13.09.2024, 05:08 ✶
Prychnął rozbawiony, bo wcale jej się nie dziwił, że Lavinia straciła nieco w jej oczach. Z drugiej jednak strony, on sam jakoś nie mógł się w pełni zebrać do tego, by jednoznacznie ją potępić. Może za dużo czasu spędził w swoim życiu z ludźmi, którzy byli niezwykle oddani rodowej maksymie. Każdy szyfr da się złamać - cholera, w pewien sposób był przekonany, że nawet jego matka podchodziła do gry w karty jak do łamania jakichś szyfrów, szczególnie kiedy była w stanie liczyć karty, na co on chyba nigdy nie miał głowy. - Czy ja wiem czy taką zgrabną? Nawciskałem mu coś o niespodziewanej interwencji. W sumie jakby nie patrzeć, pasowało bardzo - szczególnie ten fragment o niespodziewanej, również się do niej uśmiechając, odrobinę tylko złośliwie. Cóż, przynajmniej było po tym widać, że powoli wracała mu dawna energia i typowe dla niego odruchy. Sam też nie chciał jej pytać teraz czy wszystko było dobrze w innym kontekście niż ten, czy nie była ranna albo nie stała się jej inna krzywda. Głównie dlatego, że tak jak się domyślała, sam nie miał ochoty rozwodzić się nad tym, czego przed chwilą doświadczyli, a w szczególności nad tym co istota pokazywała jemu. Jej wianek wydawał mu się... dziwny, ale domyślał się że cokolwiek symbolizował, łączyło się to z Beltane. Bo przecież od wianka wszystko się zaczęło i on sam za każdym razem kiedy widział podobne kwietne plecionki myślał o rytuale i wszystkim co było po nim. O ogniu, o krzykach, o świetle kamieni spod ziemi. O limbo i wszystkich rannych i martwych.
- Ale niektórzy usilnie próbują to robić.
Nie była to w żaden sposób przygana w jej stronę, bo coś w wyrazie jego twarzy jasno mogło podpowiadać Brennie, że w tym konkretnym momencie bardziej mówił o sobie. Był królem w zaciskaniu zębów i parciu przed siebie, byleby tylko pokazać innym że da radę i udowodnić, że jest samowystarczalny. I nawet jeśli ona sprawiała podobne wrażenie, gdzieś w tym wszystkim Atreus podświadomie chyba pojmował, że nie do końca byli pod tym względem do siebie aż tak podobni. Ta sugestia kryła się gdzieś za rozsyłanymi po biurze babeczkami, pączkami, tym jak chodziła pod rękę z Mavelle po Nokturnie nawet na nocnej służbie, czy jak inni odnosili się do niej. Brenna parła do przodu nie dla siebie samej, a dla innych i ci inni byli dla niej nieustannie, kiedy tylko ich potrzebowała.
W jakiś dziwny sposób miał wrażenie, że gdyby już ją ktoś zamknął w tej wieży i postawił na straży rzeczonego smoka to stała by się jedna z dwóch rzeczy; albo zyskałaby sympatię gadziny i jej przyjaźń, albo zmusiłaby go do ucieczki swoim nieustanny gadaniem, bo nie miałaby się przecież do kogo innego odezwać.
- Nie - odpowiedział powoli, odrobinę też niechętnie. A potem westchnął głęboko. - Miałem taką rozmowę z Anthonym, jeszcze w czerwcu... podobno dałaś mu kosza? - przymknął oczy, z zażenowaniem przywołując tamto wspomnienie. Współczuł Borginowi szczerze, bo uważał go za porządnego chłopaka. Był jego przyjacielem i Atreusowi wydawało się zawsze, że mimo braterskiej miłości, jaką darzył się ze Stanleyem, nie rekompensowało to niczego czego wymagała od niego reszta rodziny Borginów. - Ale tak, był już trochę napity - może to dla niej coś zmieniało, ale Bulstrode widział w tym tylko potwierdzenie tego, jak bardzo to wszystko Tośka bolało. Przecież sam nie raz, nie dwa, szukał na dnie butelki chociaż odrobiny pocieszenia i ukojenia bólu.
