19.09.2024, 19:18 ✶
Przepraszam, potrzebuję pomocy.
Gdyby wiedział, że dotknięciem ubiory jeszcze bardziej zaniży sobie szanse na pomoc, nigdy w życiu by tego nie zrobił, ale potrzebował pomocy, a mężczyzna… Mężczyzna na pierwszy rzut oka nie wyglądał, ani na przyjaznego, ani też na wrogiego. Po prostu był pierwszą osobą, na którą wpadł w ucieczce przed sklepikarzem. Poza tym wyglądał na kogoś z czyim zdaniem należało się liczyć, więc gdyby to on zapewnił tamtego wariata o jego niewinności to może…
– Przepraszam. Proszę nie strzelać – powiedział, gdy zrozumiał, że jego pierwsze słowa nie dotarły do czarodzieja, a on na domiar złego sięgnął po różdżkę. Mężczyzna od razu uniósł obie ręce do góry, walcząc z pokusą, aby cofnąć się znacząco na widok tego magicznego patyka, którego nigdy nie dane mu było zakupić u Ollivanderów. Mógł mieć co najwyżej dwadzieścia kilka lat. Jego blond włosy, chociaż jako tako uczesane, były przydługie i nie myte za często, a lekko zaczerwienione oczy, teraz nerwowo zerkające co jakiś czas za siebie, zdradzały niewyspanie. Czerwona koszula była za bardzo rozpiętą, nie dlatego, że tak chciał, a dlatego, że brakowało jej kilku górnych guzików, jeansy natomiast stare i dziurawe, zdecydowanie nie z powodu jakiejś dziwnej mody, zwisały z niego, przytrzymywane starym paskiem. Czymś co jednak najbardziej zwracało uwagę w wyglądzie nieznajomego były liczne tatuaże, pokrywające bladą, chudą sylwetkę desperata, który odważył się zwrócić na siebie uwagę czystokrwistego czarodzieja. Musiały zaczynać się one gdzieś na brzuchu i rozprzestrzeniały się do góry, na w połowie zakrytą klatkę piersiową, aż po szyję i ręce, sprawiając, że mężczyzna wyglądał jak kartka papieru, na której ktoś bezmyślnie bazgrał podczas niezobowiązującej rozmowy. Było tam wszystko, od różnych napisów po przypadkowe obrazki i znaki, a o bezmyślności tych “rysunków” świadczył też fakt, że niektóre z nich zostały przekreślone tuszem, lub zaklejone kawałkami beżowej taśmy, chociaż jeden tuż przy sercu, który w opinii wielu pewnie również powinien zostać zamaskowany, zdobił dumnie pierś mężczyzny słowami Dumny Charłak i Chuj Wam do Tego.
– Proszę, ja, no proszę tylko za mną wstawić, ja tylko chciałem kupić coś do jedzenia no, mogłem zapłacić, naprawdę, a ten sklepikarz zaczął krzyczeć, że mu bułki ukradłem. Ja nawet bułek nie lubię, ale on mi nie uwierzył. Proszę się za mną wstawić, powiedzieć, aby mnie zostawił. Widzi pan? Ja nie mam przy sobie żadnego jedzenia, naprawdę. Nawet mam te kilka pieniędzy co chciałem wydać. – Na znak tego wyjął z kieszeni monetę. – Ja naprawdę nie kradnę. Brzydzę się kradzieżą. Zarabiam uczciwie na życie. Ja mam pracę normalnie, no, w studiu tatuażu, tylko że no, studiu poszło się jeba… To znaczy z dymem poszło i to dosłownie, bo mój ziomek był właścicielem i jego była mu je podpaliła. W sensie trochę zasłużył, bo to ten, chu.. znaczy nicpoń jest, ale no sytuacja kiepska. W każdym razie proszę powiedzieć tamtemu, że ja nic nie ukradłem. Pan taki elegancki to na pewno uwierzy panu i już nie będę panu przeszkadzał.
Gdzieś z tyłu, dało się słyszeć krzyki jakiegoś mężczyzny, wykrzykującego coś o kradzieży, który biegł w ich stronę, wygrażając wściekle pięścią. Nieznajomy odwrócił się na chwilę, a potem posłał błagalne spojrzenie Shafiqowi.
– To jak będzie? Pan tylko powie, że Ollie, to spoko gość, albo po prostu że nic nie ukradłem, bo widać, że nic nie ukradłem i już panu nie przeszkadzam.
