02.10.2024, 09:27 ✶
Kimberley i Brenna wypadły z tunelu jednocześnie, jedna, bo ruszyła przodem, druga, bo zmieniła się w wilka. Hades wyskoczył z niego w ostatniej chwili, przeciskając się już na ostatnim pół metra z trudem, bo ściany napierały na jego potężne ramiona i tak… bardzo możliwe, że gdyby ruszył sekundę później, zostałby zgnieciony.
Młodziutka Brygadzistka opadła na kolana i objęła się rękami, a jej ramiona trzęsły się, ze strachu lub nerwów. Brenna przemieniła się z powrotem w człowieka i uniosła różdżkę: światło lumos oświetliło korytarz, w którym się znaleźli.
W tej chwili pozostawała im już tylko droga do przodu.
Brenna odetchnęła, bardzo starając się zachować spokój, ale to nie było specjalnie łatwe. Nie znała się na pułapkach, klątwach ani na podziemiach. Miała tutaj żółtodzioba, na pierwszej poważnej akcji, który wyraźnie doznał właśnie załamania nerwowego, i Hadesa, który z kolei zdawał się podchodzić do zagrożenia wyjątkowo beztrosko. Może dlatego, że jako McKinnon prawdopodobnie gdyby tutaj padł martwy, to po kwadransie i tak by wstał?
Przypatrywała się mu przez moment, ale w końcu zmięła w ustach przekleństwo i niczego nie powiedziała. Przez ułamek sekundy jakaś jej część chciała posłać go przodem, niech idzie i najwyżej powstaje z martwych jako ghul, ale zwalczyła ten bardzo nieładny impuls.
– Zajrzę do środka dalej. Bardzo proszę… niczego nie dotykajcie – powiedziała, bo jeden rzut oka na Kimberley wystarczył, aby stwierdzić, że ona to tak od razu się nie poderwie. Brenna zaś ponownie ruszyła do przodu, ponownie też machając różdżką w stronę drobnych kamyków, zamieniając je w szczury, by sprawdziły podłoże, i jeszcze na wszelki wypadek wyczarowała tarczę, gdyby miało ją walnąć coś, co magia mogłaby zatrzymać… a potem stanęła dość gwałtownie, kiedy zauważyła kolce. Nie. Nie sterczące ze ścian, a wbite w te przeciwne.
Hm.
Obejrzała je, dźgnęła ostrożnie końcem różdżki, spojrzała w głąb tunelu, a potem wycofała się, z powrotem do pomieszczenia, do którego trafili wcześniej.
– Dalej są schody, może uda się stąd wyleźć, skoro prowadzą na górę, przed nimi coś, co wygląda na pułapkę… ale aktywowaną… chyba ludzie, którzy tędy przeszli, niekoniecznie sami wiedzieli, jak się tym tunelem poruszać.
Młodziutka Brygadzistka opadła na kolana i objęła się rękami, a jej ramiona trzęsły się, ze strachu lub nerwów. Brenna przemieniła się z powrotem w człowieka i uniosła różdżkę: światło lumos oświetliło korytarz, w którym się znaleźli.
W tej chwili pozostawała im już tylko droga do przodu.
Brenna odetchnęła, bardzo starając się zachować spokój, ale to nie było specjalnie łatwe. Nie znała się na pułapkach, klątwach ani na podziemiach. Miała tutaj żółtodzioba, na pierwszej poważnej akcji, który wyraźnie doznał właśnie załamania nerwowego, i Hadesa, który z kolei zdawał się podchodzić do zagrożenia wyjątkowo beztrosko. Może dlatego, że jako McKinnon prawdopodobnie gdyby tutaj padł martwy, to po kwadransie i tak by wstał?
Przypatrywała się mu przez moment, ale w końcu zmięła w ustach przekleństwo i niczego nie powiedziała. Przez ułamek sekundy jakaś jej część chciała posłać go przodem, niech idzie i najwyżej powstaje z martwych jako ghul, ale zwalczyła ten bardzo nieładny impuls.
– Zajrzę do środka dalej. Bardzo proszę… niczego nie dotykajcie – powiedziała, bo jeden rzut oka na Kimberley wystarczył, aby stwierdzić, że ona to tak od razu się nie poderwie. Brenna zaś ponownie ruszyła do przodu, ponownie też machając różdżką w stronę drobnych kamyków, zamieniając je w szczury, by sprawdziły podłoże, i jeszcze na wszelki wypadek wyczarowała tarczę, gdyby miało ją walnąć coś, co magia mogłaby zatrzymać… a potem stanęła dość gwałtownie, kiedy zauważyła kolce. Nie. Nie sterczące ze ścian, a wbite w te przeciwne.
Hm.
Obejrzała je, dźgnęła ostrożnie końcem różdżki, spojrzała w głąb tunelu, a potem wycofała się, z powrotem do pomieszczenia, do którego trafili wcześniej.
– Dalej są schody, może uda się stąd wyleźć, skoro prowadzą na górę, przed nimi coś, co wygląda na pułapkę… ale aktywowaną… chyba ludzie, którzy tędy przeszli, niekoniecznie sami wiedzieli, jak się tym tunelem poruszać.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.