03.10.2024, 16:24 ✶
Kochał ją. Ale czasem bywało tak, że miłość nie wystarczyło.
Czasem bywało tak, że ten który nie kochał sam siebie, nie był w stanie wyobrazić sobie, że ktokolwiek jest wstanie pokochać właśnie jego - wrak człowieka, żałosny chichot księżycowej Matki, która rozdzielając genetyczne dary dała wszystko bratu, Mildred pozostawiając chaos i pustkę.
Leżała w jego objęciu ściskając mocno wilgotnymi dłońmi brudną od piachu szatę. Woda ściekała z wanny, ale też wytracała swoją czerń, gdy po wzburzeniu jej gwałtownym ruchem wyciągnięcia z wnętrza syreny, miała szansę teraz ukoić się i odnaleźć klar.
Peregrinus był jej aniołem, cierpliwy i opiekuńczy, troskliwy ponad wszelką miarę, dając jej to czego potrzebowała, ale nie potrafiła przyjąć. Nie śmiała jednak gestem, ani słowem, ani czymkolwiek innym dać mu znać, zająknąć się jak bardzo jego słowa ją zabolały.
Musiała to przerwać. Złamać krąg.
Musiała jeszcze jeden raz się dźwignąć.
Jeszcze raz udawać.
Ciężka chmura patosu i egzaltacji musiała przeminąć.
Nastrój się zmienił, a ona nie mogła pokazać po sobie, że swoim wyznaniem zamknął nad nią wieko, jak kilka godzin temu zamknęła się nad nią ziemia Windermere.
– Zaraz dostaniemy totalne zjeby od Twojego sąsiada. –parsknęła podnosząc głowę i uśmiechając się krzywo. – Pójdziesz po różdżkę, a ja no nie wiem... przestanę świecić tyłkiem czy coś? Ogarnijmy się i zamówmy jakąś pizze. I lody. I piwo. Utopię się w Twojej piżamie i będziemy układać te trójwymiarowe schody hogwardzkie, cośmy nigdy ich w końcu nie ułożyli. Patrz, los sam pilnuje, żebyśmy w końcu to ogarnęli. Ale jestem w chuj głodna. – zmazała mu plamę z policzka, ale tak na prawdę rozmazała ją jeszcze bardziej. Była tak zdesperowana, żeby stamtąd wyszli, żeby byli znów dziećmi, które napierdalają się poduszkami. Żeby świat był miłym miejscem w którym ich matki wciąż żyły, a ojcowie nie okazywali się skończonymi kutasiarzami. Żeby byli w świecie w którym tak dramatycznie oboje nie potrzebowali miłości.
Bo czasem za dużo miłości to wciąż za mało.
Czasem bywało tak, że ten który nie kochał sam siebie, nie był w stanie wyobrazić sobie, że ktokolwiek jest wstanie pokochać właśnie jego - wrak człowieka, żałosny chichot księżycowej Matki, która rozdzielając genetyczne dary dała wszystko bratu, Mildred pozostawiając chaos i pustkę.
Leżała w jego objęciu ściskając mocno wilgotnymi dłońmi brudną od piachu szatę. Woda ściekała z wanny, ale też wytracała swoją czerń, gdy po wzburzeniu jej gwałtownym ruchem wyciągnięcia z wnętrza syreny, miała szansę teraz ukoić się i odnaleźć klar.
Peregrinus był jej aniołem, cierpliwy i opiekuńczy, troskliwy ponad wszelką miarę, dając jej to czego potrzebowała, ale nie potrafiła przyjąć. Nie śmiała jednak gestem, ani słowem, ani czymkolwiek innym dać mu znać, zająknąć się jak bardzo jego słowa ją zabolały.
przyjaciółka, siostra
Była tak głupia szukając w nim własnej komplementarności, odbicia cierpienia i dojmującego pragnienia ciepła. Była tak naiwna sądząc, że Peregrinus czuje przy niej to samo co ona przy nim. Ale może też... byli rodziną. Różni ludzie różnie patrzyli na te kwestie, a Mildred poczuła rosnącą do siebie odrazę, kuląc się w lepkim objęciu Peregrinusa, wszak pył ziemi zmieszał się z wodą jej skóry, sprawił, że stała się jeszcze brudniejsza. Musiała to przerwać. Złamać krąg.
Musiała jeszcze jeden raz się dźwignąć.
Jeszcze raz udawać.
Ciężka chmura patosu i egzaltacji musiała przeminąć.
Nastrój się zmienił, a ona nie mogła pokazać po sobie, że swoim wyznaniem zamknął nad nią wieko, jak kilka godzin temu zamknęła się nad nią ziemia Windermere.
– Zaraz dostaniemy totalne zjeby od Twojego sąsiada. –parsknęła podnosząc głowę i uśmiechając się krzywo. – Pójdziesz po różdżkę, a ja no nie wiem... przestanę świecić tyłkiem czy coś? Ogarnijmy się i zamówmy jakąś pizze. I lody. I piwo. Utopię się w Twojej piżamie i będziemy układać te trójwymiarowe schody hogwardzkie, cośmy nigdy ich w końcu nie ułożyli. Patrz, los sam pilnuje, żebyśmy w końcu to ogarnęli. Ale jestem w chuj głodna. – zmazała mu plamę z policzka, ale tak na prawdę rozmazała ją jeszcze bardziej. Była tak zdesperowana, żeby stamtąd wyszli, żeby byli znów dziećmi, które napierdalają się poduszkami. Żeby świat był miłym miejscem w którym ich matki wciąż żyły, a ojcowie nie okazywali się skończonymi kutasiarzami. Żeby byli w świecie w którym tak dramatycznie oboje nie potrzebowali miłości.
Bo czasem za dużo miłości to wciąż za mało.
Koniec sesji