27.09.2024, 01:07 ✶
– Och, serio? Byłeś tu wcześniej? – spytała brata, kiedy oddalili się już trochę od klubu. – W takim razie, nie warto tam wracać. Convivium jest o wiele lepszą miejscówką! – uśmiechnęła się do Icarusa.
Posiadanie brata, który był właścicielem baru, miało wiele zalet. Poza darmowymi drinkami, Electra dostawała też od Ariego sporo informacji na temat prowadzenia takiego biznesu, dzięki którym mogła oceniać lokale, które odwiedzała. Skoro więc zdaniem starszego Prewetta The Heaven nie był wart wizyty, to dziewczyna nie zamierzała poświęcać więcej uwagi temu miejscu.
Pewnie rodzeństwo kontynuowałoby dalej spacer, gdyby Electra nie zauważyła nagle w swoim odbiciu w jednej z witryn sklepowych, że rozmazała jej się szminka. Jako, że nie znosiła, rozwalonego makijażu (chyba, że był to efekt całowania) zaczęła szybko grzebać w torebce w poszukiwaniu kieszonkowego lusterka. Lusterko udało jej się od razu znaleźć, ale wtedy zauważyła, że z torebki jakimś cudem zniknął portfel. Niemożliwe, przecież na pewno zabierałam go ze sobą przed wyjściem. Stanęła z boku, żeby nie blokować drogi innym przechodniom, i zaczęła nerwowo przeszukiwać torebkę.
– Cholera, nie mam portfela. – rzuciła bratu, próbując jakoś posortować zawartość torebki. – Ale przysięgam na Matkę, że jeszcze przed chwilą tam był! Może jakimś cudem wypadł mi po drodze... – kiedy starała się przypomnieć sobie, w którym momencie portfel mógł wylecieć z torebki, zorientowała się, że nawoływacz z klubu nachylił się dziwnie blisko niej. Aż zbyt blisko, i to jeszcze od tej strony, po której trzymała torebkę.
– To tamten typ! – wykrzyknęła znienacka, rozglądając się za złodziejem po ulicy. Nawoływacza jednak nigdzie nie było widać, co wydało się Electrze bardzo podejrzane. Niewiele myśląc, Prewettówna rzuciła się biegiem w stronę wejścia do klubu, zostawiając za sobą brata.
Najwyraźniej pomimo braku treningów, była ścigająca Gryffindoru nie straciła jeszcze formy, bo w mgnieniu oka znalazła się przed drzwiami The Heaven. Nie było jeszcze żadnej kolejki, ale barczysty wykidajło lustrował wzrokiem wszystkich przechodniów.
– Wstęp kosztuje galeona. – powiedział, uważnie się jej przypatrując. Fakt, nie była ubrana jak do klubu; miała na sobie zwykłe dżinsowe dzwony i czarną koszulkę. Dziewczyna nie miała jednak czasu się tłumaczyć (ani zastanawiać nad tym, że podano czarodziejską walutę) i po prostu przeleciała przez drzwi, zanim mężczyzna zdołał jakkolwiek zareagować. – Hej, mała! – usłyszała tylko jego stłumiony okrzyk.
– Zapłacę, jak odzyskam portfel! – rzuciła mu, zbiegając już po schodkach prowadzących do piwnicy.
Wpadła jak burza do pomieszczenia, którego większą część zajmował parkiet. Mimo dość wczesnej godziny, parę osób już tańczyło do dźwięków piosenki Diany Ross. Zdecydowanie więcej gości siedziało jednak przy barze, znajdującym się w dalszej części pomieszczenia. Electra zauważyła, że większość klientów stanowili mężczyźni, ubrani w ciasne dżinsy i rozpięte koszule. Dziewczyna próbowała wypatrzeć wśród nich nawoływacza, ale było to dość trudne, ze względu na słabe oświetlenie. Stała więc na razie przed wejściem na parkiet, mając nadzieję, że znajdzie złodzieja zanim wykidajło się do niej dorwie.
Posiadanie brata, który był właścicielem baru, miało wiele zalet. Poza darmowymi drinkami, Electra dostawała też od Ariego sporo informacji na temat prowadzenia takiego biznesu, dzięki którym mogła oceniać lokale, które odwiedzała. Skoro więc zdaniem starszego Prewetta The Heaven nie był wart wizyty, to dziewczyna nie zamierzała poświęcać więcej uwagi temu miejscu.
Pewnie rodzeństwo kontynuowałoby dalej spacer, gdyby Electra nie zauważyła nagle w swoim odbiciu w jednej z witryn sklepowych, że rozmazała jej się szminka. Jako, że nie znosiła, rozwalonego makijażu (chyba, że był to efekt całowania) zaczęła szybko grzebać w torebce w poszukiwaniu kieszonkowego lusterka. Lusterko udało jej się od razu znaleźć, ale wtedy zauważyła, że z torebki jakimś cudem zniknął portfel. Niemożliwe, przecież na pewno zabierałam go ze sobą przed wyjściem. Stanęła z boku, żeby nie blokować drogi innym przechodniom, i zaczęła nerwowo przeszukiwać torebkę.
– Cholera, nie mam portfela. – rzuciła bratu, próbując jakoś posortować zawartość torebki. – Ale przysięgam na Matkę, że jeszcze przed chwilą tam był! Może jakimś cudem wypadł mi po drodze... – kiedy starała się przypomnieć sobie, w którym momencie portfel mógł wylecieć z torebki, zorientowała się, że nawoływacz z klubu nachylił się dziwnie blisko niej. Aż zbyt blisko, i to jeszcze od tej strony, po której trzymała torebkę.
– To tamten typ! – wykrzyknęła znienacka, rozglądając się za złodziejem po ulicy. Nawoływacza jednak nigdzie nie było widać, co wydało się Electrze bardzo podejrzane. Niewiele myśląc, Prewettówna rzuciła się biegiem w stronę wejścia do klubu, zostawiając za sobą brata.
Najwyraźniej pomimo braku treningów, była ścigająca Gryffindoru nie straciła jeszcze formy, bo w mgnieniu oka znalazła się przed drzwiami The Heaven. Nie było jeszcze żadnej kolejki, ale barczysty wykidajło lustrował wzrokiem wszystkich przechodniów.
– Wstęp kosztuje galeona. – powiedział, uważnie się jej przypatrując. Fakt, nie była ubrana jak do klubu; miała na sobie zwykłe dżinsowe dzwony i czarną koszulkę. Dziewczyna nie miała jednak czasu się tłumaczyć (ani zastanawiać nad tym, że podano czarodziejską walutę) i po prostu przeleciała przez drzwi, zanim mężczyzna zdołał jakkolwiek zareagować. – Hej, mała! – usłyszała tylko jego stłumiony okrzyk.
– Zapłacę, jak odzyskam portfel! – rzuciła mu, zbiegając już po schodkach prowadzących do piwnicy.
Wpadła jak burza do pomieszczenia, którego większą część zajmował parkiet. Mimo dość wczesnej godziny, parę osób już tańczyło do dźwięków piosenki Diany Ross. Zdecydowanie więcej gości siedziało jednak przy barze, znajdującym się w dalszej części pomieszczenia. Electra zauważyła, że większość klientów stanowili mężczyźni, ubrani w ciasne dżinsy i rozpięte koszule. Dziewczyna próbowała wypatrzeć wśród nich nawoływacza, ale było to dość trudne, ze względu na słabe oświetlenie. Stała więc na razie przed wejściem na parkiet, mając nadzieję, że znajdzie złodzieja zanim wykidajło się do niej dorwie.