11.09.2024, 21:57 ✶
Słoneczne popołudnie w pracowni miało nie być przerywane niczym niespodziewanym lub niestosownym. Słońce zniżało się ku zachodowi, ale świeciło od południa, a jego ciepłe promienie wpadały przez duże okno. Czego chcieć więcej?
Z pewnością nie kondolencji.
Tłuczek wypadł mu z dłoni, z głośnym stuknięciem uderzył w stół, potoczył się po nim aż do krawędzi i spadł, z hukiem spadając na podłogę. Charlie wiedział, że jego narzędziu nie stanie się nic złego i to bardziej o stan podłogi się bał. Przynajmniej pocisk ominął stopy, bo te, obute jedynie w lekkie, materiałowe buty, nie ostałyby się w całości po spotkaniu z tak ciężkim kawałkiem granitu.
- ...przepraszam bardzo?! - Zawołał zaskoczony, obracając się w stronę dziewczęcia, którego pojawienia się nie zwiastował nawet szmer. I sam nie wiedział, co ma myśleć! Nie widział jej tu wcześniej, nie miał pojęcia, czy to pracownica, czy pacjentka, czy po prostu ktoś nawiedzony, kto zgubił drogę i w jakiś sposób znalazł się w pracowni! Na szczęście Charlie nie wnikał w dziwne powitanie, bo i doszedł do wniosku, że może mu się przesłyszało. Nikt przecież nie był bliski umierania w jego rodzinie, no, poza nim samym, te dwa tygodnie temu. To musiał być dziwny żart lub pomyłka. - Wszystko w porządku? - Zatroszczył się od razu o nią, bo nie wyglądała jak ktoś, kto wiedział, gdzie i po co przyszedł. A jednak, nieznajoma musiała wiedzieć więcej, niż sobą prezentowała, bo przyniosła mu ciasteczka.
Charlie nie miał pojęcia, co o tym myśleć.
- Dziękuję. - Odezwał się w końcu, spokojniej, mniej nerwowo, chcąc jednocześnie wpłynąć na szybkość mówienia dziewczęcia. Jeszcze trochę przyspieszy, a jej słowa zleją się w niezrozumiały szum. - To bardzo miłe z panienki strony. - Dodał, podnosząc się z miejsca i schylając pod stół, by podnieść tłuczek. Podłoga nie pękła. Miał szczęście.
Odniósł wrażenie, że była jak wystraszone zwierzątko, jak dziki kot, który bardzo pragnie ludzkiego towarzystwa, ale prędzej podrapie, niż da się pogłaskać. Dlatego Mulciber trzymał ręce przy sobie i co ważniejsze, trzymał dystans. Nie chciał jej osaczyć, nawet jeśli to ona przyszła do niego. A może to on sam bał się zbliżyć do obcej kobiety?
- Będę robić świeczki, ale nie teraz. Teraz ucieram zioła. - Wskazał jej moździerz, by podkreślić swoje słowa. - Chyba nie mieliśmy jeszcze okazji rozmawiać. Charles Mulciber. - Przedstawił się grzecznie podchodząc o parę kroków. - Jak panience na imię? Pracuje panienka tutaj?
Z pewnością nie kondolencji.
Tłuczek wypadł mu z dłoni, z głośnym stuknięciem uderzył w stół, potoczył się po nim aż do krawędzi i spadł, z hukiem spadając na podłogę. Charlie wiedział, że jego narzędziu nie stanie się nic złego i to bardziej o stan podłogi się bał. Przynajmniej pocisk ominął stopy, bo te, obute jedynie w lekkie, materiałowe buty, nie ostałyby się w całości po spotkaniu z tak ciężkim kawałkiem granitu.
- ...przepraszam bardzo?! - Zawołał zaskoczony, obracając się w stronę dziewczęcia, którego pojawienia się nie zwiastował nawet szmer. I sam nie wiedział, co ma myśleć! Nie widział jej tu wcześniej, nie miał pojęcia, czy to pracownica, czy pacjentka, czy po prostu ktoś nawiedzony, kto zgubił drogę i w jakiś sposób znalazł się w pracowni! Na szczęście Charlie nie wnikał w dziwne powitanie, bo i doszedł do wniosku, że może mu się przesłyszało. Nikt przecież nie był bliski umierania w jego rodzinie, no, poza nim samym, te dwa tygodnie temu. To musiał być dziwny żart lub pomyłka. - Wszystko w porządku? - Zatroszczył się od razu o nią, bo nie wyglądała jak ktoś, kto wiedział, gdzie i po co przyszedł. A jednak, nieznajoma musiała wiedzieć więcej, niż sobą prezentowała, bo przyniosła mu ciasteczka.
Charlie nie miał pojęcia, co o tym myśleć.
- Dziękuję. - Odezwał się w końcu, spokojniej, mniej nerwowo, chcąc jednocześnie wpłynąć na szybkość mówienia dziewczęcia. Jeszcze trochę przyspieszy, a jej słowa zleją się w niezrozumiały szum. - To bardzo miłe z panienki strony. - Dodał, podnosząc się z miejsca i schylając pod stół, by podnieść tłuczek. Podłoga nie pękła. Miał szczęście.
Odniósł wrażenie, że była jak wystraszone zwierzątko, jak dziki kot, który bardzo pragnie ludzkiego towarzystwa, ale prędzej podrapie, niż da się pogłaskać. Dlatego Mulciber trzymał ręce przy sobie i co ważniejsze, trzymał dystans. Nie chciał jej osaczyć, nawet jeśli to ona przyszła do niego. A może to on sam bał się zbliżyć do obcej kobiety?
- Będę robić świeczki, ale nie teraz. Teraz ucieram zioła. - Wskazał jej moździerz, by podkreślić swoje słowa. - Chyba nie mieliśmy jeszcze okazji rozmawiać. Charles Mulciber. - Przedstawił się grzecznie podchodząc o parę kroków. - Jak panience na imię? Pracuje panienka tutaj?