14.09.2024, 23:55 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 14.09.2024, 23:58 przez Brenna Longbottom.)
Rzut na poziom farta
Rzut na to, jak się fart objawi na razie go nie wrzucałam, bo nie wiem, czy się rozdzielamy, możesz uznać, że go gdzieś widziszXD
Normalnie by czegoś takiego nie powiedziała. Nawet by nie pomyślała. Wolałaby załatwić sprawę na spokojnie, upewnić się, że już nikt nie zostanie pogryziony przez Owensa, a potem zostawić wszystko w rękach sędziego, przysięgłych i ewentualnie wampirzej społeczności, którzy mieliby zadbać o to, aby Billy nikogo więcej nie skrzywdził. Czy umieszczając go w więzieniu (co przy recydywie zdawało się bardziej prawdopodobne), czy zmuszając do jakichś kursów panowania nad głodem albo ustanawiając nad nim jakiś nadzór.
Ale teraz to była sprawa osobista.
Też nie przejmowała się specjalnie, że sąsiadka może na nich donieść, bo nawet jeżeli – to niby komu? Najwyżej powiedziałaby Billy’emu, że ktoś go szukał, a Brenna nie zamierzała tej nocy w ogóle wracać do domu, jeśli drania nie dopadnie.
– Moment, moment – poprosiła, wycofując się faktycznie wraz z nim na schody, ale nie ruszyła za nim w dół. Poczekała aż na pewno sąsiadka odejdzie od wejścia, a potem… znów wparowała do mieszkania Owensa. Dosłownie na moment, aby po chwili wyjść stamtąd, wciskając do torby koszulkę Billy’ego. O ile z nakazem aresztowania wejść tam mogli, to może i zabierać to niekoniecznie powinna, ale najwyżej będzie się potem tłumaczyć Bonesowi. – Trop – rzuciła krótko. Musieliby mieć naprawdę ogromne szczęście, aby po prostu znaleźć Owensa, wpadając na niego na jednej z uliczek. Do zamknięcia większości ścieżek została jeszcze jakaś godzina i Brenna podejrzewała trochę, że dlatego wyszedł wcześniej, korzystając z pogody – pewnie był głodny, tuż przed zamknięciem w parku nie będzie wielu ludzi, a na ulicach miasta musiałby poczekać do późnej nocy. Znalezienie go w ciągu godziny na tak dużym terenie, zdawało się nieomal niewykonalne.
Ale być może miała szansę chwycić trop jako wilk, jeśli udałoby się znaleźć jakieś miejsce do dyskretnej przemiany. A jeżeli nawet nie, może potem podpowie coś widmowidzenie.
– Metr osiemdziesiąt wzrostu, krótkie włosy, jasny brąz, brak zarostu, piegi na policzku, raczej chudy, niezbyt umięśniony, zawsze nosi na ręku skórzaną bransoletkę. Jest młody, wygląda na jakieś dwadzieścia lat, i jak wychodzi z dokumentów, ma niewiele więcej. Ubiera się jak typowy mugol... i no, pewnie będzie śmiertelnie blady – zrelacjonowała, co przekazał Jessie i co później udało się ustalić na podstawie wywiadu w Ministerstwie i sprawdzenia wcześniejszej sprawy. – To cholernie duży teren. Rozdzielamy się? Pójdę w lewo, ty w prawo, z dwóch stron na północ, tam są mury Zoo, można się spotkać przy wejściu, chyba już jest zamknięte. Możemy iść tak ze trzydzieści metrów od siebie, by być w zasięgu głosu, a jak któreś go znajdzie, to drugie i tak się zorientuje… No chyba że byłby grzeczny.
Ten jeden, jedyny raz, więź mogła być przydatna. Brenna nie czekając nawet na odpowiedź, od razu, gdy tylko dotarli do pobliskiego parku, faktycznie skręciła w lewo.
Rzut na to, jak się fart objawi na razie go nie wrzucałam, bo nie wiem, czy się rozdzielamy, możesz uznać, że go gdzieś widziszXD
Normalnie by czegoś takiego nie powiedziała. Nawet by nie pomyślała. Wolałaby załatwić sprawę na spokojnie, upewnić się, że już nikt nie zostanie pogryziony przez Owensa, a potem zostawić wszystko w rękach sędziego, przysięgłych i ewentualnie wampirzej społeczności, którzy mieliby zadbać o to, aby Billy nikogo więcej nie skrzywdził. Czy umieszczając go w więzieniu (co przy recydywie zdawało się bardziej prawdopodobne), czy zmuszając do jakichś kursów panowania nad głodem albo ustanawiając nad nim jakiś nadzór.
Ale teraz to była sprawa osobista.
Też nie przejmowała się specjalnie, że sąsiadka może na nich donieść, bo nawet jeżeli – to niby komu? Najwyżej powiedziałaby Billy’emu, że ktoś go szukał, a Brenna nie zamierzała tej nocy w ogóle wracać do domu, jeśli drania nie dopadnie.
– Moment, moment – poprosiła, wycofując się faktycznie wraz z nim na schody, ale nie ruszyła za nim w dół. Poczekała aż na pewno sąsiadka odejdzie od wejścia, a potem… znów wparowała do mieszkania Owensa. Dosłownie na moment, aby po chwili wyjść stamtąd, wciskając do torby koszulkę Billy’ego. O ile z nakazem aresztowania wejść tam mogli, to może i zabierać to niekoniecznie powinna, ale najwyżej będzie się potem tłumaczyć Bonesowi. – Trop – rzuciła krótko. Musieliby mieć naprawdę ogromne szczęście, aby po prostu znaleźć Owensa, wpadając na niego na jednej z uliczek. Do zamknięcia większości ścieżek została jeszcze jakaś godzina i Brenna podejrzewała trochę, że dlatego wyszedł wcześniej, korzystając z pogody – pewnie był głodny, tuż przed zamknięciem w parku nie będzie wielu ludzi, a na ulicach miasta musiałby poczekać do późnej nocy. Znalezienie go w ciągu godziny na tak dużym terenie, zdawało się nieomal niewykonalne.
Ale być może miała szansę chwycić trop jako wilk, jeśli udałoby się znaleźć jakieś miejsce do dyskretnej przemiany. A jeżeli nawet nie, może potem podpowie coś widmowidzenie.
– Metr osiemdziesiąt wzrostu, krótkie włosy, jasny brąz, brak zarostu, piegi na policzku, raczej chudy, niezbyt umięśniony, zawsze nosi na ręku skórzaną bransoletkę. Jest młody, wygląda na jakieś dwadzieścia lat, i jak wychodzi z dokumentów, ma niewiele więcej. Ubiera się jak typowy mugol... i no, pewnie będzie śmiertelnie blady – zrelacjonowała, co przekazał Jessie i co później udało się ustalić na podstawie wywiadu w Ministerstwie i sprawdzenia wcześniejszej sprawy. – To cholernie duży teren. Rozdzielamy się? Pójdę w lewo, ty w prawo, z dwóch stron na północ, tam są mury Zoo, można się spotkać przy wejściu, chyba już jest zamknięte. Możemy iść tak ze trzydzieści metrów od siebie, by być w zasięgu głosu, a jak któreś go znajdzie, to drugie i tak się zorientuje… No chyba że byłby grzeczny.
Ten jeden, jedyny raz, więź mogła być przydatna. Brenna nie czekając nawet na odpowiedź, od razu, gdy tylko dotarli do pobliskiego parku, faktycznie skręciła w lewo.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.