Gdyby wiedział, że dotknięciem ubiory jeszcze bardziej zaniży sobie szanse na pomoc, nigdy w życiu by tego nie zrobił, ale potrzebował pomocy, a mężczyzna… Mężczyzna na pierwszy rzut oka nie wyglądał, ani na przyjaznego, ani też na wrogiego. Po prostu był pierwszą osobą, na którą wpadł w ucieczce przed sklepikarzem. Poza tym wyglądał na kogoś z czyim zdaniem należało się liczyć, więc gdyby to on zapewnił tamtego wariata o jego niewinności to może…
– Przepraszam. Proszę nie strzelać – powiedział, gdy zrozumiał, że jego pierwsze słowa nie dotarły do czarodzieja, a on na domiar złego sięgnął po różdżkę. Mężczyzna od razu uniósł obie ręce do góry, walcząc z pokusą, aby cofnąć się znacząco na widok tego magicznego patyka, którego nigdy nie dane mu było zakupić u Ollivanderów. Mógł mieć co najwyżej dwadzieścia kilka lat. Jego blond włosy, chociaż jako tako uczesane, były przydługie i nie myte za często, a lekko zaczerwienione oczy, teraz nerwowo zerkające co jakiś czas za siebie, zdradzały niewyspanie. Czerwona koszula była za bardzo rozpiętą, nie dlatego, że tak chciał, a dlatego, że brakowało jej kilku górnych guzików, jeansy natomiast stare i dziurawe, zdecydowanie nie z powodu jakiejś dziwnej mody, zwisały z niego, przytrzymywane starym paskiem. Czymś co jednak najbardziej zwracało uwagę w wyglądzie nieznajomego były liczne tatuaże, pokrywające bladą, chudą sylwetkę desperata, który odważył się zwrócić na siebie uwagę czystokrwistego czarodzieja. Musiały zaczynać się one gdzieś na brzuchu i rozprzestrzeniały się do góry, na w połowie zakrytą klatkę piersiową, aż po szyję i ręce, sprawiając, że mężczyzna wyglądał jak kartka papieru, na której ktoś bezmyślnie bazgrał podczas niezobowiązującej rozmowy. Było tam wszystko, od różnych napisów po przypadkowe obrazki i znaki, a o bezmyślności tych “rysunków” świadczył też fakt, że niektóre z nich zostały przekreślone tuszem, lub zaklejone kawałkami beżowej taśmy, chociaż jeden tuż przy sercu, który w opinii wielu pewnie również powinien zostać zamaskowany, zdobił dumnie pierś mężczyzny słowami Dumny Charłak i Chuj Wam do Tego.
– Proszę, ja, no proszę tylko za mną wstawić, ja tylko chciałem kupić coś do jedzenia no, mogłem zapłacić, naprawdę, a ten sklepikarz zaczął krzyczeć, że mu bułki ukradłem. Ja nawet bułek nie lubię, ale on mi nie uwierzył. Proszę się za mną wstawić, powiedzieć, aby mnie zostawił. Widzi pan? Ja nie mam przy sobie żadnego jedzenia, naprawdę. Nawet mam te kilka pieniędzy co chciałem wydać. – Na znak tego wyjął z kieszeni monetę. – Ja naprawdę nie kradnę. Brzydzę się kradzieżą. Zarabiam uczciwie na życie. Ja mam pracę normalnie, no, w studiu tatuażu, tylko że no, studiu poszło się jeba… To znaczy z dymem poszło i to dosłownie, bo mój ziomek był właścicielem i jego była mu je podpaliła. W sensie trochę zasłużył, bo to ten, chu.. znaczy nicpoń jest, ale no sytuacja kiepska. W każdym razie proszę powiedzieć tamtemu, że ja nic nie ukradłem. Pan taki elegancki to na pewno uwierzy panu i już nie będę panu przeszkadzał.
Gdzieś z tyłu, dało się słyszeć krzyki jakiegoś mężczyzny, wykrzykującego coś o kradzieży, który biegł w ich stronę, wygrażając wściekle pięścią. Nieznajomy odwrócił się na chwilę, a potem posłał błagalne spojrzenie Shafiqowi.
– To jak będzie? Pan tylko powie, że Ollie, to spoko gość, albo po prostu że nic nie ukradłem, bo widać, że nic nie ukradłem i już panu nie przeszkadzam.