[7.7.72] Plurimos annos plurimos

Nie ukrywała dumy z tego, że wybrane przez nią kamizelki faktycznie spodobały się chłopakom. W końcu znała braci już dziewiętnaście lat, więc mogła z łatwością wstrzelić się w ich gusta.
– Wiem o tym! – puściła Basilowi oczko w odpowiedzi na komplement. Naprawdę doceniała, że jej gburowaty brat zareagował pozytywnie na ten dość ekscentryczny element garderoby. Może to go przekona, by zaczął dodawać do swoich codziennych strojów więcej kolorów? Zwłaszcza, że kamizelka w paisley, założona na jego biała koszulę, prezentowała się całkiem nieźle. A zresztą, jeśli kiedyś poczułby się niekomfortowo w takim outficie, może przecież przełożyć kamizelkę na drugą stronę.
Oczywistym było, że Icarus zakocha się w rzymskim wzorze, nawet jeśli był trochę kiczowaty. Zdaniem Electry, w odrobinie kiczu nie było jednak nic złego; moda miała przecież przynosić ludziom radość. Dziewczyna chciała, żeby chłopaki po prostu czuli się dobrze, nosząc te kamizelki i najwyraźniej cel został osiągnięty.
– Dzięki, Ari. Najlepszym prezentem, jaki możecie mi sprawić, jest noszenie wybranych przeze mnie ubrań. A kiedy ktoś skomplementuje te kamizelki, powiecie, że zostały dobrane przez waszą wspaniałą siostrę, która ma świetny gust modowy. – mówiąc to, zrobiła teatralny obrót i z jej rąk posypały się kolorowe iskierki. Ekspedient stał z boku, obserwując całe to przedstawienie z lekkim rozbawieniem.