- Grunt to mieć jakąkolwiek pasję i się w nią angażować. - Jaka by nie była. Yaxleyówna została stworzona do pakowania się w kłopoty, nie musiała się nawet o nie specjalnie prosić - pojawiały się w jej życiu same. Dzięki temu nie było nudno, a chaotycznie i kolorowo, lubiła żyć w ten sposób, nie znosiła stałości i siedzenia na tyłku.
- Ocena moich standardów niechaj pozostanie tylko i wyłącznie dla mnie. Nic o nich nie wiesz. - To nie tak, że łapała się pierwszych, lepszych zleceń. Mogła sobie wybierać tylko te ciekawsze, ale w ramach niektórych współprac na stałe dostarczała pewnych składników, które nie były szczególnie wyszukane. Ktoś to też musiał robić, stałe źródło dochodów było potrzebne nawet i jej, bezpieczne. Nie chciała być zależna od rodziców, powtarzała może, że jest córeczką tatusia, ale miała głowę na karku. Lubiła mieć świadomość, że jeśli odpierdoli jakiś syf, to będzie mogła sobie sama poradzić. Nigdy bowiem nie wiadomo, czego się można po niej spodziewać. Nie wydawało jej się, żeby ojciec chciał ją odciąć od rodzinnego majątku o byle pierdołę, ale jej życie było pełne nieprzewidywalnych sytuacji. Musiała mieć pewność, że co by się nie wydarzyło, to będzie sobie w stanie poradzić sama.
Nie miała pojęcia, czy powinna podzielić się z nim swoją kolejną tajemnicą, zbyt dużo o niej wiedział, jak na to, że mieli pozostawać sobie raczej obcy. Nie uśmiechało się jej dzielić swoimi wszystkimi trikami, czy umiejętnościami, w tej sytuacji jednak chyba powinna była powiedzieć o co jej chodziło. W końcu szli razem chuj wie gdzie, ten sam chuj też wiedział co zastaną na miejscu.
- Czuję gdy są blisko, w sensie potwory. Tutaj ich nie ma. - Wzruszyła jedynie ramionami, jakby to było coś najzwyczajniejszego na świecie. Ich rodzina przez lata zajmowania się polowaniami wykształciła sobie coś na kształt zmysłu, który informował ich o zbliżającym się niebezpieczeństwie, ba, nie było to wszystko. Geraldine potrafiła też zauważać anomalie u ludzi, którzy zostali w pewien sposób naznaczeni. Jasnowidzowie, wilkołaki, i cała reszta nie była w stanie się przed nią ukryć. Potrafiła przejrzeć wszystkich, ale niespecjalnie się tym chwaliła, bo ludzie mogli poczuć się zagrożeni.
- Fakt, to jest dziwne, być może coś je wystraszyło? Coś, co jest w tej nieszczęsnej posiadłości? - Kiedy zmierzali przed siebie w końcu z oddali wyłonił się ogromny budynek, promienie słońca powoli przebijały się przez drzewa, najwyraźniej słońce już zaczęło wschodzić. W zasadzie całkiem malowniczy widok, mimo wszystko wzbudzał w niej niepokój, bo nie miała pojęcia, co zastaną w środku.