Jak mogę ich ochronić, skoro jestem tylko jeden?
To pytanie zadawał sobie niejeden czarodziej. Niejeden mugol. Niejeden król. Rycerz. Ojciec. Przywódca.
Człowiek.
Co mogę zrobić, by im pomóc? By mogli na mnie liczyć?
To pytanie kołatało się w głowie wielu synów i uczniów, patrzących z podziwem na swoich rodziców i nauczycieli. Każde z nich męczyło się w tej niewiedzy i poczuciu bezsilności, gdy wizja przyszłości przynosiła jedynie strach o drugie życie.
Anthony myślał, że był sam? Nie był sam. Miał swoich ludzi w Ministerstwie, miał tak wielu przyjaciół. Miał Jeźdźców i bliźniaki. Chciał ich chronić, a oni chcieli chronić jego. I tak zamykało się kółko, bo gdy jeden próbował otaczać swoich bliskich murem, czasami nie dostrzegał, że ten mur oddzielił ich również od niego ani że inni próbowali i jego otaczać tym murem. I tych wzniesień robiło się coraz więcej i więcej. I coraz trudniej było się przez nie przedostać, by wrócić tam, skąd się przybyło.
Czasami samo milczenie budowało najgrubszy mur, ale Jessie raczej nie powinien być tym, który na głos wypowiada takie "mądrości".
-Przytulnie tu - powiedział z uśmiechem i podszedł do okna, z którego mieli tak piękny widok na miasto. -Ja z kolei myślałem, że będziesz wolał apartament w ambasadzie.
Właściwie odetchnął, że Anthony najął poddasze, zamiast apartamentu, w którym Jasper mógłby poczuć się, jak zwykły chłop w pałacu.
Nie próbował doszukiwać się w postawie, słowach czy zachowaniu wuja nic, co mogłoby go zdradzić, ale czasami jego wzrok za często szukał Anthony'ego, gdy w głowie kołatały się myśli i lipcowe wspomnienia. Nie oczekiwał od Anthony'ego żadnych wyznań - wuj był dorosłym czarodziejem, który mógł i chciał mieć własne sekrety, z którymi nie chciał dzielić się z nikim albo dzielił się jedynie z wybranymi osobami, wśród których mogło Jaspera po prostu nie być. Nie doszukiwał się dziwnych zmian, nie oczekiwał wylewania żali, ale troska wciąż w nim tkwiła.
Nad swoim losem nie miał zamiaru się użalać. Nie miał wpływu na to, jaka krew płynęła w jego żyłach. Jego matka podjęła kiedyś taką decyzję, jaką podjęła, świadoma jej konsekwencji, ale nieświadoma wojny, która w każdym momencie mogła zbierać swoje żniwa. Nie miał więc zamiaru użalać się nad swoim losem ani zaprzeczać swojemu pochodzeniu - mógł się jedynie bronić, gdyby faktycznie doszło do ataku.
-Więc? Co myślisz o tej zabawce? - spytał, bo przecież po to Anthony go tu zabrał.
Wycena zabawki z biuletynu.