Zdawkowość informacji nie była czasami dobrym wyborem, tak i było tutaj - może powinien po prostu opowiedzieć wszystko po kolei, żeby nie wprawiać Basiliusa w skonfundowanie, do czego właśnie doprowadził. Do czego doprowadzać nie chciał, ale to, zdaje się, jakaś doza roztargnienia i braku koncentracji do tego prowadziła. Tak sobie to tłumaczył, na to spychał to, co uważał za popełniony błąd w konwersacji. Nic się nie stało, przecież to Basilius, ostatnia osoba, która miałby tutaj irytować się na niego za to, że nie wylał na niego całego wiadra wiadomości od wejścia, tak? Na pewno nie można było powiedzieć, że temat go nie interesował - zawsze obchodziło go to, w jakie tym razem kłopoty Laurent się wplątał, co było zupełnie kochane z jego strony.
- Byliśmy małą grupą, która została poproszona o pomoc odnalezienia tamtejszego badacza. Płynęliśmy na wyspę na środku jeziora, kiedy trytony nas zaatakowały. Okazało się, że w królestwie panuje rozłam przez zdradę następczyni ich króla. - To była pigułka informacji, postarał się to ubrać w słowa proste i tym razem pozbawione nadmiernych ozdobników, a to głównie dlatego, że z jakiegoś powodu wcale nie mówiło się o tym tak łatwo, jakby chciał. Czemu? Czemu... wiadomo, dlaczego. Bo to wcale nie była misja dyplomatyczna, która prowadzi do ładnego zakończenia, gdzie wszyscy żyją długo i szczęśliwie. Laurent nie miał szczęścia do takich zakończeń. To jedno. Drugie to jeszcze dołożenie tego, co stało się bezpośrednio PO samym Windermere. - Ta klątwa mogła mieć na to wpływ... ale trytonka, która się zbuntowała, zamierzała zabić ludzi. Wielu ludzi. Więc... należało ją powstrzymać. Niestety... - Chciał dokończyć i to był moment, kiedy ten koniec zatkał mu gardło. Więc z rozchylonymi wargami spoglądał na Basiliusa, zamknął je. Odprężył się, bo nieświadomie się napiął. Wypuścił powietrze z płuc. - Doszło do walki, bo trytonka nie chciała się poddać. Bardzo brutalnej walki. - Wiedział, że to Basiliusowi wystarczy i nie będzie dopytywał go o szczegóły. Nie czuł się z tym aż tak nieswojo, jak sądził, że czuć się będzie. Nie było mu aż tak źle, jak być powinno. Przynajmniej on uważał, że powinno. To była krew, to była przemoc... czy człowiek w końcu uodparniał się na takie rzeczy? Znieczulica? To chyba był jeden z odruchów obronnych, który mógł zostać zacementowany, albo stać się wyjątkowo delikatną porcelaną. - Już więc nie grozi, bo jest za nami. A połowicznie, ponieważ... nie poszło po mojej myśli. - Ponieważ był taki punkt, w którym mówiono "dość padło słów! czas walczyć!", więc dzielne żołnierzyki wyciągały bronie i jechały walczyć. To była taka sytuacja. Z tym, że do walki chętna była Adria - trytonka, która rozpoczęła cały bunt i tę wojnę.
Kiwnął głową i odprowadził Basiliusa spojrzeniem, czekając, aż wróci do stolika z ich zamówieniem.
- Dziękuję. - Wyciągnął dłoń do filiżanki, obejmując ją palcami. Było ciepło, nadal trwał sierpień, nawet mimo pochmurnej pogody, która kochała Anglię. Mimo to ciepło naczynia zawsze było... inne. Przyjemne jak ciepło kota. - Co się z tobą działo? W Windermere?