08.09.2024, 01:55 ✶
Sięgnął po papierosa i odpalił go za pomocą zapalniczki. Zaciągnął się i wypuścił dym spoglądając w niebo, dopiero potem wrócił spojrzeniem do Olivii, oceniając to jak przeżyła uczestnictwo w łamaniu klątwy, a raczej bycie widownią.
- Niektórzy twierdzą, że gdy z klątwą związań jest czyjaś dusza to w momencie jej łamania jest rozrywana na miliony kawałków, aby móc wyruszyć dalej w drogę, a wszelkie krzyki i piski to krzyki bólu tej duszy - cóż takie były wierzenia niektórych ludów, jaka była prawda nie wiedział chyba jeszcze nikt poza duszami, które były uwięzione przez klątwy. Jednak po ich złamaniu nie mogli już się dowiedzieć czy była to prawda. - Bardziej skłaniam się ku temu jednak, że to po prostu nagromadzenie magii szuka ujścia i powstaje taki dźwięk - wzruszył ramionami, bo nie mieli pewności czym był ten pisk, nikt nigdy go nie zbadał i raczej nigdy nie zbada. Zresztą też wolał nie myśleć, że podczas łamania klątwy niszczył też duszę niewinny osób, nikt normalny bowiem nie rzucał klątw na swoje dusze, aby uwięzić je w tym padole.
- Możemy wracać - dodał jeszcze po upewnieniu się, że nie zostawił tutaj niczego ze swojej torby. Wyciągnął obie dłonie ku Olivii: jedną, żeby jej pomóc w teleportacji, a druga, żeby ofiarować torbę jak wcześniej.
-Widzisz, idzie ci o wiele lepiej - powiedział z pochwałą, którą zazwyczaj mówi się psiakom po dobrze wykonanej sztuczce czy komendzie. Olivia tym razem nie miała problemów z trafieniem do torby, wrócili w to samo miejsce skąd wyruszyli. - Polecam się na przyszłość - skłonił się delikatnie i upewniwszy się, że panna Quirke poradzi sobie już sama po tym jakże traumatycznym przeżyciu teleportacji i zniknął z cichym pyknięciem.
- Niektórzy twierdzą, że gdy z klątwą związań jest czyjaś dusza to w momencie jej łamania jest rozrywana na miliony kawałków, aby móc wyruszyć dalej w drogę, a wszelkie krzyki i piski to krzyki bólu tej duszy - cóż takie były wierzenia niektórych ludów, jaka była prawda nie wiedział chyba jeszcze nikt poza duszami, które były uwięzione przez klątwy. Jednak po ich złamaniu nie mogli już się dowiedzieć czy była to prawda. - Bardziej skłaniam się ku temu jednak, że to po prostu nagromadzenie magii szuka ujścia i powstaje taki dźwięk - wzruszył ramionami, bo nie mieli pewności czym był ten pisk, nikt nigdy go nie zbadał i raczej nigdy nie zbada. Zresztą też wolał nie myśleć, że podczas łamania klątwy niszczył też duszę niewinny osób, nikt normalny bowiem nie rzucał klątw na swoje dusze, aby uwięzić je w tym padole.
- Możemy wracać - dodał jeszcze po upewnieniu się, że nie zostawił tutaj niczego ze swojej torby. Wyciągnął obie dłonie ku Olivii: jedną, żeby jej pomóc w teleportacji, a druga, żeby ofiarować torbę jak wcześniej.
-Widzisz, idzie ci o wiele lepiej - powiedział z pochwałą, którą zazwyczaj mówi się psiakom po dobrze wykonanej sztuczce czy komendzie. Olivia tym razem nie miała problemów z trafieniem do torby, wrócili w to samo miejsce skąd wyruszyli. - Polecam się na przyszłość - skłonił się delikatnie i upewniwszy się, że panna Quirke poradzi sobie już sama po tym jakże traumatycznym przeżyciu teleportacji i zniknął z cichym pyknięciem.
Koniec sesji