Panika była nieodłączną częścią człowieka. Przychodziła do każdego w pewnym momencie życia, tylko nie do każdego wystarczająco mocno się śpieszyła. Caina chciała złapać za gardło, albo może chwycić go za jajca, żeby odpowiednio mocno te palce poczuł, ale na razie tylko czuł, że starała się wspinać po jego kostkach. Ona się chciała wspinać, a lepiej wspinała się woda - ta sama, która już pochłonęła Atreusa. Zbyt wiele sytuacji w życiu aurora dyktowała o jego przetrwaniu. Zbroiła go i opancerzała, by Panika była łatwo strącaną panienką pod podeszwą buta. Jeśli spanikujesz - ocalisz kogokolwiek? Jeśli Panika złapie cię za gardło - ocalisz chociażby samego siebie?
A mimo to wbiegł w wodę, chociaż nie było to wcale rozsądne - i uświadomił sobie to dopiero, kiedy ta woda sięgała mu do pasa. Niewiedza była przeszkodą i koszmarem człowieka szukającego rozwiązania, a nie odpowiedzi. Czy jednak nie potrzebujesz znaleźć odpowiedzi, żeby radzić sobie z problemem? Działanie na ślepo potrafiło mieć bolesne konsekwencje. Panika, panika... czujesz, jak się wspina? To był powód, dla którego Cain się zatrzymał. Zimna woda była jedynie fizycznym odzwierciedleniem zimnego ukłucia głowy, które napomknęło do zachowania bardziej odpowiedzialnego niż poziom dziecka pragnącego uratować przyjaciela. Z drugiej strony każda sekunda zawahania mogła kosztować czyjeś życie. To ten lęk - lęk przed tym, że nie zdążysz. Że będzie za późno, że ockniesz się, kiedy będzie już po wszystkim i kolejne życie zostanie stracone. Powstanie kolejny nagrobek. I cóż by Atreusowi napisali na tym zimnym kamieniu? Żył jak ogień, więc umarł od wody.
Chciał krzyczeć już po raz drugi, kiedy ręka wynurzyła się spod tafli, a wraz z nią głowa Atreusa. Cain zrobił krok do tyłu i machnął różdżką, żeby przyciągnąć go do siebie - mało to finezyjne i jeszcze mniej przyjemne doznanie zostać potraktowanym jak przedmiot, ale z punktu widzenia Bletchelya [na ten moment] najbardziej bezpieczne. Syrena musiała tego dnia obejść się smakiem. Syrena, której nawet Cain nie zauważył. Złapał Atreusa pod pachy, żeby go podtrzymać i od razu, bardzo szybko, wycofał się na plażę, żeby tam pozwolić mu opaść na piasek. Krztusił się, dusił, ale oczy Caina skierowane były do wody. Przecież to była taka prosta myśl: oddalić się od zagrożenia. Nie wiedział, czy powinien być przygotowany na walkę, czy Atreus się po prostu poślizgnął, czy stało się jeszcze coś dziwniejszego. Statek widmo ściągał ludzi do siebie, wabik na muchy, może mimo prac wykonanych wokół niego jakaś jego część tkwiła pod wodą i oddziaływała na Atreusa, który był bardziej wrażliwy na świat ze swoim Trzecim Okiem niż przeciętny czarodziej? Tyle pytań, tyle pytań... a to wszystko trwało parę sekund, zanim Cain przykucnął przy Atreusie, żeby się upewnić, czy musi mu pomóc w jakiś bardziej... namacalny sposób. Albo w jakikolwiek sposób. Czy radził sobie z odkrztuszaniem wody. Poklepał go porządnie po plecach.
- Lepiej? - Zapytał, kiedy proces odkrztuszania się trochę uspokoił. - Czy jesteśmy w niebezpieczeństwie? - Zapytał całkiem poważnie, bo gotów był ich teleportować stąd w tym momencie, chociażby 10 metrów dalej.