17.01.2023, 02:00 ✶
Numer pięć od kilku miesięcy stał pusty.
Odpowiadało mu to. Mógł bez przeszkód grać na gitarze i nikt zza ściany nie miał o to pretensji, nawet jeśli naszła go pora wieczorem. Z drugiej zaś strony puste lokum wytwarzało zero hałasów, zero narzekań na jego zachowanie i zero problemów. Był to układ idealny i Theodore już niemal całkowicie zapomniał o pani O’Deary, twardej staruszce mugolskiego pochodzenia, która niegdyś zajmowała mieszkanie naprzeciwko jego drzwi i która od czasu do czasu dawała mu się we znaki.
Ze sporym smutkiem przyjął więc plotki, że mieszkanko zostało wykupione. Oznaczało to, że idylliczny czas, kiedy mógł sobie pozwalać na trochę więcej, niż powinien, dobiegał końca. Znów będzie musiał brać pod uwagę, że za ścianą ktoś żyje i należy mu się spokój. Plotki, że kupcem była podobno młoda dziewczyna, trochę osłodziły żal, ale tylko trochę.
Miał w planach zakupić jakiś drobny podarek nowemu sąsiadowi. Jakieś czekoladowe żaby, może fasolki lub inne łakocie. Tyle że zapomniał o tym. Dla niego dzień, w którym Greengrass zawaliła ulicę roślinami, był kolejnym, zwykłym dniem, w którym nie miało się wydarzyć nic wyjątkowego. Opuścił swoje cztery kąty po to, by przejść się na Pokątną po zakupy. Zamknął drzwi na klucz i obrócił się w idealnym momencie, by nakryć w chwili słabości postać obładowaną kartonami.
Mądrze zorientował się, że to musi nowy lokator. Tajemnicza, młoda dziewczyna. Był tego pewien, bo mógł przysiąc, że przez moment mignął mu pukiel blond włosów zza kartonów. Theodore nie czuł się gotowy na to spotkanie: nie miał żadnych słodkości dla nieznajomej, nie miał planu, był niewyspany, a jego niedokładnie wyprasowane szaty pozostawiały trochę do życzenia. Nie zmieniło to jednak jego zamysłu, z którym się nosił od czasu, gdy o niej usłyszał. Zamierzał z nią trochę poflirtować - a nuż za tą całą stertą ukrywała się niebrzydka panna. Nie czuł się w formie, ale nawet najlepszy rybak musi zarzucić wędkę, nim złowi wartościową rybę, nawet przy kiepskiej pogodzie. Czy w tym wszystkim przeszło mu przez głowę, że może to być ktoś, kogo zna? Ani trochę. Odchrząknął, gotowy do wielkiej improwizacji.
- Londyn to szalone miasto! Tyle wspaniałych miejsc, tyle godnych budynków, zapierających dech w piersiach rejonów, a jego największy, najpiękniejszy skarb ukrywa się tutaj, tuż pod moimi drzwiami, za stertą pakunków… - powiedział doniośle, nie siląc się jednak na żadną gestykulację, bo i tak dziewczyna by jej nie widziała. Uśmiechnął się pod nosem całkiem zadowolony z tego, jak mu poszło. Nie przejmował się, że komplement nie miał większego sensu, skoro nawet nie mogli się dostrzec. Nie o to w komplementach chodziło. Ryby potrafią zignorować duży i toporny haczyk, póki przynęta wyglądała kusząco.
- Pozwól, że ci pomogę - Dopiero gdy uznał, że stężenie romansu w powietrzu jest wystarczające, stwierdził, że może spojrzeć rybce prosto w paszcze. Chwycił większość kartonów i udając, że ich ciężar mu zupełnie nie przeszkadza, zabrał graczce Quidditcha jej miotły, po to, by mogła wstać z kolan, nie martwiąc się o swoje skarby.
Odpowiadało mu to. Mógł bez przeszkód grać na gitarze i nikt zza ściany nie miał o to pretensji, nawet jeśli naszła go pora wieczorem. Z drugiej zaś strony puste lokum wytwarzało zero hałasów, zero narzekań na jego zachowanie i zero problemów. Był to układ idealny i Theodore już niemal całkowicie zapomniał o pani O’Deary, twardej staruszce mugolskiego pochodzenia, która niegdyś zajmowała mieszkanie naprzeciwko jego drzwi i która od czasu do czasu dawała mu się we znaki.
Ze sporym smutkiem przyjął więc plotki, że mieszkanko zostało wykupione. Oznaczało to, że idylliczny czas, kiedy mógł sobie pozwalać na trochę więcej, niż powinien, dobiegał końca. Znów będzie musiał brać pod uwagę, że za ścianą ktoś żyje i należy mu się spokój. Plotki, że kupcem była podobno młoda dziewczyna, trochę osłodziły żal, ale tylko trochę.
Miał w planach zakupić jakiś drobny podarek nowemu sąsiadowi. Jakieś czekoladowe żaby, może fasolki lub inne łakocie. Tyle że zapomniał o tym. Dla niego dzień, w którym Greengrass zawaliła ulicę roślinami, był kolejnym, zwykłym dniem, w którym nie miało się wydarzyć nic wyjątkowego. Opuścił swoje cztery kąty po to, by przejść się na Pokątną po zakupy. Zamknął drzwi na klucz i obrócił się w idealnym momencie, by nakryć w chwili słabości postać obładowaną kartonami.
Mądrze zorientował się, że to musi nowy lokator. Tajemnicza, młoda dziewczyna. Był tego pewien, bo mógł przysiąc, że przez moment mignął mu pukiel blond włosów zza kartonów. Theodore nie czuł się gotowy na to spotkanie: nie miał żadnych słodkości dla nieznajomej, nie miał planu, był niewyspany, a jego niedokładnie wyprasowane szaty pozostawiały trochę do życzenia. Nie zmieniło to jednak jego zamysłu, z którym się nosił od czasu, gdy o niej usłyszał. Zamierzał z nią trochę poflirtować - a nuż za tą całą stertą ukrywała się niebrzydka panna. Nie czuł się w formie, ale nawet najlepszy rybak musi zarzucić wędkę, nim złowi wartościową rybę, nawet przy kiepskiej pogodzie. Czy w tym wszystkim przeszło mu przez głowę, że może to być ktoś, kogo zna? Ani trochę. Odchrząknął, gotowy do wielkiej improwizacji.
- Londyn to szalone miasto! Tyle wspaniałych miejsc, tyle godnych budynków, zapierających dech w piersiach rejonów, a jego największy, najpiękniejszy skarb ukrywa się tutaj, tuż pod moimi drzwiami, za stertą pakunków… - powiedział doniośle, nie siląc się jednak na żadną gestykulację, bo i tak dziewczyna by jej nie widziała. Uśmiechnął się pod nosem całkiem zadowolony z tego, jak mu poszło. Nie przejmował się, że komplement nie miał większego sensu, skoro nawet nie mogli się dostrzec. Nie o to w komplementach chodziło. Ryby potrafią zignorować duży i toporny haczyk, póki przynęta wyglądała kusząco.
- Pozwól, że ci pomogę - Dopiero gdy uznał, że stężenie romansu w powietrzu jest wystarczające, stwierdził, że może spojrzeć rybce prosto w paszcze. Chwycił większość kartonów i udając, że ich ciężar mu zupełnie nie przeszkadza, zabrał graczce Quidditcha jej miotły, po to, by mogła wstać z kolan, nie martwiąc się o swoje skarby.