17.01.2023, 01:39 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 17.01.2023, 18:44 przez Brenna Longbottom.)
- Kilka minut? Chyba wuj powinien wymusić ćwiczenia szybkiego reagowania – wymamrotała na słowa Erika.
Brenna zawahała się przez moment, ale na prośbę Thomasa skierowała różdżkę na to ze śmierciożerców, które było spowite linami i umożliwiła mu mówienie. Tak, jak się spodziewała: słowa, jakie padły, w żaden sposób nie mogły pomóc. Ale Thomas miał prawo je usłyszeć, jeżeli właśnie tego pragnął.
Obserwowała Hardwicka, gdy uderzał pięścią w ścianę, a lodowe odłamki wbijały się w jej serce. Kolejne już, bo tych drobnych, zimnych kawałków było tam więcej: lodowate drzazgi pojawiały się powoli, pierwsze jeszcze za czasów Leacha, z poważnym spojrzeniem Crawleyów, siedzących pierwszy raz w salonie Longbottomów, kolejne później, wraz z manifestem Voldemorta. Z pierwszym martwym, mugolskim dzieckiem, zabitym w ataku, z kwiatem rzuconym na trumnę podczas pogrzebu jednego ze znajomych mugolaków, z widokiem umierającego czarodzieja, obserwowanym w dymie świec, gdy badali sprawę. Z nieufnością, rodzącą się wobec tych, do których niegdyś wyciągnęłaby rękę bez chwili namysłu.
Teraz było gorzej, było ich więcej, po raz pierwszy jednak stało się to, co nadejść musiało, ale o czym Brenna dotąd nie chciała myśleć. Ktoś im bliski znalazł się w niebezpieczeństwie. Umknął od śmierci zaledwie o włos. Stał ranny, w zdemolowanym mieszkaniu, świadomy, że nie tylko chciano go zabić, ale też że nie jest bezpieczny. Że nigdy już nie będzie bezpieczny w świecie czarodziejów, tylko dlatego, że ktoś uważał się za lepszego od niego.
Mogli go stąd zabrać, dać mu koc, kakao i towarzystwo albo samotność. Ale to nie mogła zmienić tego, że poza murami posiadłości byli i jeszcze długo będą tacy, którzy zapragną jego śmierci z powodu krwi, która płynęła w żyłach Hardwicka.
Dla przykładu.
By pokazać, że żadna szlama nie jest bezpieczna.
Brenna machnęła różdżką, wyczarowując knebel. I, z czystej mściwości, dodatkową linę, aby skrępować tego człowieka jeszcze mocniej. Obserwowała ich w chwili, w której brat rozmawiał z przyjacielem. Ale gdy Erik już odszedł od Hardwicka i zaczął mówić do śmierciożerców, ona zrobiła parę kroków w stronę Thomasa. Nie dotknęła go, oparła się obok o ścianę.
- Powstrzymamy ich - powiedziała cicho, bo to było jedyne, co mogła obiecać. Nie "wszystko będzie dobrze", bo nie będzie. Nie chciała składać fałszywych przyrzeczeń ani pustych słów pocieszenia, jak "nie przejmuj się tym" czy "zostaną ukarani", przecież nie mógł się nie przejmować i żadna kara dla tej dwójki nie będzie miała znaczenia.
Tylko tyle: powstrzymają to, ich, Voldemorta i wszystkich, którzy walczyli za niego. Bez względu na cenę. Ta będzie wysoka, Brenna nie miała co do tego żadnych wątpliwości, i na pewno nie wszyscy przeżyją tę wojnę, ale w tej chwili jej determinacja tylko się umocniła. Będzie próbować do ostatniego tchu, dopóki śmierć nie zmrozi powiek.
- Nigdy nie będziesz z tym sam.
Zazwyczaj była aż nadmiernie rozgadana. Tym razem jednak słowa ograniczyła do minimum, a na śmierciożerców nawet nie spojrzała. Nie było niczego, co chciałaby im przekazać.
Brenna zawahała się przez moment, ale na prośbę Thomasa skierowała różdżkę na to ze śmierciożerców, które było spowite linami i umożliwiła mu mówienie. Tak, jak się spodziewała: słowa, jakie padły, w żaden sposób nie mogły pomóc. Ale Thomas miał prawo je usłyszeć, jeżeli właśnie tego pragnął.
Obserwowała Hardwicka, gdy uderzał pięścią w ścianę, a lodowe odłamki wbijały się w jej serce. Kolejne już, bo tych drobnych, zimnych kawałków było tam więcej: lodowate drzazgi pojawiały się powoli, pierwsze jeszcze za czasów Leacha, z poważnym spojrzeniem Crawleyów, siedzących pierwszy raz w salonie Longbottomów, kolejne później, wraz z manifestem Voldemorta. Z pierwszym martwym, mugolskim dzieckiem, zabitym w ataku, z kwiatem rzuconym na trumnę podczas pogrzebu jednego ze znajomych mugolaków, z widokiem umierającego czarodzieja, obserwowanym w dymie świec, gdy badali sprawę. Z nieufnością, rodzącą się wobec tych, do których niegdyś wyciągnęłaby rękę bez chwili namysłu.
Teraz było gorzej, było ich więcej, po raz pierwszy jednak stało się to, co nadejść musiało, ale o czym Brenna dotąd nie chciała myśleć. Ktoś im bliski znalazł się w niebezpieczeństwie. Umknął od śmierci zaledwie o włos. Stał ranny, w zdemolowanym mieszkaniu, świadomy, że nie tylko chciano go zabić, ale też że nie jest bezpieczny. Że nigdy już nie będzie bezpieczny w świecie czarodziejów, tylko dlatego, że ktoś uważał się za lepszego od niego.
Mogli go stąd zabrać, dać mu koc, kakao i towarzystwo albo samotność. Ale to nie mogła zmienić tego, że poza murami posiadłości byli i jeszcze długo będą tacy, którzy zapragną jego śmierci z powodu krwi, która płynęła w żyłach Hardwicka.
Dla przykładu.
By pokazać, że żadna szlama nie jest bezpieczna.
Brenna machnęła różdżką, wyczarowując knebel. I, z czystej mściwości, dodatkową linę, aby skrępować tego człowieka jeszcze mocniej. Obserwowała ich w chwili, w której brat rozmawiał z przyjacielem. Ale gdy Erik już odszedł od Hardwicka i zaczął mówić do śmierciożerców, ona zrobiła parę kroków w stronę Thomasa. Nie dotknęła go, oparła się obok o ścianę.
- Powstrzymamy ich - powiedziała cicho, bo to było jedyne, co mogła obiecać. Nie "wszystko będzie dobrze", bo nie będzie. Nie chciała składać fałszywych przyrzeczeń ani pustych słów pocieszenia, jak "nie przejmuj się tym" czy "zostaną ukarani", przecież nie mógł się nie przejmować i żadna kara dla tej dwójki nie będzie miała znaczenia.
Tylko tyle: powstrzymają to, ich, Voldemorta i wszystkich, którzy walczyli za niego. Bez względu na cenę. Ta będzie wysoka, Brenna nie miała co do tego żadnych wątpliwości, i na pewno nie wszyscy przeżyją tę wojnę, ale w tej chwili jej determinacja tylko się umocniła. Będzie próbować do ostatniego tchu, dopóki śmierć nie zmrozi powiek.
- Nigdy nie będziesz z tym sam.
Zazwyczaj była aż nadmiernie rozgadana. Tym razem jednak słowa ograniczyła do minimum, a na śmierciożerców nawet nie spojrzała. Nie było niczego, co chciałaby im przekazać.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.