- Jakby było tutaj siedem sal, to obawiam się że ten cały kompleks prowadziłby aż pod Las Wisielców - prychnął rozbawiony. Wziął ją za rękę, prowadząc do drzwi, nie oglądając się nawet na moment na lustro, może trochę bojąc się że zobaczy w nim dokładnie to samo co wcześniej z niego wylazło. Kiedy natomiast przeszli przez wyjście, przywitała ich dokładnie ta sama sala do której weszli ze schodów na samym początku. Stare meble, dywany, obrazki, no i kubik gdzie wcześniej znajdowała się zagadka. Runy przy podłodze wygasły, a same schody prowadzące na górę, były teraz oświetlone przez dzienne światło, wpadające przez otwarte drzwi na parterze. - Wygląda na to, że pomyślnie przeszliśmy te... nawet nie wiem co to było. Powiedziałbym też, że skoro to przetrwaliśmy, to teraz powinno być tylko z górki, ale coś tam o wilku z lasu.
- Ale niektórzy usilnie próbują to robić.
Nie była to w żaden sposób przygana w jej stronę, bo coś w wyrazie jego twarzy jasno mogło podpowiadać Brennie, że w tym konkretnym momencie bardziej mówił o sobie. Był królem w zaciskaniu zębów i parciu przed siebie, byleby tylko pokazać innym że da radę i udowodnić, że jest samowystarczalny. I nawet jeśli ona sprawiała podobne wrażenie, gdzieś w tym wszystkim Atreus podświadomie chyba pojmował, że nie do końca byli pod tym względem do siebie aż tak podobni. Ta sugestia kryła się gdzieś za rozsyłanymi po biurze babeczkami, pączkami, tym jak chodziła pod rękę z Mavelle po Nokturnie nawet na nocnej służbie, czy jak inni odnosili się do niej. Brenna parła do przodu nie dla siebie samej, a dla innych i ci inni byli dla niej nieustannie, kiedy tylko ich potrzebowała.
W jakiś dziwny sposób miał wrażenie, że gdyby już ją ktoś zamknął w tej wieży i postawił na straży rzeczonego smoka to stała by się jedna z dwóch rzeczy; albo zyskałaby sympatię gadziny i jej przyjaźń, albo zmusiłaby go do ucieczki swoim nieustanny gadaniem, bo nie miałaby się przecież do kogo innego odezwać.
- Nie - odpowiedział powoli, odrobinę też niechętnie. A potem westchnął głęboko. - Miałem taką rozmowę z Anthonym, jeszcze w czerwcu... podobno dałaś mu kosza? - przymknął oczy, z zażenowaniem przywołując tamto wspomnienie. Współczuł Borginowi szczerze, bo uważał go za porządnego chłopaka. Był jego przyjacielem i Atreusowi wydawało się zawsze, że mimo braterskiej miłości, jaką darzył się ze Stanleyem, nie rekompensowało to niczego czego wymagała od niego reszta rodziny Borginów. - Ale tak, był już trochę napity - może to dla niej coś zmieniało, ale Bulstrode widział w tym tylko potwierdzenie tego, jak bardzo to wszystko Tośka bolało. Przecież sam nie raz, nie dwa, szukał na dnie butelki chociaż odrobiny pocieszenia i ukojenia bólu.
- Jakby było tutaj siedem sal, to obawiam się że ten cały kompleks prowadziłby aż pod Las Wisielców - prychnął rozbawiony. Wziął ją za rękę, prowadząc do drzwi, nie oglądając się nawet na moment na lustro, może trochę bojąc się że zobaczy w nim dokładnie to samo co wcześniej z niego wylazło. Kiedy natomiast przeszli przez wyjście, przywitała ich dokładnie ta sama sala do której weszli ze schodów na samym początku. Stare meble, dywany, obrazki, no i kubik gdzie wcześniej znajdowała się zagadka. Runy przy podłodze wygasły, a same schody prowadzące na górę, były teraz oświetlone przez dzienne światło, wpadające przez otwarte drzwi na parterze. - Wygląda na to, że pomyślnie przeszliśmy te... nawet nie wiem co to było. Powiedziałbym też, że skoro to przetrwaliśmy, to teraz powinno być tylko z górki, ale coś tam o wilku z lasu.