Z takim podejściem właśnie najbardziej się zgadzał. Nauka przez praktykę, bo samą teorią to można się co najwyżej ukołysać do snu. Tym bardziej, gdy chodziło o Klątwołamanie. Książki, oczywiście, przedstawią sposób na radzenie sobie z klątwami, ale magia bywała figlarna. Nikt nie był w stanie przewidzieć wszystkich jej odpowiedzi na próby jej rozproszenia. Między innymi dlatego w lipcu zgodził się iść z matką na cmentarz, na którym miał uporać się z klątwą, ciążącą na grobowcu. W pracy wciąż nie pozwalali mu raczej słuchać, obserwować i działać tylko pod nadzorem opiekuna, niż samemu brać się do roboty. Było to frustrujące, bo Jasper łaknął wiedzy.
To było szybkie, pomyślał, gdy Anthony postanowił umówić go na spotkanie z tym Thomasem, jeszcze zanim on sam zdążył ocenić ten pomysł. Nie, żeby z całych sił oponował, bo pan Figg wydawał się interesującą osobą, jak opowiadał Tony.
-Myślisz, że gdybyśmy doszli do porozumienia, wyrwałby mnie spod kierownictwa goblinów? - zaśmiał się, gdy to “może razem…” zawisło między nimi. -Jak długo się znacie? To znajomy wujka ze szkoły, czy spotkaliście się przypadkiem? - zapytał, sięgając po pomidorka.
Ta chwila ciszy, która zapadła między nimi, wywołała w jego brzuchu nieprzyjemny skurcz. Zdawał sobie sprawę, że nie był najlepszą osobą do powierzenia wielkich sekretów, tym bardziej kogoś takiego, jak Anthony. Nie tylko ze względu na brak zabezpieczeń umysłu, ale również z bardzo prostego powodu - nie łączyła ich tak silna relacja, jak na przykład ta pomiędzy Anthonym a Jonathanem, by Tony chciał zwierzać się ze swoich problemów akurat Jasperowi. Tak samo Jessie nie zwierzał się ze swoich największych rozterek Anthony’emu. Martwił się jednak i starał się zadać pytanie w sposób, przez który Shafiq nie czułby się zobligowany do szczegółowego opowiadania o swoich bolączkach. Nie miał w zamiarze ciągnąć wuja za język.
Może razie powinien zainteresować się Oklumencją?
Anthony miał rację, bo Jasper nie był najlepszą osobą do udzielania porad sercowych. Miał za sobą kilka krótszych lub dłuższych związków, ale nie były to poważne związki - ot, szkolna miłość, albo zwykłe zainteresowanie - więc o prawdziwym, bolesnym złamaniu serca mógł powiedzieć tyle samo, co o Astronomii. Nie wiedząc dokładnie, co wujowi odpowiedzieć, by nie wyszło niezręcznie i nie kontynuować tematu, który dla Anthony’ego z całą pewnością nie był przyjemny, po prostu wsunął pomidorka do ust. Oczywiście, że był ciekawy. Kto by nie był? Musiał jednak nałożyć swojemu Wewnętrznemu Krukonowi i Zmartwionemu Siostrzeńcowi, łaknącym informacji, kagańce i przypominać im, żeby pamiętali, gdzie ich miejsce i że nie dla nas są takie zwierzenia.
-Ja? Hm… Wydaje mi się, że tak, chociaż mam wrażenie, że omijają mnie niektóre ciekawsze wydarzenia- jak chociażby ta świeczkowa afera na Lammas. -Brzmi, jak dobry plan. A myślał wuj o jakichś zabezpieczeniach, żeby nikt już więcej nie zaśmiecał ogrodu? - zapytał w formie żartu, w próbie rozluźnienia atmosfery.