Mimo tego, że lepienie w tym dziwnym cieście było całkiem zabawne to z wielką przyjemnością pozbył się resztek tego świństwa ze swoich palców, kiedy mógł je umyć, wyszorować wręcz. Kto by to widział, żeby pod równiutko wypiłowanymi paznokciami miało cokolwiek zostać. Więc się nawet nie dziwił, że Victoria przed momentem robiła sama dziwne wygibasy, żeby tylko nie ubrudzić swojej różdżki, a jednocześnie żeby po nią sięgnąć (i żeby nie ubrudzić przy okazji wszystkiego dookoła). Tym nie mniej wyglądało to bardzo zabawnie - dumna, chłodno wyglądająca czarownica, aurorka co się zowie, poważna pannica... która musi się posiłkować zębami, żeby w ogóle myśleć o czarowaniu.
- Zdaję sobie z tego sprawę, dlatego zmieniłem myślenie na jakiś dom letniskowy... ale na razie skupię się na tym, który mam aktualnie. - Niestety. Niestety nie mogli połączyć sieci fiuu, a i teleportacja na takie odległości nie wchodziła w grę. Zbyt niebezpieczne, o ile w ogóle możliwe. Wymagałoby to x skoków... oczywiście weźmy pod uwagę, że Laurent teleportować się nie mógł. Wtedy już Victoria musiałaby zostać jego rycerzem na karym ru... kocie. Na czarnym kocie. - To całkiem zabawne, bo znalazłem urokliwe miejsce dokładnie po drugiej stronie New Forest. Więc... na szczęście nie stworzę komplikacji. - Nie stworzy ich dla samego siebie. Nie był jedyną osobą źle znoszącą teleportację, niektórych po niej mdliło. Ale on teleportować się nie mógł w ogóle, pozostawały mu bardziej klasyczne środki transportu. Więc duża odległość od New Forest aż takim problemem by nie była, bo mógłby się teleportować do tamtejszego publicznego kominka, który w końcu stał przy stajniach, ale nadal... nie zależało mu aż tak, żeby uciec od samego New Forest. Zależało mu na zmianie otoczenia. Domu. - Tak... tak, ten. - Mądre... nie był pewien, czy to było mądre, w zasadzie to rzucił to wtedy półsennie. "Flynn, zbuduj mi dom." A potem zobaczył szkice, które były autentycznymi planami budowy domu i zmiękł. - Uch... łączy nas więcej, niż chciałbym, żeby łączyło. - I jednocześnie mniej. To jedna z tych historii, które trzeba opowiadać przy winie i przynajmniej jednym papierosie. - Potrzebuję do tego lampki wina. - Sam nie był pewien, czy to była historia, którą w ogóle chciał opowiadać szczegółowo... albo raczej był pewien - nie chciał. Nie chciał zupełnie nikomu jej opowiadać. Jego brzydka tajemnica. Pogrzebany sekret, który wypełzał jak bestia spod ziemi i drapał go po kostkach. Na razie tylko po kostkach, bo ewidentnie zamierzał się łapać jego nóg i wspinać dalej.
Normalność. Laurent sam chciałby wiedzieć, czym była ta normalność między nią a WAMPIREM, ale nie wiedział. Jego obrazek był składowymi tragedii, które nękały Victorię jak i tym, że ten, w którym się zakochała, wcale nie był księciem. Ale nie był też potworem, skoro ani razu jej nie skrzywdził. Długo był wampirem? Musiał mieć większe doświadczenie niż Astaroth, który nieustannie próbował się kontrolować - a już tą kontrolę raz stracił. Laurent nie życzył Victorii, żeby doświadczyła tego nieprzyjemnego bólu, nawet jeśli był tylko chwilowy, bo Astaroth się bardzo szybko opamiętał. Nikomu tego nie życzył.
Melancholijny nastrój był jedynym osiągalnym, kiedy myślisz o grzechach i grzeszkach. Świętość była na wyciągnięcie ręki tylko i wyłącznie wtedy, kiedy potrafiłeś samego siebie oszukać, że jest dla ciebie przeznaczona. Albo raczej - kiedy potrafiłeś oszukać innych. Laurent kłamać się nie starał, ale tworzyć pozory? Jak najbardziej. Przy Victorii tego nie robił. Był sobą w każdym tego słowa znaczeniu. Spoglądał przez dłuższy moment na starania Victorii, kiedy sam trzymał dłoń na kolbie, jakiej nawet dobrze nie ruszył. Kobieta wydawała się całkowicie zaangażowana i zaabsorbowana, tak wcześniej chlebem jak i tym. Nie dziwił się - jego ten chleb też pochłonął. Skierował w końcu wzrok na te liście i łodyżki, powoli je kształtując.
Sukces!