Poczta Barda Beedle'a

Your browser has JavaScript disabled. If you would like to use all features of this site, it is mandatory to enable JavaScript.

Our Lady of Sorrows

and you don't seem the lying kind
a shame that I can read your mind
and all the things that I read there
candlelit smile that we both share

wiek

sława

krew

czysta

genetyka

wila

zawód

Infobrokerka, właścicielka zakładu pogrzebowego, pianistka

Spowita nimbem wyższości i aureolą sięgających niemal do ziemi srebrzystoblond włosów, Lorraine wygląda dokładnie tak, jak powinien wyglądać Malfoy z krwi i kości. A jednak... Coś hipnotyzującego jest w jej czystym, wysokim głosie, w sposobie, w jaki intonuje słowa. Coś w pełnych gracji ruchach, w przenikliwym spojrzeniu jasnoniebieskich oczu, skrytych pod ciężkimi od niewyspania powiekami. Przedziwny czar półwili, który wyróżnia Lorraine z tłumu mimo raczej przeciętnej postury (1,67 m), długo nie pozwalając ludziom zapomnieć o jej uśmiechu. Wygląda na istotę słabą, wątłego zdrowia. W przeszłości, Lorraine zmagała się z zaburzeniami odżywania, przez co teraz cechuje ją nienaturalna wręcz kruchość. Chorobliwie chuda, kości zdają się niemal przebijać delikatną, bladą skórę. Uwagę zwracają zwłaszcza wydelikacone dłonie o długich, smukłych palcach, w których często obraca w zamyśleniu srebrny pierścionek z emblematem rodu Malfoy. Obyta towarzysko, zawsze wie, co powiedzieć, i jak się zachować. Bez względu na okoliczności dba o zachowanie nienagannej postawy. Ubiera się w otrzymane w spadku po bogatszych kuzynkach, klasyczne, mocno zabudowane suknie, na których wprawne oko dostrzeże ślady poprawek krawieckich. W naturze półwili leży przyciągać cudze spojrzenia, może dlatego Lorraine nosi się bardzo konserwatywnie, nigdy niemal nie odsłaniając ciała. Najczęściej spowita jest od stóp do głów w biel, choć chętnie stroi się również w odcienie zieleni i błękitu. Zawsze otula ją mgiełka ciężkich perfum, których nieznośnie wręcz słodki zapach służy tuszowaniu klejącej się do Lorraine mdłej woni śmierci.

Lorraine Malfoy

#28

09.09.2024, 23:20 ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 15.09.2024, 03:58 przez Lorraine Malfoy.)

List wylądował na biurku Fortinbrasa Malfoya wieczorem 28 sierpnia 1972 roku. Na kopercie nie było adresu zwrotnego. W środku znajdował się wierszyk – jeden z wielu, które otrzymał przez lata Fortinbras, chyba już nawykły do znajdowania tych podejrzanych świstków w swojej korespondencji – charakter pisma, jak zawsze, wydawał się Fortinbrasowi dziwnie znajomy, ale czy zdołał go skojarzyć z osobą dawno niewidzianego brata, Armanda Malfoya? To już wie tylko sam wielki Fortinbras Malfoy.

Na górze żałobne dementory w szatach jak kir czarnych,
na dole żałobnik, zagubiony pośród duchów cmentarnych.
Popatrzżeż w dół, Fortinbrasie, woła twój przyjaciel drogi,
któremu po śmierci diabły w piekle przyprawiły rogi.

W kopercie tkwił również rysunek autorstwa Baldwina Malfoya, bratanka Fortinbrasa i Armanda, który widocznie spędził trochę quality time ze stryjem-poetą.
[Obrazek: 78e626db1f1903bb92c422e7b0ac1f7d9a48e122.pnj]