01.10.2024, 07:49 ✶
Żałowała, kiedy Cedricowi połamało się serce po rozstaniu z Dandelion i cieszyła się niezmiernie, widząc go zadowolonego z życia, kiedy był z Vior. Obserwowanie zachodzącej w niej zmiany było niezwykle ciekawe i fascynujące, tym bardziej że Dora od zawsze zdawała się nie pojmować konceptu romantycznej miłości i trochę podchodziła do tego w naukowy sposób, ale absolutnie się do tego nikomu nie przyznawała bo nie chciała, żeby komuś było przez to przykro. Szczególnie Cedricowi.
Ale nie potrzebowała przeżyć na własnej skórze tego rodzaju zadurzenia i związku, żeby widzieć kolejne jego znaki. Wcześniej ponury Lupin wyraźnie się zmieniał, na nowo prezentując te same zachowania kiedy był zakochany w Dandelion. Ale miłość miała to do siebie, że podążała utartymi schematami i nie było to przecież nic złego - dlatego że te znajome zakamarki dawały świadectwo tego, jak wspaniałym można było być pod jej wpływem człowiekiem.
Jasne, miłość mogła wypaczać, ale Dora nigdy nie doszła do tego typu wniosków. We wspaniały sposób kochali ją rodzice. Tak samo rodzeństwo, to z krwi i kości, ale też to przybrane - bo przecież w ten sposób traktowała Longbottomów, z którymi zżyła się od dziecka. I nigdy, przenigdy nie przeszło jej przez głowę, że to co mogło zabić jej matkę to też było miłość. Ale jej o wiele bardziej wypaczona i zepsuta wersja. Taka, co pożera w całości i nie zostawia nic za sobą.
- Ojej - westchnęła, skubiąc w zatroskaniu paznokcie. - Tak, pamiętam - powiedziała łagodnie, widząc jak Cedric coraz bardziej skręca się w sobie. Usiadła więc, bo miała wrażenie że nawet jeśli ta rozmowa nie będzie długa, to przynajmniej będzie dla niego trudna. Poklepała ogrodową ławeczkę, żeby zrobił to samo. - Uciekła? - powtórzyła, ściągając brwi we współczującym wyrazie. Ale troszkę tez konsternacji no bo... ale jak to uciekła? - Może... opowiedz co się wydarzyło po kolei? Może stało się coś na co wcześniej nie zwróciłeś uwagi?
Ale nie potrzebowała przeżyć na własnej skórze tego rodzaju zadurzenia i związku, żeby widzieć kolejne jego znaki. Wcześniej ponury Lupin wyraźnie się zmieniał, na nowo prezentując te same zachowania kiedy był zakochany w Dandelion. Ale miłość miała to do siebie, że podążała utartymi schematami i nie było to przecież nic złego - dlatego że te znajome zakamarki dawały świadectwo tego, jak wspaniałym można było być pod jej wpływem człowiekiem.
Jasne, miłość mogła wypaczać, ale Dora nigdy nie doszła do tego typu wniosków. We wspaniały sposób kochali ją rodzice. Tak samo rodzeństwo, to z krwi i kości, ale też to przybrane - bo przecież w ten sposób traktowała Longbottomów, z którymi zżyła się od dziecka. I nigdy, przenigdy nie przeszło jej przez głowę, że to co mogło zabić jej matkę to też było miłość. Ale jej o wiele bardziej wypaczona i zepsuta wersja. Taka, co pożera w całości i nie zostawia nic za sobą.
- Ojej - westchnęła, skubiąc w zatroskaniu paznokcie. - Tak, pamiętam - powiedziała łagodnie, widząc jak Cedric coraz bardziej skręca się w sobie. Usiadła więc, bo miała wrażenie że nawet jeśli ta rozmowa nie będzie długa, to przynajmniej będzie dla niego trudna. Poklepała ogrodową ławeczkę, żeby zrobił to samo. - Uciekła? - powtórzyła, ściągając brwi we współczującym wyrazie. Ale troszkę tez konsternacji no bo... ale jak to uciekła? - Może... opowiedz co się wydarzyło po kolei? Może stało się coś na co wcześniej nie zwróciłeś uwagi?
The woods are lovely, dark and deep,
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep.
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep.