13.09.2024, 07:13 ✶
Po prawdzie to pewnie nie miałby nic przeciwko temu, żeby wytłumaczyć jej o co chodziło z tym co wyszło na niego z lustra. Mógł aż nazbyt często grać w sprawianie pozorów, ale przy niektórych ludziach robił to tylko do pewnego momentu, którym najczęściej było zapytanie go wprost o co chodzi. Wstydził się tych rzeczy okrutnie, albo bał się ich, ale tak samo jak potrafił być z Florence szczery w sprawie Laurenta, potrafił być też z innymi. A Brenna, cóż, nie była ani rodziną, ani kimś bliskim w ten konkretny, ugruntowany na przestrzeni lat sposób, ale niewątpliwie wytyczała własną, specyficzną ścieżkę. Czy była to wcześniejsza magia, czy też ich własne skłonności do pakowania się w specyficzne sytuacje, to coś w nim twierdziło że był w niektórych kwestiach winny szczerość. Na przykład takich, które mogły być niebezpieczne, ale przygoda z lustrem definitywnie taka była.
Ale zdecydowanie nie chciał robić tego w tym konkretnym momencie. Nie, kiedy wciąż było w nim trochę złości i rozdrapanych wspomnień.
Uniósł tylko lekko brwi i pokiwał głową, w zgadzającym się z nią geście. Nie powinni, ale byli tylko ludźmi, którzy próbowali sobie poradzić w tych specyficznych czasach. - To nie jest ważne skąd przyszło mu do głowy, że chodzi o mnie - wzruszył ramionami, bo faktycznie nie chciał się aż tak nad tym rozwodzić. Dla niego ta logika Borgina była trochę pokrętna, bo sam był absolutnie przekonany, że z decyzją Brenny by dać mu kosza nie miał wiele wspólnego. I on, i Stanley czy Louvain doskonale zdawali sobie sprawę z tego, jakim uczuciem Anthony darzy Brennę i że kobieta w żaden sposób tego nie odwzajemnia, a nawet gorzej, systematycznie odrzuca te jego próby dotarcia do niej. Wcześniej wydawało im się to kosmicznie wręcz żenujące, bo mógł sobie wybrać jakąś lepszą partę do adorowania, no i jednocześnie zabawne, bo przecież z nieszczęścia przyjaciela czasem trzeba się pośmiać. Teraz natomiast czuł jakiegoś rodzaju smutek. Ale to nie ten żal próbowało na wierzch wywlec lustro, a poczucie winy. Wrażenie, że Borgina obrzydliwie zdradził, nawet jeśli Brenna nigdy nie była jego.
- Życzę im szczęścia, serio - i tak po przyjacielsku i dlatego, ze rozwiązywało to bardzo dużo problemów. Ale nawet jeśli Anthony założył na palec Roselyn pierścionek, to Atreus nie chciał myśleć o tym, co przyjaciel by czuł widząc jego i Brennę na przykład na jakimś przyjęciu. Wiedział, że taki moment nadejdzie, a może raczej miał trochę nadzieję, że dotrwają do niego w tych swoich próbach dojścia do tego, co jest między nimi.
W sumie jak tak o tym myślał, to ta okropnie dziwna dziewczyna, która zajmowała się z nimi maskami, miała trochę rację. Nawet jeśli Beltane było wszystkiemu winne to było w jego głowie jakimś dziwnym falstartem i dopiero plaża, ich wspólny sen i pocałunek, wydawał się faktycznym początkiem.
- W sumie to się aż tak bardzo nie mylisz. Zwykle to były to jakieś zagadki i wskazówki, żeby znaleźć miejsce gdzie są ukryte. Takie polowanie i w sumie nawet to fajne było. Chociaż czasem wolałem znaleźć je w jakimś normalnym, widocznym miejscu - uśmiechnął się lekko na to wspomnienie. - Napiszę - zapewnił, ale wcale nie był pewien czy zrobi to w kolejności, którą ona sugerowała. W sumie to jak o tym powiedziała, to był gotowy zaraz wjechać na ten strych z buta, ale nie mógł. Nie kiedy znowu mógł skupić się na niej i widział, że ta jej aura w gruncie rzeczy pozostawała taka sama. - Ale mogę ci też powiedzieć, że chyba zabezpieczę tę piwnicę przekładniami, bo jest zbyt... specjalna, żeby ktoś przypadkiem do niej wlazł.
Nie widział potrzeby, by dłużej siedzieli w tej piwnicy, więc ruszył po schodach na górę. Trochę też chyba się obawiał, ze jak zostaną w niej za długo, to coś się uruchomi na nowo i cała przygoda się powtórzy. A tego to on by nawet nie wytrzymał.
