11.08.1972 - Wieczorek singli

Kiedy Icarus powiedział, że był "niedostatecznie świetny", aż chciała go złapać i nim potrząsnąć. Jak to nie mógł zrobić tego sam? Owszem, ich ojciec był szanowanym historykiem, ale Ari też miał ogromną wiedzę (i w przeciwieństwie do Dedalusa, potrafił przekazać ją Electrze w przystępny sposób). Już miała coś odpowiedzieć bratu, ale ubiegła ją Mona. Dziewczyna mogła tylko stać, z oczami wielkimi jak spodki, słuchając gniewnego monologu kobiety. O jakich wymówkach mówiła? Brzmiało to tak, jakby Mona i Icarus kiedyś dobrze się znali, więc co takiego się między nimi wydarzyło? Mimo wszystko, nie mogła się jednak nie zgodzić ze słowami rudowłosej (może poza tekstem o Oktawianie, bo nawet Electra potrafiła rozpoznać, że to było popiersie Juliusza Cezara). Opinia Mony była brutalna, ale szczera. Skoro Ari najwyraźniej miał tak niską samoocenę, to przydałby się ktoś, kto mógłby mu wygarnąć te wszystkie głupoty, które wychodziły z jego ust.
Niestety, jej głupi brat musiał akurat teraz spytać, o czym wcześniej gadały.
— Eee… — na Matkę, jak niby miała przejść do tematu swatania? Nie było opcji, że będą teraz próbowali spiknąć Monę z Basilem, nie przy takiej atmosferze. Rudowłosa też ewidentnie czuła się zażenowana tym pytaniem i szybko zmieniła temat. — Już się robi. — Electra od razu zabrała się za przygotowywanie shota i coli, byleby nie musieć odpowiadać na krępujące pytanie. Nie mogła winić Mony za to, że ta nie chciała teraz skorzystać z opcji swatania. Co za przypał, to nie tak miało wyglądać! Wreszcie podsunęła kobiecie drinki i ponownie podała cenę.