22.09.2024, 23:43 ✶
Atreus nawet niekoniecznie miał coś przeciwko samemu nazwisku Savage'a, bo prawda była taka, że zdążył już w swojej karierze słyszeć o wiele gorsze rzeczy. Na przykład gość który postanowił się nazwać Beton albo inny Młotek. Niektórzy mieszkańcy Nokturna i Podziemnych Ścieżek, potrafili być niezwykle kreatywni inaczej, jeśli chodziło o przezwiska. Te z rodzaju krawędziowych były w sumie najmniejszym problemem, a Savage zrobił wszystkim przynajmniej przysługę, że się to ładnie rymowało z jakimiś głupimi wymysłami, takimi najniższych lotów.
Mewunia powinna wiedzieć, że cokolwiek się robiło, jakkolwiek się komuś nie groziło, to obrażanie czyjegoś wąsa było najgorszą potwarzą jakiej można było się dopuścić. No dobrze, jedną z najgorszych, ale też nieważne czy ten wąs był prawdziwy czy też nie, bo liczyła się sama idea. Wąs był święty i pewno nie mógł być tak zwyczajnie porównywany do szczoty do podłogi. Nie na warcie Atreusa.
Auror nie poświęcił temu elementowi swojego wyglądu nawet pięciu minut, kiedy go sobie zakładał, ale to absolutnie niczego nie zmieniało teraz w jego życiu. Przez tych parę jakże cholernie długich chwil spędzonych w zaułku, obserwując ten zaszczany sklepik, zdążył stać się jednością z wąsem. Tak samo też przemyślał całe swoje wymyślone życie, jakie mógł wieść z tym zarostem; na tym etapie jego wąs posiadał już imię, charakterystyczny sposób wyrażania się i własny charakter.
- Eh, Sravage - westchnął, kręcąc wąsem. - Matkę mi możesz obrażać, ciotkę mi jebać i ojca zabić, ale wąsa? Wąs jest kurwa święty - powiedział, niby to okropnie nim zawiedziony, ale z każdym kolejnym słowem jego głos stawał się bardziej chropowaty, a wreszcie Atreus złapał Raynora od tyłu za głowę i spróbował uderzyć nim o blat lady.
Mewunia powinna wiedzieć, że cokolwiek się robiło, jakkolwiek się komuś nie groziło, to obrażanie czyjegoś wąsa było najgorszą potwarzą jakiej można było się dopuścić. No dobrze, jedną z najgorszych, ale też nieważne czy ten wąs był prawdziwy czy też nie, bo liczyła się sama idea. Wąs był święty i pewno nie mógł być tak zwyczajnie porównywany do szczoty do podłogi. Nie na warcie Atreusa.
Auror nie poświęcił temu elementowi swojego wyglądu nawet pięciu minut, kiedy go sobie zakładał, ale to absolutnie niczego nie zmieniało teraz w jego życiu. Przez tych parę jakże cholernie długich chwil spędzonych w zaułku, obserwując ten zaszczany sklepik, zdążył stać się jednością z wąsem. Tak samo też przemyślał całe swoje wymyślone życie, jakie mógł wieść z tym zarostem; na tym etapie jego wąs posiadał już imię, charakterystyczny sposób wyrażania się i własny charakter.
- Eh, Sravage - westchnął, kręcąc wąsem. - Matkę mi możesz obrażać, ciotkę mi jebać i ojca zabić, ale wąsa? Wąs jest kurwa święty - powiedział, niby to okropnie nim zawiedziony, ale z każdym kolejnym słowem jego głos stawał się bardziej chropowaty, a wreszcie Atreus złapał Raynora od tyłu za głowę i spróbował uderzyć nim o blat lady.
Rzut Z 1d100 - 66
Sukces!
Sukces!
Rzut Z 1d100 - 85
Sukces!
Sukces!