- Dalej czujesz się tak koszmarnie? W sensie... czujesz się tak koszmarnie, wiem. Gdybym był bardziej bezczelny niż jestem, to powiedziałbym że mam wrażenie, że moja obecność dobrze na ciebie działa i jest ci trochę lepiej - uniósł ku górze ich splecione ręce, uśmiechając się przy tym szelmowsko. - Ale jak chcesz, mogę znowu uraczyć się jakąś fenomenalną historią. Może Erik ci to mówił, a może nie, ale wiesz że dostałem nową, wspaniałą funkcję to jest pilnowanie pieniędzy przeznaczonych na fundację Alexandra Mulcibera, żeby gnój wszystkiego nie przepuścił? Nie mogę się doczekać, kiedy weźmie mnie do Gringotta, a ja powiem tym kurduplom, że się nie zgadzam żeby te pieniądze do niego trafiły - rozmarzył się nieco i tylko ledwo zauważalnie skrzywił na myśl o goblinach.
Ale zdecydowanie nie chciał robić tego w tym konkretnym momencie. Nie, kiedy wciąż było w nim trochę złości i rozdrapanych wspomnień.
Uniósł tylko lekko brwi i pokiwał głową, w zgadzającym się z nią geście. Nie powinni, ale byli tylko ludźmi, którzy próbowali sobie poradzić w tych specyficznych czasach. - To nie jest ważne skąd przyszło mu do głowy, że chodzi o mnie - wzruszył ramionami, bo faktycznie nie chciał się aż tak nad tym rozwodzić. Dla niego ta logika Borgina była trochę pokrętna, bo sam był absolutnie przekonany, że z decyzją Brenny by dać mu kosza nie miał wiele wspólnego. I on, i Stanley czy Louvain doskonale zdawali sobie sprawę z tego, jakim uczuciem Anthony darzy Brennę i że kobieta w żaden sposób tego nie odwzajemnia, a nawet gorzej, systematycznie odrzuca te jego próby dotarcia do niej. Wcześniej wydawało im się to kosmicznie wręcz żenujące, bo mógł sobie wybrać jakąś lepszą partę do adorowania, no i jednocześnie zabawne, bo przecież z nieszczęścia przyjaciela czasem trzeba się pośmiać. Teraz natomiast czuł jakiegoś rodzaju smutek. Ale to nie ten żal próbowało na wierzch wywlec lustro, a poczucie winy. Wrażenie, że Borgina obrzydliwie zdradził, nawet jeśli Brenna nigdy nie była jego.
- Życzę im szczęścia, serio - i tak po przyjacielsku i dlatego, ze rozwiązywało to bardzo dużo problemów. Ale nawet jeśli Anthony założył na palec Roselyn pierścionek, to Atreus nie chciał myśleć o tym, co przyjaciel by czuł widząc jego i Brennę na przykład na jakimś przyjęciu. Wiedział, że taki moment nadejdzie, a może raczej miał trochę nadzieję, że dotrwają do niego w tych swoich próbach dojścia do tego, co jest między nimi.
W sumie jak tak o tym myślał, to ta okropnie dziwna dziewczyna, która zajmowała się z nimi maskami, miała trochę rację. Nawet jeśli Beltane było wszystkiemu winne to było w jego głowie jakimś dziwnym falstartem i dopiero plaża, ich wspólny sen i pocałunek, wydawał się faktycznym początkiem.
- W sumie to się aż tak bardzo nie mylisz. Zwykle to były to jakieś zagadki i wskazówki, żeby znaleźć miejsce gdzie są ukryte. Takie polowanie i w sumie nawet to fajne było. Chociaż czasem wolałem znaleźć je w jakimś normalnym, widocznym miejscu - uśmiechnął się lekko na to wspomnienie. - Napiszę - zapewnił, ale wcale nie był pewien czy zrobi to w kolejności, którą ona sugerowała. W sumie to jak o tym powiedziała, to był gotowy zaraz wjechać na ten strych z buta, ale nie mógł. Nie kiedy znowu mógł skupić się na niej i widział, że ta jej aura w gruncie rzeczy pozostawała taka sama. - Ale mogę ci też powiedzieć, że chyba zabezpieczę tę piwnicę przekładniami, bo jest zbyt... specjalna, żeby ktoś przypadkiem do niej wlazł.
Nie widział potrzeby, by dłużej siedzieli w tej piwnicy, więc ruszył po schodach na górę. Trochę też chyba się obawiał, ze jak zostaną w niej za długo, to coś się uruchomi na nowo i cała przygoda się powtórzy. A tego to on by nawet nie wytrzymał.
- Dalej czujesz się tak koszmarnie? W sensie... czujesz się tak koszmarnie, wiem. Gdybym był bardziej bezczelny niż jestem, to powiedziałbym że mam wrażenie, że moja obecność dobrze na ciebie działa i jest ci trochę lepiej - uniósł ku górze ich splecione ręce, uśmiechając się przy tym szelmowsko. - Ale jak chcesz, mogę znowu uraczyć się jakąś fenomenalną historią. Może Erik ci to mówił, a może nie, ale wiesz że dostałem nową, wspaniałą funkcję to jest pilnowanie pieniędzy przeznaczonych na fundację Alexandra Mulcibera, żeby gnój wszystkiego nie przepuścił? Nie mogę się doczekać, kiedy weźmie mnie do Gringotta, a ja powiem tym kurduplom, że się nie zgadzam żeby te pieniądze do niego trafiły - rozmarzył się nieco i tylko ledwo zauważalnie skrzywił na myśl o goblinach.