- Nie udawaj, że jesteś tym szczególnie rozczarowany. - Rzuciła jeszcze zaczepnie. Dobrze było mieć go obok, znowu, chociaż na chwilę. Nie, nie, nie. Nie mogła tak myśleć, zdecydowanie powinna go znowu od siebie odsunąć, zdystansować, nie pozwolić mu się zbliżyć. Tyle, że teraz nie była w stanie tego zrobić, zresztą czuła, że po tym, co dzisiaj z siebie wylała to szybko się go nie pozbędzie. W tej chwili nawet trochę jej się to podobało, jutro na pewno będzie tym wkurwiona.
- Jak tam chcesz, nie będę cię wieść na pokuszenie, mój drogi. - Wciągnęła go przecież w wiele dziwnych sytuacji, ciągle przynosiła kłopoty. Była niczym fatum nad nim ciążące, co najgorsze zdawała sobie z tego sprawę. Wiedziała, że lepiej mu będzie bez niej. Nikt nie mógłby być przy niej szczęśliwy, zbyt wiele razy została porzucona, aby myśleć inaczej. Dlatego wspominała głównie te dobre chwile, były niczym drobne gwiazdki na ciemnym niebie. Szkoda było czasu na żałowanie tego, co nie wyszło, przecież gdyby się nie zdecydowała, żeby się w coś zaangażować, to nie byłoby tych świateł w ciemności, które nadal dostrzegała.
Ulżyło jej, gdy Ambroise postanowił trzymać się jej wersji o kiepskim humorze. Tak naprawdę przecież nie oszukiwali Astarotha, miała gorszy wieczór, może nie spowdowany jakąś głupotą, ale nadal to był tylko jeden, gorszy wieczór. Może nie do końca jeden, bo ostatnio zdarzało się ich coraz więcej, ale dzisiaj faktycznie trochę przegięła nawet jak na siebie. Zupełnie nad tym nie panowała, zazwyczaj do takiego stannu doprowadzała się jedynie w swojej sypialni, szczególnie od momentu, w którym jej młodszy brat u niej zamieszkał.
Nie sądziła, że Ambroise będzie skłonny się dla niej poświęcić, zrobienie kanapki młodszemu bratu tylko po to, żeby się od niej odczepił było naprawdę błyskotliwym pomysłem. Tyle, że w tej sytuacji nie miało najmniejszego sensu. Zjebała, wiedziała, że zjebała. Upewniała się w tym spoglądając na Astarotha, miała wrażenie, że on przygląda się im jakby mogli zostać jego kolacją. To nie wróżyło nic dobrego. Kurwa, dlaczego Kim nie było tu, kiedy mogła się na coś przydać? Będzie musiała z nimi przedyskutować temat jego odżywania się, nie zamierzała pozwolić na to, aby taka sytuacja się powtórzyła. Nie mógł przebywać tutaj głodny, bo kurwa mógł zrobić krzywdę osobom, na którym jej zależało. Mogłaby nie przyprowadzać tu ludzi, ale bez przesady, to było jej pierdolone mieszkanie.
Gerry zauważyła iskrę w oku brata. Wiedziała, że jest na straconej pozycji. Do tego była pijana, jakie w ogóle były szanse, na to, że uda jej się uspokoić nieogarniętego wampira, który praktycznie wcale nie potrafił panować nad swoim głodem? Bardzo znikome. Szczególnie, że nie panowała prawie wcale nad swoim ciałem. Zaczęła oddychać nieco szybciej, zaniepokojna, wiedziała, że zaraz może wydarzyć się tutaj coś, z czym sobie nie poradzi.
Drgnęła, gdy poczuła jego dłoń na swoim boku, niby zwykły odruch, ale brakowało jej jego ciepła, obojętność nie działała na nią dobrze, a dzisiaj wiele razy jej dotykał, tak jak dawniej. Musiała zadbać o jego bezpieczeństwo.
- Roise, nigdzie nie pójdziesz. - Wysunęła się krok przed nim, jakby chciała go zakryć swoim ciałem. Jeśli Astaroth zamierzał zrobić mu krzywdę, to będzie musiał zacząć od niej.
- Astaroth, kurwa, zostaw mojego chłopaka w spokoju bo nie ręczę za siebie. - Cóż, Ambroise nie był może już jej chłopakiem, Yaxleyówna nadal jednak traktowała go jako coś swojego, a że była mocno terytolialna to zamierzała pokazać bratu, że nie ma szans, żeby umożliwiła mu zbliżenie się do stojącego za nią mężczyzny.
- Idź coś wpierdolić na ulicy, jebie mnie to, jak chcesz mogę znowu zaangażować w to ojca. - Była trochę roztrzęsiona, jednak ton jej głosu był naprawdę chłodny, jakby zupełnie jej to wszystko nie ruszało. Pamiętała, że nie do końca odpowiadali mu ludzie, których Gerard do niego przyprowadzał, ale nie zmieniało to faktu, że mógł sobie robić posiłki z jej znajomych, nie było nawet takiej opcji.