Ta konwersacja była pełna docinek, nie do końca przemyślanych odpowiedzi, rzucali w siebie na zmianę zupełnie niepotrzebne argumenty. Nie miała zielonego pojęcia z czego to wynikało. Żadne z nich nie potrafiło tego urwać, zupełnie bez sensu brnęli w to dalej, mimo, że donikąd to wszystko nie prowadziło. W tej rozmowie nie miało być zwycięzcy, żadne argumenty nie przyniosą zwycięstwa w tej wymianie przemyśleń, za bardzo lubili widzieć tylko swoje racje. Gdyby jednak mieli nieco bardziej otwarte umysły pewnie byliby w stanie zauważyć, że w sumie myślą podobnie, byli chyba jednak zaślepieni chęcią dowalenia drugiej stronie.
- Znowu sobie nadpisujesz to, co mówię. - Nie wspominała przecież o całkowitej szczerości, wiedziała, że ta bywa brutalna i często może przynieść więcej szkód niż pozytywów. Wiedziała, że trzeba cedzić swoje myśli, kształtować je w odpowiedni sposób, ale prawda, czy tam szczerość zawsze się broniła, oczywiście o ile była podana w przystępny sposób. Szczerość przynosiła spokojną głowę, przynajmniej zdaniem Yaxley. Wiele razy musiała informować rodziny o tym, że ich najbliżsi stali się potworami, widziała wiele pękniętych serc, ale co innego mogła zrobić? Była posłańcem niosącym złe wiadomości, źle się później kojarzyła, ale ktoś musiał to robić, ktoś musiał ich uświadamiać. Wiedziała, że czasem bywało to ryzykowne, ludzie mieli tendencje do nieakceptowania bolesnej rzeczywistości, przywykła do tego, potrafiła sobie radzić z oskarżeniami i niezbyt przyjemnymi osądami. Taki już był jej los.
Nie miała też problemu z nazywaniem rzeczy po imieniu, kiedy coś wydawało jej się nieodpowiednie, różnie się to kończyło, wiele razy sprzeczała się z zupełnie obcymi osobami, aby udowodnić im, że się mylą, próbowała otwierać ich oczy i umysły. Zdarzało się, że dostała za to w zęby, ale nigdy tego nie żałowała. Robiła to, co wydawało jej się być słusznym, żyła zgodnie ze swoimi przekonaniami, była szczera w stosunku do siebie i innych. Niektórzy mogli nazwać to głupotą, ale nie ona.
- Mhm. - Wiedziała, że to dziękuję było wymuszone, nie przeszło mu od razu przez usta. Nie podobało jej się takie przechodzenie do oficjalnych formułek. Sama naturalnie po prostu mu podziękowała, naprawdę doceniała, że wypełniał swoje obowiązki, związane z tą wyprawą. Może faktycznie powinna zamilknąć na wieki i przestać się do niego odzywać, bo w jaki sposób by tego nie robiła, to za każdym razem coś mu się nie podobało. Nawet, gdy próbowała być miła, może nie przesadnie miła, ale tak po ludzku. Wydawało jej się, że każdy lubi być doceniony, zauważony. Szczególnie kiedy chodzi o pracę, może to znowu było nieodpowiednie założenie, jeśli chodzi o niego. Nie zdziwiłoby to jej wcale, Greengrass był naprawdę specyficznym człowiekiem.
Ona zamierzała równie profesjonalnie podejść do swoich obowiązków. Była czujna, szukała zagrożenia w formie bestii, które mogły pojawić się w tym miejscu, byli w środku głuszy, to był raj na ziemi dla potworów, tyle, że najwyraźniej żaden nie postanowił tu zamieszkać. Rozczarowujące, bo też chciała się wykazać, a z drugiej strony to też przynosiło kolejne pytania, dlaczego ich tu nie było, ani jednej sztuki, nawet druzgotka, czy chochlika? Dlaczego to miejsce było opuszczone?
Gdyby tylko wiedziała, że dali się zrobić jak dwoje dzieciaków. Nie wpadli na to, że ktoś może chcieć podejść ich w inny sposób, cóż, może te mentalne sztuczki to nie był ich konik, ale przecież wiedzieli, że istnieją takie dziedziny magii, które mogły mieszać im w głowach, powinni wziąć pod uwagę każdą ewentualność, a nie tylko to, co znali.
