18.01.2023, 19:47 ✶
- Tak, znalazłem swoje miejsce w teatrze - Zakuło. Byli w tym samym wieku, a ją znał każdy choć trochę zafiksowany na Quidditchu. Była już na pierwszych stronach gazet, mówiło się o niej, ludzie ją rozpoznawali i mieli własne opinie na temat ścigającej ze Srok. Nie spotkali się od jakiegoś czasu, ale i tak był w stanie przywołać wszystkie najważniejsze momenty w profesjonalnej karierze Greengrass. Miała to, o czym marzył i osiągnęła to, nawet się nie starając. Theodore, choć ma już za sobą kilka występów w teatrze, to czuł, że jest daleko, daleko z tyłu. Cel wydawał się odległy i mglisty. Gdy więc wspomniała, że nawet nie wiedziała, kim był z zawodu, trochę go to ubodło. Przez jego minę przeszedł cień smutku, ale tylko przez chwilę, prawdopodobnie zbyt krótko, by ktoś go wychwycił, zduszony przez wieczny, optymistyczny uśmiech chłopaka. Nie byłby sobą, gdyby ślepo nie wierzył, że los się odmieni i czeka go sława oraz chwała, na jaką jego talent zasługiwał. Musiał tylko cierpliwie poczekać na swoją szansę.
Ważne, że uwierzyła w jego kłamstwa i to mimo że nie przedstawił ich tak przekonująco, jak powinien. Odetchnął wyraźnie rozluźniony, ścisnął mocniej kartony, by ich przypadkiem nie upuścić i spacerkiem ruszył w kierunku jej nowego domu.
- Ty mnie się nie spodziewałaś? Raczej ja ciebie! Taka gwiazda, prosto z reprezentacji narodowej, wprowadza się naprzeciwko mojego mieszkania! Będę musiał opowiedzieć o tym wszystkim – zaproponował tryskając radością, sądząc, że w ten sposób uczyni jej przysługę. Nie było wątpliwości, że zamierzał spełnić swoją obietnicę. Jeśli Greengrass marzyła o zachowaniu anonimowości i trzymaniu głowy nisko, to mogła się już z tym pożegnać. Chłopak był zbyt podekscytowany tym, by pochwalić się każdemu, kto będzie chciał go wysłuchać, kogo przyjdzie mu codziennie spotykać na klatce schodowej.
- Żaden problem. Jeśli twoje roślinki nie gryzą, to pomogę ci też z nimi - Po pierwsze, z natury lubił pomagać. Po drugie, nie miał nic lepszego do roboty. Po trzecie, to ile roślin jedna osoba mogła mieć? Wspominała o kilku kursach, ale nie widział jeszcze dżungli na ulicy i był przekonany, że przesadzała i we dwójkę wyrobią się raz-dwa. Po tej deklaracji wkroczył do jej mieszkania, które nie zrobiło na nim większego wrażenia. Nigdy wcześniej nie był w środku, ale rozmawiał kilkakrotnie z poprzednią lokatorką przez uchylone drzwi i podejrzał, co było w środku. Od tamtego czasu niewiele się zmieniło oprócz tego, że część mebli zniknęła. Dołożył trzymane kartony do tych, które ułożyła na stole i rozejrzał się pobieżnie po mało ciekawym wnętrzu.
- Czemu postanowiłaś tu zamieszkać? - zapytał o pierwszą rzecz, która przeszła mu przez myśl. Domyślał się, że miała w skrytce bankowej trochę więcej galeonów niż stara pani O’Deary. Niż ktokolwiek inny mieszkający w okolicy. Był przekonany, że gdyby chciała, mogłaby wykupić dużo lepsze mieszkanie w dużo bardziej reprezentacyjnej kamienicy.
Ważne, że uwierzyła w jego kłamstwa i to mimo że nie przedstawił ich tak przekonująco, jak powinien. Odetchnął wyraźnie rozluźniony, ścisnął mocniej kartony, by ich przypadkiem nie upuścić i spacerkiem ruszył w kierunku jej nowego domu.
- Ty mnie się nie spodziewałaś? Raczej ja ciebie! Taka gwiazda, prosto z reprezentacji narodowej, wprowadza się naprzeciwko mojego mieszkania! Będę musiał opowiedzieć o tym wszystkim – zaproponował tryskając radością, sądząc, że w ten sposób uczyni jej przysługę. Nie było wątpliwości, że zamierzał spełnić swoją obietnicę. Jeśli Greengrass marzyła o zachowaniu anonimowości i trzymaniu głowy nisko, to mogła się już z tym pożegnać. Chłopak był zbyt podekscytowany tym, by pochwalić się każdemu, kto będzie chciał go wysłuchać, kogo przyjdzie mu codziennie spotykać na klatce schodowej.
- Żaden problem. Jeśli twoje roślinki nie gryzą, to pomogę ci też z nimi - Po pierwsze, z natury lubił pomagać. Po drugie, nie miał nic lepszego do roboty. Po trzecie, to ile roślin jedna osoba mogła mieć? Wspominała o kilku kursach, ale nie widział jeszcze dżungli na ulicy i był przekonany, że przesadzała i we dwójkę wyrobią się raz-dwa. Po tej deklaracji wkroczył do jej mieszkania, które nie zrobiło na nim większego wrażenia. Nigdy wcześniej nie był w środku, ale rozmawiał kilkakrotnie z poprzednią lokatorką przez uchylone drzwi i podejrzał, co było w środku. Od tamtego czasu niewiele się zmieniło oprócz tego, że część mebli zniknęła. Dołożył trzymane kartony do tych, które ułożyła na stole i rozejrzał się pobieżnie po mało ciekawym wnętrzu.
- Czemu postanowiłaś tu zamieszkać? - zapytał o pierwszą rzecz, która przeszła mu przez myśl. Domyślał się, że miała w skrytce bankowej trochę więcej galeonów niż stara pani O’Deary. Niż ktokolwiek inny mieszkający w okolicy. Był przekonany, że gdyby chciała, mogłaby wykupić dużo lepsze mieszkanie w dużo bardziej reprezentacyjnej kamienicy.