Bezzapachowy, bezsmakowy płyn w karafce posiadał jednak jakieś właściwości. Coś powodował. Rozgrzewał od środka, a później odczuwało się rozpalanie wnętrza. W pierwszych sekundach nie czuło się nic, ale później, kiedy Nicholas widział jak reagował Rodolphus, sam padł temu ofiarą. Nienawistnie spojrzał na Cassandrę, ale nie był wstanie nic powiedzieć. Ból wewnątrz był tak silny, że upadł na kolana, podpierając się jedną ręką z trzymaną różdżką posadzki, drugą chwytając się za klatkę piersiową. Choć miał błędne wrażenie, że dotykając się, pogarsza sprawę. Tracił powoli świadomość osuwając się na bok.
Gdy otworzył oczy, powoli dochodząc do siebie, nie leżał na podłodze, ale siedział oparty plecami o jedną ze ścian. Kamiennych? Czystych betonowych? Stalowych? Skądś dochodziły jakieś głosy. Nie był obecnie wstanie zlokalizować skąd i o czym rozmawiano. Przetarł dłonią twarz, próbując sobie przypomnieć, co się właściwie stało. Ale wtedy do jego umysłu dotarło coś innego. Nie miał na twarzy maski. Spojrzał na siebie, dotykając koszuli, nie miał na sobie szaty śmierciożercy. Miejsce w jakim się znalazł, nie przypominało mu piwnicy Fawleyów z Mauzoleum. Serce zabiło mu mocniej. Nie było korytarzy o których mówiła Cassandra. Siedział pod ścianą, a dookoła widział te same. Poza jedną, gdzie znajdowały się żelazne drzwi, z uchylonym okienkiem.
"Więzienie? Cela? Azkaban?" – Poderwał się na równe nogi, uderzając czubkiem głowy o sam sufit. Skrzywił się z bólu i od razu skulił się, jedną ręką dotykając obolałego miejsca aby rozmasować. Drugą ręką dotknął samego sufitu. jakby badał, czy jest prawdziwy. Z czego zrobiony. Klitka? Niby pomieszczenie wydawało się duże, ale nie na jego wzrost. Kucnął z obawą, zaczął się macać w poszukiwaniu różdżki. Próbował także doszukać się jej na podłodze. Nie znalazł. Zabrano mu? Czyżby Cassandra okazała się zdrajczynią i wydała go Ministerstwu? Bez maski mogła poznać jego tożsamość. Znała go z klubu Sanctum. Z obawą spojrzał nawet na lewe przedramię, jakby chciał upewnić, czy zaklęcie maskujące wciąż działało i czy jego mroczny znak był ukryty, czy zaklęcie przestało działać był widoczny? Ogarnęła go wewnętrzna panika. Jeżeli został zamknięty, to czy wydano już na niego wyrok czy dopiero zostanie poddany przesłuchaniu? Próbował uspokoić myśli, że to musi być kurwa jakiś koszmar.
"Brak szansy na ucieczkę…" – przeszło przez jego myśl. To nie może być prawda. Prędzej wolałby umrzeć niż spędzić resztę życia w zamknięciu. Wolałby oddać się w objęcia Śmierci, którą próbował dogonić i poznać jej tajemnice niżeli zgnić w zamknięciu.
Zbliżył się do drzwi, szukając klamki. Skoro słyszał rozmowy, to czy wyłapie coś ważnego? Próbował skupić się, aby wyłapać cokolwiek z tych słów.