18.09.2024, 23:19 ✶
Eden westchnęła cicho, słysząc pytanie Thomasa. Przez chwilę stała w ciszy, obserwując go, jakby próbowała ocenić, czy naprawdę warto w to wszystko się angażować. Może to byłby idealny moment, żeby po prostu machnąć ręką i wrócić do swoich spraw – w końcu nie miała w zwyczaju ratować innych, a już na pewno nie tych, którzy sami pchali się w objęcia śmierci.
- Bo nie masz sił - powtórzyła z pobłażaniem, ale głównie do siebie pod nosem. Zastanawiała się nad odpowiedzią, ale nic spektakularnego nie przyszło jej do głowy. W końcu, co miała powiedzieć? Że fajnie, ale w sumie nie obchodziło jej to, czy skoczy, po prostu nie zamierzała być świadkiem czegoś tak brzydkiego? A może, że po prostu nie miała teraz ochoty na publiczne przedstawienia?
Przestąpiła z nogi na nogę, czując wzrok zbiegowiska na sobie. Świetnie, idealnie. Teraz miała jeszcze dodatkowy powód, żeby nie pozwolić mu skoczyć - kto wie, jak zareagują nauczyciele, gdy zjawią się na miejscu.
Wzruszyła ramionami i westchnęła teatralnie, odrzucając na bok blond włosy.
- Zapytałam cię o powód, a ty podałeś mi same wymówki - rzuciła, wzorując się na tym, co słyszała wielokrotnie od własnego ojca. - Naprawdę myślisz, że to najlepsze, co możesz zrobić? Skoczyć z wieży i zostać tematem rozmów na następny tydzień, może dwa, a potem nikt nawet nie będzie pamiętał twojego imienia? - Nie czekała na odpowiedź, podnosząc głos na tyle, żeby dotarł do niego, ale jednocześnie nie był nadmiernie krzykliwy. Był to raczej ton kogoś, kto wyrażał opinię, nie pytanie. Eden nigdy nie była dobra w delikatnym podchodzeniu do takich spraw.
- Ty wcale nie chcesz się zabić. Czy gdybyś chciał się zabić, to czy czekałbyś na moją aprobatę? - Nie dała mu ponownie odpowiedzieć, tylko kontynuowała wywód. - Nie! Ty chcesz tylko uciec jak tchórz od problemów, więc nie rób scen! - Zażądała, zakładając ramiona na piersi w oczekiwaniu na chęci do życia Figga. Miały się znaleźć natychmiast, bo traciła już cierpliwość.
- Bo nie masz sił - powtórzyła z pobłażaniem, ale głównie do siebie pod nosem. Zastanawiała się nad odpowiedzią, ale nic spektakularnego nie przyszło jej do głowy. W końcu, co miała powiedzieć? Że fajnie, ale w sumie nie obchodziło jej to, czy skoczy, po prostu nie zamierzała być świadkiem czegoś tak brzydkiego? A może, że po prostu nie miała teraz ochoty na publiczne przedstawienia?
Przestąpiła z nogi na nogę, czując wzrok zbiegowiska na sobie. Świetnie, idealnie. Teraz miała jeszcze dodatkowy powód, żeby nie pozwolić mu skoczyć - kto wie, jak zareagują nauczyciele, gdy zjawią się na miejscu.
Wzruszyła ramionami i westchnęła teatralnie, odrzucając na bok blond włosy.
- Zapytałam cię o powód, a ty podałeś mi same wymówki - rzuciła, wzorując się na tym, co słyszała wielokrotnie od własnego ojca. - Naprawdę myślisz, że to najlepsze, co możesz zrobić? Skoczyć z wieży i zostać tematem rozmów na następny tydzień, może dwa, a potem nikt nawet nie będzie pamiętał twojego imienia? - Nie czekała na odpowiedź, podnosząc głos na tyle, żeby dotarł do niego, ale jednocześnie nie był nadmiernie krzykliwy. Był to raczej ton kogoś, kto wyrażał opinię, nie pytanie. Eden nigdy nie była dobra w delikatnym podchodzeniu do takich spraw.
- Ty wcale nie chcesz się zabić. Czy gdybyś chciał się zabić, to czy czekałbyś na moją aprobatę? - Nie dała mu ponownie odpowiedzieć, tylko kontynuowała wywód. - Nie! Ty chcesz tylko uciec jak tchórz od problemów, więc nie rób scen! - Zażądała, zakładając ramiona na piersi w oczekiwaniu na chęci do życia Figga. Miały się znaleźć natychmiast, bo traciła już cierpliwość.
I was never as good as I always thought I was
— but I knew how to dress it up —
I was never satisfied, it never let me go
just dragged me by my hair and back on with the show
~♦~
— but I knew how to dress it up —
I was never satisfied, it never let me go
just dragged me by my hair and back on with the show
~♦~