16.01.2023, 13:52 ✶
- Jesteś pewien? A co, jeśli jakiemuś uczniowi na lekcji w wieży astronomicznej nagle zachciało się pójść za potrzebą? Schodził aż na parter, taki kawał drogi, i szedł do lasu? - spytał tonem naukowca sprawdzającego hipotezę swojego kolegi po fachu. Nie był już do końca pewien, czemu rozmawiali o tym, jak i gdzie sikali średniowieczni czarodzieje, ale była to bardzo pouczająca konwersacja i nie odpuści, póki nie dojdą do prawdy. - Czemu nie uczyli nas tego na historii magii? Zamiast tego były jakieś nudy o buntach goblinów. – Pstryknął palcami, nie pierwszy raz zawiedziony poziomem nauczania w Hogwarcie. Gdyby tylko nauczyciele skupiali się na tym, co ważne, to nie musieliby się domyślać, kiedy po raz pierwszy użyto toalety w szkole.
- Nie wiem, czy zdążysz. Sam to zrobię jeśli mnie zawiedzie – stwierdził, ale mimo tego zaśmiał się szczęśliwy i dodatkowo kiwnął z wdzięcznością głową. Dobrze było mieć przyjaciół, którzy gotowi byli stanąć w twojej obronie i pomóc jeśli zachodziła potrzeba. Theodore wątpił, że będzie potrzebna interwencja u lady Malkin, ale w razie czego zapamiętał, że Fergus może pomóc w dotarciu do niej.
- To nic zdrożnego. W starożytnej Grecji wszystkie role kobiece grali mężczyźni! - zaprotestował żywo. Nie chciał go obrazić i choć Ollivander nie wyglądał na zdenerwowanego, to Lovegood wolał upewnić się, że nie było żadnych wątpliwości co do braku jego złych intencji. Gdyby ktoś zaoferował mu główną rolę, to mógłby zagrać kobietę, goblina, a nawet psa!
- Co to za opowieść, w której główny bohater nie wyrywa jakieś fajnej czarownicy? - spytał retorycznie – Trzeba było historię założycieli trochę ulepszyć, dodać kilka rzeczy, w tym smoka, bo inaczej nie nadawałaby się na scenę. A wyobraź sobie, że Godryk poznał właśnie taką fajną alchemiczkę i zaproponował jej pracę w szkole. Szkopuł w tym, że jest mugolaczką, co bardzo nie pasuje innemu założycielowi… - przerwał i ugryzł się w język, uznając, że i tak już powiedział zbyt wiele. Uznał, że nie powinien zdradzać Fergusowi całej fabuły, bo w ten sposób tylko popsuje chłopakowi zabawę jeśli ten zechce obejrzeć spektakl.
Bardzo mu się spodobał pomysł Fergusa. Z entuzjazmem nachylił się nad księgą (co prawie nigdy mu się nie zdarzało!) i zaczął wertować pospiesznie strony. Z nienaturalnym dla siebie skupieniem przeglądał je, by po chwili otworzyć kolejną księgę na przypadkowej stronie i posprawdzał jej ryciny.
- No nie wiem – stwierdził po dłuższej chwili kręcąc wyraźnie nosem - Żadna z nich nie ma lwa wyrzeźbionego na rękojeści. Żeby chociaż któraś kształtem przypominała miecz… - złożył zażalenie prosto na ręce przodków Fergusa. Różdżki powoli zdoiły i troiły mu się w oczach od tego przeglądania, ale nie dostrzegł żadnej, która dawałaby „czadu” tak bardzo, jak by sobie tego życzył. Zamknął księgę i podniósł głowę, zerkając z nadzieją w kierunku różdżkarza.
