-Najwidoczniej poza Klątwą Doskonałego Wyglądu cierpisz również na Klątwę Gryfońskiego Towarzysza, którą po tobie odziedziczyłem - stwierdził lekko, bo bynajmniej nie miał zamiaru ani powodu, by narzekać.
Do niego, Electry i Dory przynajmniej nikt nie strzelał, mógłby powiedzieć, gdyby wiedział, co takiego stało się w Mediolanie.
Przez chwilę przyglądał się matce, gdy ta sprawdzała w lustrze swój makijaż, po czym odwrócił się i zaśmiał cicho, kiedy lustro po jego lewej tak śmiesznie rozszerzyło barki i zwęziło talię jego odbiciu.
-A zobacz w tym - powiedział i wskazał na lustro, w którym głowa miała rozmiar balona.
Czy spodziewał się usłyszeć, że nawet z tak wielką głową jego mama wygląda doskonale? Oczywiście, jakżeby inaczej?
Na pytanie matki wzruszył jednak ramionami. Oczywiście, że wiedział, że Charlotte nie miała problemu z odmawianiem w momencie, gdy odmówić chciała, albo godziła się i gderała przy tym tyle, że się słuchać tego nie chciało, nie raz już przecież to słyszał.
-Po prostu powiedz, jak będziesz chciała wracać - powiedział i uśmiechnął się na chwilę.
Podążył wzrokiem za wskazaną przez Charlotte grupką, śmiejącą się między sobą ze swoich własnych odbić.
Gdyby nie sytuacja, w jakiej znajdowała się Menodora, z pewnością częściej proponowałby jej spotkania, ale było to zbyt ryzykowne, bo nikt nie był w stanie przewidzieć, kto nagle wyjdzie zza zakrętu. Ugryzienie przez wampira było przy tym, jak to mówią mugole, "pestką". Jessie nie zadawał pytań, ale cały czas się martwił, że któregoś dnia w Proroku pojawi się artykuł, że jego koleżanka zaginęła, albo znalezioną ją w jakimś niepokojącym miejscu, ranną albo martwą.
Z Electrą na szczęście mógł spotykać się częściej, czy to na umówionym spotkaniu, czy przez zwykły przypadek, gdy oboje akurat wyprowadzali psy, ale, niestety, nie zawsze się to udawało. Dorosłe życie nie dla każdego było łaskawe, jeśli chodzi o życie towarzyskie.
-W takim razie następnym razem zgodzę się na to wyjście z goblinami do pubu.
Jeśli dzięki temu jego mama będzie spokojniejsza, to było to poświecenie, na które był gotów.
Kości jego twarzy okazały się nie być na tyle twardymi, by zbić lustro, a i samo zwierciadło, na szczęście, nie złamało mu nosa, co zdążył już sprawdzić. Mruknął cicho, masując się po nosie.
-Jeśli potłukę to lustro, będziesz mogła podziwiać nie jedno, a kilka swoich idealnych odbić - powiedział, przewracając oczami na tego jej palca. -Chodźmy dalej. Tylko ty nie wejdź w żadne lustro.