18.01.2023, 16:30 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 18.01.2023, 16:35 przez Bard Beedle.)
Siedząca na ławce w parku para, zdawała się nie dostrzegać Alanny. Byli jak wycięci z innej historii, jakby znajdowali się nie w tym miejscu, w którym ich widziała, albo jakby już ich tu nie było, ale to miejsce nadal odgrywało czas, w którym się wtedy spotkali. Gdyby podeszła jeszcze bliżej, dostrzegłaby zaczerwienione od mrozu twarze i unoszące się w powietrzu dookoła nich płatki śniegu a przecież nie padał tego dnia śnieg.
Miasteczko dalej tonęło w białej, mlecznej mgle: spokojne, popadające w ruinę, zniszczone przez czas i przez coś złego, co musiało się tutaj wydarzyć, ale istnienia czego Alanna mogła się tylko domyślać. Przez krótką chwilę, dookoła czarownicy panowała kompletna cisza. A potem, szepty rozmawiających na ławce, stały się głośniejsze. Przestały przypominać podsłuchiwaną rozmowę, stały się napastliwe, krzykliwe, obwiniające. W samych wypowiadanych słowach nie było niczego, czego Florence i Patrick nie mogliby powiedzieć, ale sposób ich wypowiedzi, piskliwe krzyki, napastliwy ton, nie należały już do nich.
„Na twoim miejscu zrobiłabym to samo.” „Nie mogłeś postąpić inaczej”, „Nie byłbyś wtedy Patrickiem. A ona powinna to wiedzieć.” „Nie mogę jej darować, że się zabiła. Po prostu nie mogę jej tego darować.” „Czasem pewnych rzeczy nie chcemy pokazać właśnie tym, których kochamy najbardziej.”
Ba, wystarczyło by znowu spojrzała w kierunku ławki a zobaczyła, że tamci rozpłynęli się w powietrzu, jakby nigdy ich tutaj nie było. Na samej ławce leżał tylko stary, błękitny szal.
Wszystko umilkło. Skończyło się tak nagle, jak nagle się rozpoczęło.
Park znowu tonął w gęstej, białej mgle, tak samo zaniedbany i porzucony, jak i wcześniej. Wykręcone przez czas gałęzie drzew przypominały pozamienianych w kamienie ludzi. Ziemia znowu była rozmokła, błotnista, prawie pochłaniająca. Ławki stały obdrapane z farby, pleśniejące ze starości. Teraz tylko park był bardziej pusty, bo pozbawiony siedzącej na ławce i rozmawiającej dwójki.
Wtedy wydarzyły się dwie rzeczy. Najpierw, Alanna dostrzegła znajomą męską sylwetkę wychodzącą z parku. Tym razem wyglądała inaczej, jakby pochodziła z zupełnie innego, późniejszego okresu. Mężczyzna miał na sobie czarny smoking. Znowu była przy nim kobieta, choć tym razem inna. W tym samym momencie, za swoimi plecami, Alanna usłyszała dźwięk przypominający ciągnięcie czegoś ciężkiego po ziemi. Dźwięk nabierał na sile, jakby ostrzegał ją przed złem, które nadciągało i przed którym powinna umykać.
I jeśli spojrzała w tył, jeśli wytężyła wzrok naprawdę mocno, dostrzegła samą siebie. Ociekającą wodą, posiniałą z braku tlenu, uduszoną Clare. Żywego trupa, potykającego się o własne, stężałe pośmiertnie kończyny, który podążał za nią od chwili, w której znalazła się w tym przeklętym miasteczku. I chociaż widziadło przybrało jej ciało, w środku musiał się znajdować ktoś inny, ktoś kto gorąco nienawidził prawdziwej Clare mieszkającej w ciele Alanny.
Miasteczko dalej tonęło w białej, mlecznej mgle: spokojne, popadające w ruinę, zniszczone przez czas i przez coś złego, co musiało się tutaj wydarzyć, ale istnienia czego Alanna mogła się tylko domyślać. Przez krótką chwilę, dookoła czarownicy panowała kompletna cisza. A potem, szepty rozmawiających na ławce, stały się głośniejsze. Przestały przypominać podsłuchiwaną rozmowę, stały się napastliwe, krzykliwe, obwiniające. W samych wypowiadanych słowach nie było niczego, czego Florence i Patrick nie mogliby powiedzieć, ale sposób ich wypowiedzi, piskliwe krzyki, napastliwy ton, nie należały już do nich.
„Na twoim miejscu zrobiłabym to samo.” „Nie mogłeś postąpić inaczej”, „Nie byłbyś wtedy Patrickiem. A ona powinna to wiedzieć.” „Nie mogę jej darować, że się zabiła. Po prostu nie mogę jej tego darować.” „Czasem pewnych rzeczy nie chcemy pokazać właśnie tym, których kochamy najbardziej.”
Ba, wystarczyło by znowu spojrzała w kierunku ławki a zobaczyła, że tamci rozpłynęli się w powietrzu, jakby nigdy ich tutaj nie było. Na samej ławce leżał tylko stary, błękitny szal.
Wszystko umilkło. Skończyło się tak nagle, jak nagle się rozpoczęło.
Park znowu tonął w gęstej, białej mgle, tak samo zaniedbany i porzucony, jak i wcześniej. Wykręcone przez czas gałęzie drzew przypominały pozamienianych w kamienie ludzi. Ziemia znowu była rozmokła, błotnista, prawie pochłaniająca. Ławki stały obdrapane z farby, pleśniejące ze starości. Teraz tylko park był bardziej pusty, bo pozbawiony siedzącej na ławce i rozmawiającej dwójki.
Wtedy wydarzyły się dwie rzeczy. Najpierw, Alanna dostrzegła znajomą męską sylwetkę wychodzącą z parku. Tym razem wyglądała inaczej, jakby pochodziła z zupełnie innego, późniejszego okresu. Mężczyzna miał na sobie czarny smoking. Znowu była przy nim kobieta, choć tym razem inna. W tym samym momencie, za swoimi plecami, Alanna usłyszała dźwięk przypominający ciągnięcie czegoś ciężkiego po ziemi. Dźwięk nabierał na sile, jakby ostrzegał ją przed złem, które nadciągało i przed którym powinna umykać.
I jeśli spojrzała w tył, jeśli wytężyła wzrok naprawdę mocno, dostrzegła samą siebie. Ociekającą wodą, posiniałą z braku tlenu, uduszoną Clare. Żywego trupa, potykającego się o własne, stężałe pośmiertnie kończyny, który podążał za nią od chwili, w której znalazła się w tym przeklętym miasteczku. I chociaż widziadło przybrało jej ciało, w środku musiał się znajdować ktoś inny, ktoś kto gorąco nienawidził prawdziwej Clare mieszkającej w ciele Alanny.