- Ale po co odtwarzać coś, co było? Fergusie, masz ogromny talent, jestem pewien, że mógłbyś od zera zaprojektować wgniatającą w fotel, fenomenalną różdżkę. Możesz mieć wpływ na kształt przedstawienia. Twoja praca może stać się częścią większego dzieła sztuki, czy nie brzmi to świetnie? – zaczął go przekonywać z pasją godną natarczywego sprzedawcy magicznych garnków. „Możesz mieć wpływ na nasze przedstawienie” brzmiało o wiele lepiej niż „jesteś moją ostatnią nadzieją”. Lovegood, by wzmocnić przekaz swoich słów, położył dłoń na ramieniu Ollivandera i z niezachwianą wiarą spojrzał mu głęboko w oczy.
- Nie wiem, czy zdążysz. Sam to zrobię jeśli mnie zawiedzie – stwierdził, ale mimo tego zaśmiał się szczęśliwy i dodatkowo kiwnął z wdzięcznością głową. Dobrze było mieć przyjaciół, którzy gotowi byli stanąć w twojej obronie i pomóc jeśli zachodziła potrzeba. Theodore wątpił, że będzie potrzebna interwencja u lady Malkin, ale w razie czego zapamiętał, że Fergus może pomóc w dotarciu do niej.
- To nic zdrożnego. W starożytnej Grecji wszystkie role kobiece grali mężczyźni! - zaprotestował żywo. Nie chciał go obrazić i choć Ollivander nie wyglądał na zdenerwowanego, to Lovegood wolał upewnić się, że nie było żadnych wątpliwości co do braku jego złych intencji. Gdyby ktoś zaoferował mu główną rolę, to mógłby zagrać kobietę, goblina, a nawet psa!
- Co to za opowieść, w której główny bohater nie wyrywa jakieś fajnej czarownicy? - spytał retorycznie – Trzeba było historię założycieli trochę ulepszyć, dodać kilka rzeczy, w tym smoka, bo inaczej nie nadawałaby się na scenę. A wyobraź sobie, że Godryk poznał właśnie taką fajną alchemiczkę i zaproponował jej pracę w szkole. Szkopuł w tym, że jest mugolaczką, co bardzo nie pasuje innemu założycielowi… - przerwał i ugryzł się w język, uznając, że i tak już powiedział zbyt wiele. Uznał, że nie powinien zdradzać Fergusowi całej fabuły, bo w ten sposób tylko popsuje chłopakowi zabawę jeśli ten zechce obejrzeć spektakl.
Bardzo mu się spodobał pomysł Fergusa. Z entuzjazmem nachylił się nad księgą (co prawie nigdy mu się nie zdarzało!) i zaczął wertować pospiesznie strony. Z nienaturalnym dla siebie skupieniem przeglądał je, by po chwili otworzyć kolejną księgę na przypadkowej stronie i posprawdzał jej ryciny.
- No nie wiem – stwierdził po dłuższej chwili kręcąc wyraźnie nosem - Żadna z nich nie ma lwa wyrzeźbionego na rękojeści. Żeby chociaż któraś kształtem przypominała miecz… - złożył zażalenie prosto na ręce przodków Fergusa. Różdżki powoli zdoiły i troiły mu się w oczach od tego przeglądania, ale nie dostrzegł żadnej, która dawałaby „czadu” tak bardzo, jak by sobie tego życzył. Zamknął księgę i podniósł głowę, zerkając z nadzieją w kierunku różdżkarza.
- Ale po co odtwarzać coś, co było? Fergusie, masz ogromny talent, jestem pewien, że mógłbyś od zera zaprojektować wgniatającą w fotel, fenomenalną różdżkę. Możesz mieć wpływ na kształt przedstawienia. Twoja praca może stać się częścią większego dzieła sztuki, czy nie brzmi to świetnie? – zaczął go przekonywać z pasją godną natarczywego sprzedawcy magicznych garnków. „Możesz mieć wpływ na nasze przedstawienie” brzmiało o wiele lepiej niż „jesteś moją ostatnią nadzieją”. Lovegood, by wzmocnić przekaz swoich słów, położył dłoń na ramieniu Ollivandera i z niezachwianą wiarą spojrzał mu głęboko w oczy.