05.10.2024, 02:40 ✶
Od momentu kiedy pierwszy raz przyszło jej do głowy by opuścić rodzinę, czuła palące poczucie winy. Od małego byli w tym wszystkim razem; może ich ojciec nie był najwspanialszym człowiekiem na świecie, ale mieli siebie. Wspierali się ja umieli i próbowali wieść coś, co przypominało normalne życie, ignorując wszelkie niedogodności, ból i smutki. Ale kiedy ich matka odeszła, coś w Asenie zaczęło się kruszyć, a poczucie odpowiedzialności za rodzeństwo powoli chwiało się, ustępując pragnieniu niezależności.
Nie była pewna, czy Scylla kiedykolwiek jej wybaczyła, a może i nigdy nie miała do niej żalu - Fenris zawsze traktował ją w specjalny sposób, przez to że nigdy nie nosiła w sobie klątwy likantropii. Starsza siostra tak samo często zazdrościła jej, jak i żałowała bardziej niż innych, kiedy ojciec w swojej ciekawości próbował eksperymentować na niej, jednocześnie nie pozwalając by ktokolwiek ugryzł ją, w ten sposób przekazując klątwę. Dziwność Scylli w pewien sposób sprawiała, że Sena nie żałowała jej aż tak bardzo jak innych.
A niezadowolenie Maddoxa? Ono zawsze burzyło jej krew. Kiedyś przyjmowała je z jakąś niezręczną pokorą, dając mu prawo do wyładowywania na niej swojej złości. Za to, że go zostawiła. Za to, co mu zrobiła. Ale po którymś razie przestała tulić po sobie uszy, bo nawet jeśli bywała spokojna, to bezwzględna uległość raczej nie leżała w jej naturze. Będąc daleko od domu, zdążyła też zastanowić się nieco nad swoim życiem i tym co ją spotkało. Wyrwała się z ponurych, zasnutych popielnym zapachem uliczek Podziemnych Ścieżek i nie zamierzała za to płacić w nieskończoność. Nie kiedy jej drogi braciszek mógł zrobić dokładnie to samo, gdyby tylko chciał.
Skrzywiła się wyraźnie, słysząc jego słowa. Niespodzianka, dobre sobie. Wyskrobywana na blacie karykatura tortu była tylko utrapieniem, podobnie jak zrzucone na ziemie kufle i szklanki, które rozsypały po posadzce, dodatkowo chlapiąc resztkami alkoholu na wszystkie strony. Kobieta zrobiła odruchowo krok w tył, tylko po to żeby nie chlusnęło na nią zbyt dużo zwietrzałego piwska.
- Mnie pytasz? Sam powinieneś to doskonale wiedzieć - zmrużyła oczy w złośliwym uśmiechu. Pośpieszne szuranie krzeseł i trzaskanie zamykanych drzwi nie trudno było podchwycić, gdy faktycznie ci bardziej świadomi lub znajdujący się o wiele za blisko na swoje gusta, zaczęli opuszczać lokal. Brakowało tylko, żeby snujący się po Rejwachu duch barda postanowił akurat teraz zejść na koncert.
- Wstawaj Mad, i wynoś się stąd, bo nie mam ani ochoty ani chęci dzisiaj się z tobą użerać - złapała go w garść za ubranie na wysokości barku, chcąc podciągnąć ku górze i zmusić do podniesienia się z miejsca. Nie była ich matką, żeby przymykać oczy na wszystko co działo się dookoła niej i pozwalać by niesforne szczeniaki robiły co tylko im się zamarzy. A ona podczas tego dnia, jej dnia, chciała mieć jak najwięcej spokoju.
Nie była pewna, czy Scylla kiedykolwiek jej wybaczyła, a może i nigdy nie miała do niej żalu - Fenris zawsze traktował ją w specjalny sposób, przez to że nigdy nie nosiła w sobie klątwy likantropii. Starsza siostra tak samo często zazdrościła jej, jak i żałowała bardziej niż innych, kiedy ojciec w swojej ciekawości próbował eksperymentować na niej, jednocześnie nie pozwalając by ktokolwiek ugryzł ją, w ten sposób przekazując klątwę. Dziwność Scylli w pewien sposób sprawiała, że Sena nie żałowała jej aż tak bardzo jak innych.
A niezadowolenie Maddoxa? Ono zawsze burzyło jej krew. Kiedyś przyjmowała je z jakąś niezręczną pokorą, dając mu prawo do wyładowywania na niej swojej złości. Za to, że go zostawiła. Za to, co mu zrobiła. Ale po którymś razie przestała tulić po sobie uszy, bo nawet jeśli bywała spokojna, to bezwzględna uległość raczej nie leżała w jej naturze. Będąc daleko od domu, zdążyła też zastanowić się nieco nad swoim życiem i tym co ją spotkało. Wyrwała się z ponurych, zasnutych popielnym zapachem uliczek Podziemnych Ścieżek i nie zamierzała za to płacić w nieskończoność. Nie kiedy jej drogi braciszek mógł zrobić dokładnie to samo, gdyby tylko chciał.
Skrzywiła się wyraźnie, słysząc jego słowa. Niespodzianka, dobre sobie. Wyskrobywana na blacie karykatura tortu była tylko utrapieniem, podobnie jak zrzucone na ziemie kufle i szklanki, które rozsypały po posadzce, dodatkowo chlapiąc resztkami alkoholu na wszystkie strony. Kobieta zrobiła odruchowo krok w tył, tylko po to żeby nie chlusnęło na nią zbyt dużo zwietrzałego piwska.
- Mnie pytasz? Sam powinieneś to doskonale wiedzieć - zmrużyła oczy w złośliwym uśmiechu. Pośpieszne szuranie krzeseł i trzaskanie zamykanych drzwi nie trudno było podchwycić, gdy faktycznie ci bardziej świadomi lub znajdujący się o wiele za blisko na swoje gusta, zaczęli opuszczać lokal. Brakowało tylko, żeby snujący się po Rejwachu duch barda postanowił akurat teraz zejść na koncert.
- Wstawaj Mad, i wynoś się stąd, bo nie mam ani ochoty ani chęci dzisiaj się z tobą użerać - złapała go w garść za ubranie na wysokości barku, chcąc podciągnąć ku górze i zmusić do podniesienia się z miejsca. Nie była ich matką, żeby przymykać oczy na wszystko co działo się dookoła niej i pozwalać by niesforne szczeniaki robiły co tylko im się zamarzy. A ona podczas tego dnia, jej dnia, chciała mieć jak najwięcej spokoju.