16.09.2024, 23:49 ✶
Charles był jedną z nielicznych osób, które tak diametralnie wpływały na zachowanie jasnookiej. To przy nim odsłaniała ukrywaną przed światem swoją delikatną i czułą stronę. Czując się w pełni bezpiecznie i komfortowo, jak wtedy... gdy byli dziećmi.
Gdy był tym jedynym od którego nigdy nie zaznała chłodu, przy którym nie musiała wstydzić się łez. Który był przy jej wzlotach, ale także przy upadkach. Nawet, gdy przyszło im się pokłócić, zawsze mogła na niego liczyć.
Gdy ją przytulił, dziewczyna wcisnęła nos w jego klatkę piersiową, wtulając się uporczywie. Jak gdyby przez moment obawiała się, że chłopak zniknie, pozostawiając po sobie pustkę. A wraz z pustką paraliżujący chłód.
-Gdzieś... daleko... - uraczyła go niewyraźnym mamrotem, spowodowanym tym, iż wciskała w niego buzię.
Cóż mogła powiedzieć, cóż mogła zrobić. Bajki były piękne, ale cholernie nierzeczywiste. Prawda była taka, że urodzili się w jakiś sposób przegrani. Niczym czarne koty, które całe życie przed sobą i wszystkimi innymi muszą udowadniać, że wcale nie przynoszą pecha - ale mało kto w to wierzy, aż w końcu ów koty zaczynają same wierzyć w swój pech.
-Chodźmy gdzieś... tylko ty i ja... -odkleiła od niego buzie, układając zaraz policzek na jego klatce piersiowej. Przymknęła nieznacznie ślepia, wsłuchując się w stukot jego serca. Lubiła ten dźwięk. Działał kojąco na nerwy i przywoływał same dobre wspomnienia.
Uniosła dłoń, którą zaczęła rysować kółko na jego piersi, zapętlając ów gest.
-Weźmiemy flaszkę... i ponarzekamy na ten skurwiały świat - mruknęła z niejakim wyrzutem, aby zaraz westchnąć.
-Nie mogę zasnąć, Charlie... poza tym... - uniosła się delikatnie, aby na niego spojrzeć - Nie chcę.. chce spędzić z tobą trochę czasu... Bez świadków i dodatkowych par oczu, bez pytań, rad i domysłów...
Gdy był tym jedynym od którego nigdy nie zaznała chłodu, przy którym nie musiała wstydzić się łez. Który był przy jej wzlotach, ale także przy upadkach. Nawet, gdy przyszło im się pokłócić, zawsze mogła na niego liczyć.
Gdy ją przytulił, dziewczyna wcisnęła nos w jego klatkę piersiową, wtulając się uporczywie. Jak gdyby przez moment obawiała się, że chłopak zniknie, pozostawiając po sobie pustkę. A wraz z pustką paraliżujący chłód.
-Gdzieś... daleko... - uraczyła go niewyraźnym mamrotem, spowodowanym tym, iż wciskała w niego buzię.
Cóż mogła powiedzieć, cóż mogła zrobić. Bajki były piękne, ale cholernie nierzeczywiste. Prawda była taka, że urodzili się w jakiś sposób przegrani. Niczym czarne koty, które całe życie przed sobą i wszystkimi innymi muszą udowadniać, że wcale nie przynoszą pecha - ale mało kto w to wierzy, aż w końcu ów koty zaczynają same wierzyć w swój pech.
-Chodźmy gdzieś... tylko ty i ja... -odkleiła od niego buzie, układając zaraz policzek na jego klatce piersiowej. Przymknęła nieznacznie ślepia, wsłuchując się w stukot jego serca. Lubiła ten dźwięk. Działał kojąco na nerwy i przywoływał same dobre wspomnienia.
Uniosła dłoń, którą zaczęła rysować kółko na jego piersi, zapętlając ów gest.
-Weźmiemy flaszkę... i ponarzekamy na ten skurwiały świat - mruknęła z niejakim wyrzutem, aby zaraz westchnąć.
-Nie mogę zasnąć, Charlie... poza tym... - uniosła się delikatnie, aby na niego spojrzeć - Nie chcę.. chce spędzić z tobą trochę czasu... Bez świadków i dodatkowych par oczu, bez pytań, rad i domysłów...