Wyjaśnienie problemu było łatwiej pierw pokazać, niż opowiadać. Być może Marlow powinien najpierw uprzedzić, opowiadając co wydarzyło w pewnych pomieszczeniach i jakie mogą być koszty remontu. Większe, niż w tym głównym pomieszczeniu, które stanowiło główny azyl między pracownikami a klientami. Zdecydował się jednak na początek pokazać im pozostałe pomieszczenia, aby sami ocenili ich stan, zanim doda o nich coś więcej.
Łazienka już na pierwszy rzut oka, okazała się być okropna. Nie dość, że z niej jechało szambem, to jeszcze wyglądała jak po wojnie. Tristan dawał jeszcze radę znieść zapach, krzywiąc się, ale nie zatykając nosa. Co innego Olivia. Kobiety być może nie zawsze są wstanie znieść smród.
- Poniekąd…Rzekł jedynie słowem Alphonso. Nie dokończył, kiedy panna Quirke na coś zwróciła uwagę. Trtistan nawet starał się dźwięk wyłapać, oświetlając sobie różdżką zakamarki tego miejsca. Niespodziewanie, wyskoczył szczur, czy może i szczurzyca? Ward lekko podskoczył obronnie, ale że to było zwierzę nie zrobił nic. Poza jednym, musiał złapać Olivę, która rzuciła się w krzyku na niego. Aż upuścił różdżkę, chwytając swoją dziewczynę, zachwiawszy się do tyłu, przez co musiał cofnąć się o kilka kroków w tył, wdeptując w coś śmierdzącego. Wyhamował tyłkiem o blat szafki łazienkowej. O tyle dobrze, że nie przewrócili się oboje.
Szczurowi nie zrobili nic. Ten jedynie przystanął, kiedy kobieta krzyknęła i spłoszył się bardziej. Alphonso jako jedyny obserwował uciekające stworzenie z miną zdziwienia. "Czy ona miała kokardkę?" – zastanowił się, ale otrząsnął. Wracając skupieniem na klientów, którzy przecież mieli zakupić ten lokal.
- Wszystko w porządku? To tylko… Szczur.Trudno było mu powiedzieć, że podejrzewał o to samicę. Ale już nie zagłębiał się w jej płeć. Wszedł niepewnie do środka, aby sięgnąć po różdżkę Warda, który musiał zająć się swoją ukochaną. Zapobiegawczo, aby broń czarodzieja, nie poturlała się w śmierdzące coś na posadzce jak podeszwa Warda.
Tristan spojrzał na Olivię z troską, jeżeli pozwoliła na to, trzymając ją w ramionach. Potrzebowali chyba chwili, aż dziewczyna się uspokoi. Sam prawie zawału dostał, jak się wydarła. Jakby ktoś zrobił jej krzywdę. Choćby ten szczur, który przecież jej nie ugryzł. Nie wszedł na nią. Zniknął z tego pomieszczenia. Kto wie, którędy poszedł.