, mogę się zamknąć i jakieś sobie weźmiemy, jak się je oprze o stolik, to da się nawet chyba przekręcać strony.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.