- Ciągle mi to powtarzasz, boję się, że przez ciebie stanę się okropnie próżna. - Nie mogła przestać spoglądać na mężczyznę stojącego u jej boku. Nie spodziewała się, że kiedykolwiek dozna takiego wspaniałego uczucia. Miłość od pierwszego wejrzenia istniała? Musiała istnieć. Kiedy rodzice przedstawili jej Charles'a poczuła coś niesamowitego, wystarczyła krótka rozmowa, aby stwierdziła, że jest to, o czym pisali w książkach. Miłość, jakiej nie spodziewała się nigdy przeżyć. Los zdecydowanie był jej sprzymierzeńcem, a co najważniejsze chłopak, mężczyzna był w nią zapatrzony, jak obrazek. Też to poczuł, czy mogło być coś piękniejszego od takiej odwzajemnionej miłości? Nie wydawało jej się.
Już niedługo będą mogli zbudować swój własny świat, swoją fortecę, zaszyć się tam na zawsze i spędzić ze sobą resztę życia, na całe szczęście mieli jeszcze sporo czasu, który przeżyją wspólnie. Byli przecież tacy młodzi, a i tak żałowała, że pojawił się w jej życiu tak niedawno. Wiele straciła nie mając go wcześniej obok siebie.
Zarumieniła się, kiedy usłyszała jego kolejne słowa. Chłopak nie szczędził jej komplementów, wierzyła w te jego wszystkie słodkie słówka, wydawał się być bowiem w tym wszystkim prawdomówny, zresztą ufała mu nad życie. Wiedziała, że nigdy by jej nie okłamał. Jej Charles, już coraz bardziej jej. Jeszcze kilka tygodni i faktycznie zostaną swoimi oficjalnymi towarzyszami na resztę życia, będą małżeństwem.
Zachichotała, kiedy poczuła, że zaczyna unosić się nad ziemią. Z nim wszystko wydawało się być takie lekkie i proste, niczym się nie martwiła, przy nikim też nie czuła się tak bezpiecznie. Była szczęściarą, że trafiła na takiego mężczyznę.
- Nie wybaczyliby nam tego do końca życia. - To nie tak, że ona nie chciała uciec, tyle, że ktoś musiał być rozsądniejszy. Wiedziała, że ich matki nie wybaczyłyby im tego. Ojcowie pewnie mogliby przymknąć oko na podobne zachowanie, ale nie rodzicielki. Ślub ukochanych dzieci był przecież jednym z ważniejszych wydarzeń, jakie mogło nadejść w ciągu całego życia. Szczególnie, że miały połączyć się takie dwie szanowane rodziny. Musieli jeszcze trochę poczekać, przemęczyć się, wiedziała jednak, że wspólna przyszłość jest tego warta.
Odetchnęła głęboko, kiedy zbliżył swoje czoło do jej. Przymknęła na chwilę oczy i pozwoliła sobie chłonąć jego zapach, uwielbiała, gdy znajdował się tak blisko niej, położyła prawą rękę na jego piersi, aby poczuć pod nią bicie serca swojego narzeczonego. Najchętniej pozostałaby tutaj z nim tuż obok swojego ciała. Mogłaby się napawać jego bliskością do końca swojego żywota. Nie miała pojęcia, że da się pokochać kogoś tak mocno. Serce biło jej szybko, kiedy miała go przy sobie. Motyle o których opowiadali ludzie, co do których podchodziła wcześniej tak sceptycznie nie opuszczały jej brzucha, gdy znajdował się niedaleko niej, a nawet kiedy tylko o nim pomyślała.
Niestety musieli w końcu wejść do środka. Dołączyć do bawiących się na przyjęciu gości. Oby udało im się jak najszybciej stamtą wymknąć, póki noc będzie młoda. Okolica była malownicza, mogliby zagubić się gdzieś na terenie posiadłości z dala od całej rodziny i cieszyć swoją obecnością. Tak bardzo tego pragnęła.
[a] - Charles. - Dygnęła przed nim, bo tak wypadało, na jej twarzy znowu pojawił się rumieniec, kiedy poczuła jego usta na swojej dłoni, jej ciało zawsze reagowało w ten sposób na jego dotyk. - Oczywiście, miejmy to już za sobą mój przyszły mężu. - Gdy tylko mogła nazywała go tak, bo nadal okropnie cieszyła ją perspektywa zamążpójścia.
Złapała go za dłoń, gdy tylko znaleźli się wewnątrz pomieszczenia, na samym szczycie schodów. Nie stresowała się szczególnie tym przyjęciem, bo miała go u swojego boku, wiedziała, że jest przy nim bezpieczna, co by się nie działo. Uśmiechnęła się ciepło do tych wszystkich osób, które na nich spoglądali, była naprawdę szczęśliwa, chyba jak jeszcze nigdy dotąd, mogli zejść po krętych schodach, aby ze wszystkimi się przywitać. Powoli więc ruszyła przed siebie z mężczyzną swojego życia u boku.