08.09.2024, 23:14 ✶
Złociste oczka przetoczyły się po czaszce i prawie się o nią poobijały, bo i cała głowa zatoczyła półokrąg irytacji.
– Noooo..... dobra. – mruknęła sięgając po świeżą białą bułkę, którą zamierzała dziubać choćby do usranej śmierci, żeby tylko Brenka nie pierdoliła cały czas o tym jedzeniu. Dwa okruszki dla maluszki, hehe, rozjebała ją w dłoniach na dwa (żeby było lepiej nie widać ile zjadła na prawdę), a potem ugryzła kawałek i zaczęła mielić w ustach, które nagle postanowiły nie mieć śliny.
Pytania padły trudne i dziewczę zasępiło się nad nimi.
– Nie wiem. Może następny będzie jeszcze bardziej zjebany? – odpowiedziała najpierw na kwestię terapeuty. Black ostatecznie podpisał jej papiery na wyjście, chociaż teoretycznie oboje wiedzieli, że Millie nie nadawała się do tego, żeby wyjść z Lecznicy. Znaczy - jeśli ktoś by ją zapytał, to wzór pacjenta, medal jej. Ale no...
Rzeczy, które widziała. Żeby tylko to było widzenie. Smak, zapach... te zmysły też potrafiły się aktywować, jak wtedy kiedy przyszedł do niej Isaac i pachniał tak słodko. Nauczyła się je już ignorować, ale czasem było to tak koszmarnie frustrujące, że miała ochotę sobie wydrapać oczy, wydłubać nos, przebić bębenki.
Być znowu w czerni. Tam była cisza, tam nikt nie krzyczał z przerażenia.
Dziobała bułkę dalej, mentalnie krążąc wokół pytania, jak ryba, która próbowała na wszystkie strony pływać tak, by haczyk wyjebało jej z ust, by była znowu wolna. W tym pytaniu była groźba, Millie czuła to nawet jeśli Longbottomówna zarzekała się że ona jej nie zamknie w Lecznicy znowu. Ale mogła powiedzieć bratu, który by już mógł to zrobić i hop! Słowo nie było złamane. Z drugiej strony... Jaki był sens udawać? Uciekać? Tyle lat. Tyle lat życia w kłamstwie.
Skinęła głową, po czym dodała matowo.
– Ale to nie ma znaczenia wiesz... ja zawsze byłam jebnięta. To nie przez Beltane. Odkąd pamiętam. No.. widzę rzeczy. Nocami jest gorzej. Dlatego nie chcę tam wrócić. Do Lecznicy. Bo widziałam rzeczy. Ich rzeczy. Innych wariatów. Nie chcę tam wrócić Brenna. Nie chcę znów tego widzieć. – powtórzyła niemal szepcząc.
Była małym kamieniem, małym kamieniem siedzącym na krześle, z zaciśniętymi paluszkami na kruszącej się bułce. Nie mówiła o tym Blackowi, bo wtedy NIGDY by jej nie wypuścił. Nie mówiła Alastorowi, on i tak miał dostatecznie dużo zmartwien. Nie mówiła nikomu, bo i po co pogarszać sprawę. Była tylko nieogarniętym krawężnikiem, na co komu wiedzieć, że to dno miało jeszcze rozległe piwnice spierdolenia? Po policzkach płynęły łzy, śmiesznie, że kamienie potrafią płakać. Nawet serce biło tak jakoś wolniej, a oddychanie nigdy nie było niezbędnym elementem do życia. Bała się w chuj reakcji przyjaciółki, bała się nigdy nawet nie dopuszczając myśli o tym, że mogłaby o tym komukolwiek powiedzieć.
– Noooo..... dobra. – mruknęła sięgając po świeżą białą bułkę, którą zamierzała dziubać choćby do usranej śmierci, żeby tylko Brenka nie pierdoliła cały czas o tym jedzeniu. Dwa okruszki dla maluszki, hehe, rozjebała ją w dłoniach na dwa (żeby było lepiej nie widać ile zjadła na prawdę), a potem ugryzła kawałek i zaczęła mielić w ustach, które nagle postanowiły nie mieć śliny.
Pytania padły trudne i dziewczę zasępiło się nad nimi.
– Nie wiem. Może następny będzie jeszcze bardziej zjebany? – odpowiedziała najpierw na kwestię terapeuty. Black ostatecznie podpisał jej papiery na wyjście, chociaż teoretycznie oboje wiedzieli, że Millie nie nadawała się do tego, żeby wyjść z Lecznicy. Znaczy - jeśli ktoś by ją zapytał, to wzór pacjenta, medal jej. Ale no...
Rzeczy, które widziała. Żeby tylko to było widzenie. Smak, zapach... te zmysły też potrafiły się aktywować, jak wtedy kiedy przyszedł do niej Isaac i pachniał tak słodko. Nauczyła się je już ignorować, ale czasem było to tak koszmarnie frustrujące, że miała ochotę sobie wydrapać oczy, wydłubać nos, przebić bębenki.
Być znowu w czerni. Tam była cisza, tam nikt nie krzyczał z przerażenia.
Dziobała bułkę dalej, mentalnie krążąc wokół pytania, jak ryba, która próbowała na wszystkie strony pływać tak, by haczyk wyjebało jej z ust, by była znowu wolna. W tym pytaniu była groźba, Millie czuła to nawet jeśli Longbottomówna zarzekała się że ona jej nie zamknie w Lecznicy znowu. Ale mogła powiedzieć bratu, który by już mógł to zrobić i hop! Słowo nie było złamane. Z drugiej strony... Jaki był sens udawać? Uciekać? Tyle lat. Tyle lat życia w kłamstwie.
Skinęła głową, po czym dodała matowo.
– Ale to nie ma znaczenia wiesz... ja zawsze byłam jebnięta. To nie przez Beltane. Odkąd pamiętam. No.. widzę rzeczy. Nocami jest gorzej. Dlatego nie chcę tam wrócić. Do Lecznicy. Bo widziałam rzeczy. Ich rzeczy. Innych wariatów. Nie chcę tam wrócić Brenna. Nie chcę znów tego widzieć. – powtórzyła niemal szepcząc.
Była małym kamieniem, małym kamieniem siedzącym na krześle, z zaciśniętymi paluszkami na kruszącej się bułce. Nie mówiła o tym Blackowi, bo wtedy NIGDY by jej nie wypuścił. Nie mówiła Alastorowi, on i tak miał dostatecznie dużo zmartwien. Nie mówiła nikomu, bo i po co pogarszać sprawę. Była tylko nieogarniętym krawężnikiem, na co komu wiedzieć, że to dno miało jeszcze rozległe piwnice spierdolenia? Po policzkach płynęły łzy, śmiesznie, że kamienie potrafią płakać. Nawet serce biło tak jakoś wolniej, a oddychanie nigdy nie było niezbędnym elementem do życia. Bała się w chuj reakcji przyjaciółki, bała się nigdy nawet nie dopuszczając myśli o tym, że mogłaby o tym komukolwiek powiedzieć.