06.10.2024, 12:27 ✶
Obecność Morpheusa nikogo nie powinna zaskakiwać. Pracował w Departamencie Tajemnic: a Niewymownymi byli i ojciec, i wuj Florence, ten ostatni zresztą szefował całej Komnacie. Bulstrodowie może nie byli nigdy szczególnie blisko z Longbottomami, ale należeli do podobnych kręgów, a matka prowadziła bujne życie towarzyskie, znała bez wątpienia taką Elisę, była więc to tylko jedna z wielu wizyt, jakie ludzie tutaj składali.
– Ludzie mają takie powiedzenie, prawda, Florence? – powiedziała i mogło to brzmieć dziwnie, jakby mówiła sama do siebie, a przecież po prostu cytowała. Wciąż tym samym spokojnym tonem, rozkładając na stoliku imbryk, filiżanki i herbatniki, słone, nie słodkie. Mieli rozmawiać o ogniu, o cieniach i o ciemności, która nadciągnie wraz z jesienią, ale nie był to dla Florence powód do zarzucania dobrych manier. – Usłyszałam ten głos przy uchu. Że tylko w dwa dni w roku nic nie może być dokonane. Ostatnio mam wrażenie, że zapomnieliśmy o jego treści.
Miała całkiem dobrą pamięć. Była Krukonką, została uzdrowicielką, to wymagało przyswojenia ogromnej ilości materiału. Zwykle pewnie jednak nie umiałaby zacytować niczego tak dokładnie, ale to… to utkwiło w jej głowie na dobre. Pamiętała słowa, a także ton, każdą subtelność intonacji, choć gdy sama je powtarzała, robiła to bardzo spokojnym, niemal monotonnym tonem.
Opowiedziała o tym szczegółowo na razie tylko bratu, opisała mniej więcej, co zobaczyła Patrickowi Stewardowi i rozważała, czy powinna poinformować także wuja.
– Nie, nie chodzi o Samhain i Beltane, chodzi o wczoraj i jutro. Dzisiaj to zawsze dobry dzień na to, żeby coś zrobić, ale ty powinnaś zasnąć Florence, inaczej nie mogę ci tego pokazać – powiedziała, gdy usiadła już na fotelu i sięgnęła po filiżankę, której zawartość została odrobinę przestudzona po zaparzeniu za pomocą zaklęcia. – Głos zdawał się wzywać do działania, ale niestety, to co mi pokazał nijak nie wyjaśniało, co miałabym dzisiaj zrobić. Biegłam ulicą. We śnie znałam to miasto, chociaż nie mogłam przyporządkować miejsc do niczego konkretnego. Nie wiem, czy to symbol, czy Londyn. Widziałam cienie, śmierciożercę w mrocznym zaułku, a wreszcie wbiegłam do domu, w którym były dzieci i kobieta. Znów, we śnie byli znajomi, ale teraz nie wiem, kim byli. Do środka za mną wtargnęły cienie. Chichotały. Zaczęły rzucać ogniem w tę kobietę. Ona krzyczała z bólu, a ja… ja po prostu stałam.
Uniosła do ust filiżankę, upiła łyk. Spojrzenie wciąż miała chłodne i opanowane, chociaż wspomnienie tej bezradności i świadomość, że mogła ona zapowiadać podobną bezradność w przyszłości, ją przerażały.
Miała coś zrobić.
A jednak we śnie nie mogła.
– Spłonęła. Cienie weszły w ściany, te też zaczęły płonąć. Dzieci krzyczały na mnie, a ja nie mogłam niczego zrobić, nawet poruszyć ręką. I wszystko stanęło w ogniu. Wiedziałam, że wszyscy spłoniemy. Wtedy odzyskałam przytomność.
– Ludzie mają takie powiedzenie, prawda, Florence? – powiedziała i mogło to brzmieć dziwnie, jakby mówiła sama do siebie, a przecież po prostu cytowała. Wciąż tym samym spokojnym tonem, rozkładając na stoliku imbryk, filiżanki i herbatniki, słone, nie słodkie. Mieli rozmawiać o ogniu, o cieniach i o ciemności, która nadciągnie wraz z jesienią, ale nie był to dla Florence powód do zarzucania dobrych manier. – Usłyszałam ten głos przy uchu. Że tylko w dwa dni w roku nic nie może być dokonane. Ostatnio mam wrażenie, że zapomnieliśmy o jego treści.
Miała całkiem dobrą pamięć. Była Krukonką, została uzdrowicielką, to wymagało przyswojenia ogromnej ilości materiału. Zwykle pewnie jednak nie umiałaby zacytować niczego tak dokładnie, ale to… to utkwiło w jej głowie na dobre. Pamiętała słowa, a także ton, każdą subtelność intonacji, choć gdy sama je powtarzała, robiła to bardzo spokojnym, niemal monotonnym tonem.
Opowiedziała o tym szczegółowo na razie tylko bratu, opisała mniej więcej, co zobaczyła Patrickowi Stewardowi i rozważała, czy powinna poinformować także wuja.
– Nie, nie chodzi o Samhain i Beltane, chodzi o wczoraj i jutro. Dzisiaj to zawsze dobry dzień na to, żeby coś zrobić, ale ty powinnaś zasnąć Florence, inaczej nie mogę ci tego pokazać – powiedziała, gdy usiadła już na fotelu i sięgnęła po filiżankę, której zawartość została odrobinę przestudzona po zaparzeniu za pomocą zaklęcia. – Głos zdawał się wzywać do działania, ale niestety, to co mi pokazał nijak nie wyjaśniało, co miałabym dzisiaj zrobić. Biegłam ulicą. We śnie znałam to miasto, chociaż nie mogłam przyporządkować miejsc do niczego konkretnego. Nie wiem, czy to symbol, czy Londyn. Widziałam cienie, śmierciożercę w mrocznym zaułku, a wreszcie wbiegłam do domu, w którym były dzieci i kobieta. Znów, we śnie byli znajomi, ale teraz nie wiem, kim byli. Do środka za mną wtargnęły cienie. Chichotały. Zaczęły rzucać ogniem w tę kobietę. Ona krzyczała z bólu, a ja… ja po prostu stałam.
Uniosła do ust filiżankę, upiła łyk. Spojrzenie wciąż miała chłodne i opanowane, chociaż wspomnienie tej bezradności i świadomość, że mogła ona zapowiadać podobną bezradność w przyszłości, ją przerażały.
Miała coś zrobić.
A jednak we śnie nie mogła.
– Spłonęła. Cienie weszły w ściany, te też zaczęły płonąć. Dzieci krzyczały na mnie, a ja nie mogłam niczego zrobić, nawet poruszyć ręką. I wszystko stanęło w ogniu. Wiedziałam, że wszyscy spłoniemy. Wtedy odzyskałam przytomność.