08.09.2024, 03:21 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 08.09.2024, 03:31 przez Atreus Bulstrode.)
Lavinia Bulstrode najpewniej miała całe mnóstwo wymówek, którymi usprawiedliwiałaby to miejsce i to dlaczego NIE powinni się tutaj znaleźć. Ani też pić jej tajemniczej herbatki. Głupie to trochę było, ale tak jak Atreus nienawidził w tym momencie tej zagadki i ta złość gdzieś w nim bulgotała pod warstwami strachu, tak nie był w stanie gniewać się poważnie na samą ciotkę. Może było to przyzwyczajenie, krzyczące w nim że gdyby tylko lepiej zrozumiał zagadkę to nic takiego by się nie wydarzyło i że w gruncie rzeczy była to jego wina. A może było to dziwne uczucie, że coś w nim powoli pęka.
Brenna zareagowała wreszcie, otrząsnąwszy się z szoku czy zdziwienia, które wywołały w niej kolejne twarze. Zamachnęła się, celując w istotę już nie zaklęciem, a zwyczajnie pięścią, a wyprowadzone przez nią uderzenie było mocne. Na tyle, że głowa odskoczyła fałszywemu Atreusowi w bok, a kobietę owiał na moment intensywniejszy, niemal mdlący zapach kwiatowego dymu, mieszającego się z żelaznymi nutami krwi i nadpalanych włosów.
Bulstrode natomiast nie rozumiał, dlaczego jego sobowtór miał na głowie wianek, ale też nie zastanawiał się nad tym aż tak przesadnie. Przynajmniej nie do momentu, kiedy zapach wzmógł się na tyle, że musiał zwrócić na niego uwagę. Twarz fałszywki, wykręcona teraz w jakimś smutnym uśmiechu i przede wszystkim potraktowana pięścią Longbottom, zamigotała na moment, a dźwięczenie w uszach na nowo pojawiło się na chwilę. A gdy pękło, nie patrzył już na Atreusa on sam, a Laurent, a potem twarz mignęła znowu, jakby nie mogąc się zdecydować przemknęła przez rysy Florence, osadzając się na samym końcu na tych należących Brenny.
- Zrobisz mi to samo co jemu? Zrobisz mi to samo, co teraz zrobiła mi ona? - zapytała z jakimś smutnym rozczarowaniem. Atreus poczuł, jak żołądek wywraca mu się do góry nogami, kiedy po twarzy fałszywej Brenny pociekła świeża struga krwi, tym razem nie skapniętej z wianka, a z rozciętej teraz wargi.
- Puszczaj mnie, kurwa - syknął, łapiąc istotę znowu za ręce, próbując ją z siebie zrzucić.
Za każdym razem, kiedy próbowali siłą coś zrobić z lustrzanym potworkiem, coś brzęczało im w uszach i tak też stało się tym razem, kiedy zepchnął go z siebie mocno. Fałszywa Brenna sturlała się z niego, obijając o podłogę i dzięki temu Bulstrode podniósł się wreszcie z ziemi.
- Tylko, jeśli ty będziesz w stanie to zrobić - uśmiechnęła się lekko, z jakimś melancholijnym wyrazem i w tym momencie obydwoje z Brenną mieli wrażenie, że to na nich konkretnie kieruje spojrzenie. Podniosła się z ziemi i tym razem coś się zmieniło; wianek zadrżał i błyszczące na nim ogniki żaru rozpaliły się, ale ogień nie oświetlał jej twarzy ciepłym, znajomym światłem, a przybrał chłodny odcień.
- Kto następnym razem będzie czekał na ciebie w płomieniach? Ona? - wskazała palcem na Brennę, kierując swoje słowa do Atreusa, a ubranie zajęło się miejscami ogniem. - A może to na ciebie będzie czekał on? A może ja? - palec na moment powędrował w stronę Atreusa, kiedy tym razem zwróciła się do Longbottom, ale szybko zmienił kierunek, kiedy fałszywa Brenna przestała podszywać się pod brygadzistkę, na moment znowu upodabniając się do Heather.
Brenna zareagowała wreszcie, otrząsnąwszy się z szoku czy zdziwienia, które wywołały w niej kolejne twarze. Zamachnęła się, celując w istotę już nie zaklęciem, a zwyczajnie pięścią, a wyprowadzone przez nią uderzenie było mocne. Na tyle, że głowa odskoczyła fałszywemu Atreusowi w bok, a kobietę owiał na moment intensywniejszy, niemal mdlący zapach kwiatowego dymu, mieszającego się z żelaznymi nutami krwi i nadpalanych włosów.
Bulstrode natomiast nie rozumiał, dlaczego jego sobowtór miał na głowie wianek, ale też nie zastanawiał się nad tym aż tak przesadnie. Przynajmniej nie do momentu, kiedy zapach wzmógł się na tyle, że musiał zwrócić na niego uwagę. Twarz fałszywki, wykręcona teraz w jakimś smutnym uśmiechu i przede wszystkim potraktowana pięścią Longbottom, zamigotała na moment, a dźwięczenie w uszach na nowo pojawiło się na chwilę. A gdy pękło, nie patrzył już na Atreusa on sam, a Laurent, a potem twarz mignęła znowu, jakby nie mogąc się zdecydować przemknęła przez rysy Florence, osadzając się na samym końcu na tych należących Brenny.
- Zrobisz mi to samo co jemu? Zrobisz mi to samo, co teraz zrobiła mi ona? - zapytała z jakimś smutnym rozczarowaniem. Atreus poczuł, jak żołądek wywraca mu się do góry nogami, kiedy po twarzy fałszywej Brenny pociekła świeża struga krwi, tym razem nie skapniętej z wianka, a z rozciętej teraz wargi.
- Puszczaj mnie, kurwa - syknął, łapiąc istotę znowu za ręce, próbując ją z siebie zrzucić.
Rzut Z 1d100 - 80
Sukces!
Sukces!
Rzut Z 1d100 - 84
Sukces!
Sukces!
Za każdym razem, kiedy próbowali siłą coś zrobić z lustrzanym potworkiem, coś brzęczało im w uszach i tak też stało się tym razem, kiedy zepchnął go z siebie mocno. Fałszywa Brenna sturlała się z niego, obijając o podłogę i dzięki temu Bulstrode podniósł się wreszcie z ziemi.
- Tylko, jeśli ty będziesz w stanie to zrobić - uśmiechnęła się lekko, z jakimś melancholijnym wyrazem i w tym momencie obydwoje z Brenną mieli wrażenie, że to na nich konkretnie kieruje spojrzenie. Podniosła się z ziemi i tym razem coś się zmieniło; wianek zadrżał i błyszczące na nim ogniki żaru rozpaliły się, ale ogień nie oświetlał jej twarzy ciepłym, znajomym światłem, a przybrał chłodny odcień.
- Kto następnym razem będzie czekał na ciebie w płomieniach? Ona? - wskazała palcem na Brennę, kierując swoje słowa do Atreusa, a ubranie zajęło się miejscami ogniem. - A może to na ciebie będzie czekał on? A może ja? - palec na moment powędrował w stronę Atreusa, kiedy tym razem zwróciła się do Longbottom, ale szybko zmienił kierunek, kiedy fałszywa Brenna przestała podszywać się pod brygadzistkę, na moment znowu upodabniając się do Heather.