08.10.2024, 13:00 ✶
– Jesteś bratem Bazyliszka?! – jej reakcja była natychmiastowa i bardzo dynamiczna. Tak jak pogoda na morzu mogła gwałtownie się zmienić, tak teraz jego porywaczka zaśmiała się w głos rozbawiona, po czym podeszła do niego i uściskała go mocno. – No to kurwa, dobrze, że Cię uratowałam, Bazyliszek by się bez Ciebie zapłakał! – zaciśniętymi piąstkami mocno poszorowała mu przez moment plecy, tak na rozgrzanie, choć bimber zrobił swoje i oboje byli bardzo ciepli. I śmierdzący.
Millie uwaliła też swoje płótno na ziemię, najwidoczniej nie potrzebowała sztalugi. Przyniosła też trzy puszki farby, którą znalezionym usyfionym nożem pozbawiła wieczek.
– No to teraz to wiem, że mnie nie podpierdolisz, wiec no.. ee.. Millie Moody, do usług. – skłoniła się chwiejnie, bo jednak alkohol robił swoje, po czym przysiadła na dupie i rzuciła między nich kilka pędzli. – Dobra słuchaj niech będzie ta Twoja katarakta przez sztukę, ale malujemy swoje portrety, tak? Ale ale... zakaz czarnego! Jebać czarne farby. Tobie dam... dam Tobie srebro. Byłeś krukonem czy ślizgonem w ogóle? – czknęła – Wyglądasz na krukona jak Liszek. I mówisz tak mądrze jak on czasami. Znaczy nie zawsze wiesz, bo widujemy się tylko na kawę co jakiś czas i to są takie pojebane godziny. – pokiwała głową – zwykle gadamy o robocie, więc totalnie nie ogarnęłam, że możesz być jego bratem. Ale numer. – Na moment umilkła i zawisła nad płótnem. Śmierć ojca Icarusa, oznaczała też bowiem śmierć ojca Bazyliszka, tak to chyba działało. Cień przemknął przez jej bladą twarz, ale nie chciała wracać do tego tematu. Byli w syrenim gnieździe i mieli zapomnieć. Nachlać się wódy i śmiać i żyć i oblać farbą. Bo smutek i śmierć nie przywróci tych co odeszli.
Wiedziała coś o tym.
– Sorka, zawiesiłam się bo myślałam, że mam inny odcień srebrnego, nie chce wiesz... żeby było że masz szare włosy, jeszcze się obrazisz, że wyzywam Cie od staruchów. – Wyszczerzyła się. – Gdzieś tu powinnam mieć czerstwy chleb i trochę sera jak zgłodniejsz. I szczątki ostatniego śmiałka który się wpierdolił do mego syreniego leża – zażartowała, po czym pierwszym pociągnięciem pędzla zainicjowała portret, nie dbając za bardzo o to, jak on wyjdzie. Nie taki był cel. Nie taki. Cel.
W końcu zapomnieli, złożeni na rozbitych deskach żałoby, w kryjówce pozbawionej drzwi, kryjówce przed światem i lękiem. I choć rano obudził ich koszmarny kac i skóra ujebana farbą, uśmiechnęli się do siebie nim ich drogi się rozeszły, wymieniając portretami. Mildred bardzo liczyła, że Icarus dalej będzie się uśmiechał. Bez względu na okoliczności. Bez względu na wielkiego siniaka, który zakwitł na jego ślicznej buźce.
Siniaki jednak znikną, a pamięć o niepamięci pozostanie.
Millie uwaliła też swoje płótno na ziemię, najwidoczniej nie potrzebowała sztalugi. Przyniosła też trzy puszki farby, którą znalezionym usyfionym nożem pozbawiła wieczek.
– No to teraz to wiem, że mnie nie podpierdolisz, wiec no.. ee.. Millie Moody, do usług. – skłoniła się chwiejnie, bo jednak alkohol robił swoje, po czym przysiadła na dupie i rzuciła między nich kilka pędzli. – Dobra słuchaj niech będzie ta Twoja katarakta przez sztukę, ale malujemy swoje portrety, tak? Ale ale... zakaz czarnego! Jebać czarne farby. Tobie dam... dam Tobie srebro. Byłeś krukonem czy ślizgonem w ogóle? – czknęła – Wyglądasz na krukona jak Liszek. I mówisz tak mądrze jak on czasami. Znaczy nie zawsze wiesz, bo widujemy się tylko na kawę co jakiś czas i to są takie pojebane godziny. – pokiwała głową – zwykle gadamy o robocie, więc totalnie nie ogarnęłam, że możesz być jego bratem. Ale numer. – Na moment umilkła i zawisła nad płótnem. Śmierć ojca Icarusa, oznaczała też bowiem śmierć ojca Bazyliszka, tak to chyba działało. Cień przemknął przez jej bladą twarz, ale nie chciała wracać do tego tematu. Byli w syrenim gnieździe i mieli zapomnieć. Nachlać się wódy i śmiać i żyć i oblać farbą. Bo smutek i śmierć nie przywróci tych co odeszli.
Wiedziała coś o tym.
– Sorka, zawiesiłam się bo myślałam, że mam inny odcień srebrnego, nie chce wiesz... żeby było że masz szare włosy, jeszcze się obrazisz, że wyzywam Cie od staruchów. – Wyszczerzyła się. – Gdzieś tu powinnam mieć czerstwy chleb i trochę sera jak zgłodniejsz. I szczątki ostatniego śmiałka który się wpierdolił do mego syreniego leża – zażartowała, po czym pierwszym pociągnięciem pędzla zainicjowała portret, nie dbając za bardzo o to, jak on wyjdzie. Nie taki był cel. Nie taki. Cel.
W końcu zapomnieli, złożeni na rozbitych deskach żałoby, w kryjówce pozbawionej drzwi, kryjówce przed światem i lękiem. I choć rano obudził ich koszmarny kac i skóra ujebana farbą, uśmiechnęli się do siebie nim ich drogi się rozeszły, wymieniając portretami. Mildred bardzo liczyła, że Icarus dalej będzie się uśmiechał. Bez względu na okoliczności. Bez względu na wielkiego siniaka, który zakwitł na jego ślicznej buźce.
Siniaki jednak znikną, a pamięć o niepamięci pozostanie.
Koniec sesji