07.09.2024, 19:06 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 18.09.2024, 17:53 przez Samuel McGonagall.)
Samuelowi pies absolutnie nie robił, w Warowni biegało ich kilka (kto by tam liczył?), on sam zaś sprawiał aurę życzliwego zwierzętom wszelkiej maści. Rozumiał je lepiej niż ludzi, więc - bez większego zaskoczenia - łatwiej mu było odczytać zachowanie psa, aniżeli gospodarza. Łatwiej było mu empatią podążyć za tym energetycznym zaciekawieniem, za chęcią poznania nowej duszy, aniżeli twarzą spoglądającą na wszystko z wyższością.
Klient był zamknięty i ponury, z drugiej strony, czy nie za takie uważano testrale, które finalnie Samuel ukochał chyba najbardziej z istot, które stanęły na jego drodze? Dumne konie okryte złą sławą przez ostrość swojego wyglądu i fakt, że trzeba było być świadkiem cudzej śmierci aby w ogóle testrala widzieć. Przez myśl przeszło Samowi pytanie, czy z panem Rookwoodem jest podobnie. Czy był niewidzialny dla istot, które nie doświadczyły nigdy śmierci.
Podążywszy na górę, jego rozmyślania siłą rzeczy zostały zalane falą bodźców, gdy tylko przekroczył próg gabinetu. Chwycił różdżkę i zdolnościami krwi podbił powonienie, ścieląc sobie przegrody nosowe niedźwiedzim zmysłem, dla lepszego obrazu całości. Choć nie było to jego miejsce, widział w nim robotę, która być może go czekała, oprócz gablot. Był niejako przyzwyczajony. Dziedzic mówi "wyremontuj płot" a potem nagle odbudowuje się dach w domku ogrodnika. I mieszka się w nim potem.
Różnorodność figurek nie zastanawiała go, historia ludzi nie była dlań aż tak fascynująca, jak historia drzew, które dłużej stały niż pojedynczy człowiek, a w przypadku Greengrassów w ogóle można było założyć, że są oni drzewami w formie larwalnej (czego Sam szalenie im zazdrościł). Ulysses zastał go więc nie na analizie któregokolwiek bibelotu, ale na badaniu biurka, a potem - po słowach o tym, że regał jest z tego samego materiału - na uwaznym zbadaniu tego drugiego. Bez prośby o pozwolenie, przeniósł część kaczuszek i innych kurostojek na inną półkę, by spróbować wyciągnąć opróżnioną deskę i zweryfikować.
– Rozumiem... ee... że regał idzie do rozbiórki tak? Jak głębokie chcesz półki? Która rzecz, która ma się tam znależć jest naj...mm... najgłębsza? Największa? – trochę siępogubił, gestykulując i rozglądając się za jakimś eksponatem, który byłby miarodajny. – Dwanaście cali to byłoby dość sporo, ale wtedy nie ważne jaki tłusty kuguhar by się trafił, to wszystko wejdzie. Chyba że wolisz dziewięć. Będzie zgrabniej wyglądać, ale wtedy nie ręczę. Książka mojego dziadka byłaby na to już za dużo.– zmarszczył nos – No i dobrze ściany mieć oczyszczone i pomalowane jak mają być nowe gabloty. Mogę to dorzucić do usługi, skoro tak późno odpowiedziałem na prośbę. – Brenka co prawda uczyła go kiedyś jak dbać o swoje interesy, ale może nie szło mu to jeszcze za dobrze. Być może nie będzie mu to szło dobrze nigdy. W końcu, czy kiedykolwiek zapytał o swoją pensję ogrodniczą w Warowni i warunki zatrudnienia? Było mu tam dobrze. Lubił psy no i pozwolili mu przyprowadzić kozy.
Klient był zamknięty i ponury, z drugiej strony, czy nie za takie uważano testrale, które finalnie Samuel ukochał chyba najbardziej z istot, które stanęły na jego drodze? Dumne konie okryte złą sławą przez ostrość swojego wyglądu i fakt, że trzeba było być świadkiem cudzej śmierci aby w ogóle testrala widzieć. Przez myśl przeszło Samowi pytanie, czy z panem Rookwoodem jest podobnie. Czy był niewidzialny dla istot, które nie doświadczyły nigdy śmierci.
Podążywszy na górę, jego rozmyślania siłą rzeczy zostały zalane falą bodźców, gdy tylko przekroczył próg gabinetu. Chwycił różdżkę i zdolnościami krwi podbił powonienie, ścieląc sobie przegrody nosowe niedźwiedzim zmysłem, dla lepszego obrazu całości. Choć nie było to jego miejsce, widział w nim robotę, która być może go czekała, oprócz gablot. Był niejako przyzwyczajony. Dziedzic mówi "wyremontuj płot" a potem nagle odbudowuje się dach w domku ogrodnika. I mieszka się w nim potem.
Różnorodność figurek nie zastanawiała go, historia ludzi nie była dlań aż tak fascynująca, jak historia drzew, które dłużej stały niż pojedynczy człowiek, a w przypadku Greengrassów w ogóle można było założyć, że są oni drzewami w formie larwalnej (czego Sam szalenie im zazdrościł). Ulysses zastał go więc nie na analizie któregokolwiek bibelotu, ale na badaniu biurka, a potem - po słowach o tym, że regał jest z tego samego materiału - na uwaznym zbadaniu tego drugiego. Bez prośby o pozwolenie, przeniósł część kaczuszek i innych kurostojek na inną półkę, by spróbować wyciągnąć opróżnioną deskę i zweryfikować.
– Rozumiem... ee... że regał idzie do rozbiórki tak? Jak głębokie chcesz półki? Która rzecz, która ma się tam znależć jest naj...mm... najgłębsza? Największa? – trochę siępogubił, gestykulując i rozglądając się za jakimś eksponatem, który byłby miarodajny. – Dwanaście cali to byłoby dość sporo, ale wtedy nie ważne jaki tłusty kuguhar by się trafił, to wszystko wejdzie. Chyba że wolisz dziewięć. Będzie zgrabniej wyglądać, ale wtedy nie ręczę. Książka mojego dziadka byłaby na to już za dużo.– zmarszczył nos – No i dobrze ściany mieć oczyszczone i pomalowane jak mają być nowe gabloty. Mogę to dorzucić do usługi, skoro tak późno odpowiedziałem na prośbę. – Brenka co prawda uczyła go kiedyś jak dbać o swoje interesy, ale może nie szło mu to jeszcze za dobrze. Być może nie będzie mu to szło dobrze nigdy. W końcu, czy kiedykolwiek zapytał o swoją pensję ogrodniczą w Warowni i warunki zatrudnienia? Było mu tam dobrze. Lubił psy no i pozwolili mu przyprowadzić kozy.