11.10.2024, 23:23 ✶
Wystrój mieszkania Kelly'ch zdecydowanie różnił się tego, jak urządzona była kamienica Prewettów. Przede wszystkim, przy wejściu nie witało gości popiersie Oktawiana (mała Electra przeżyła szok kulturowy, kiedy dowiedziała się, że większość ludzi nie miała w domu rzeźby rzymskiego cesarza). Meble nie były też aż tak staroświeckie, co dziewczyna akurat uznała za plus (zwłaszcza, że wyglądały na drogie).
Od kiedy Prewettówna zaczęła przyjaźnić się z Jessiem, zastanawiała się, jakby to było odwiedzić kolegę w jego domu albo zaprosić go do siebie. Zdawała sobie jednak sprawę, że tak długo jak mieszkała z matką, było to niemożliwe. Kiedy Elise dowiedziała się, z kim zadaje się jej córka w szkole, powiedziała, że Electra powinna "przebywać w towarzystwie chłopców z dobrych rodzin, a nie jakichś huncwotów półkrwi". Ale teraz matka wyprowadziła się na wieś, więc może niedługo Jessie będzie mógł wpaść do ich kamienicy i poznać resztę rodzeństwa Prewett.
Dziewczyna wybrała siedzenie z prawej strony kanapy i położyła obok siebie torebkę.
— Tak, moja mama pochodzi z Rosierów i już od dziecka uczyła mnie szycia. — wyjaśniła z dumą. Pewnie w porównaniu z pracą medyka czy polityka, krawiectwo nie wydawało się aż tak ciężkim zajęciem. Niemniej, Electra włożyła dużo pracy w naukę tego rzemiosła i lubiła się chwalić swoimi dziełami. — Kiedy byłam młodsza myślałam o zostaniu projektantką, ale teraz nie mam jakiegoś konkretnego planu na życie. Zobaczymy, może kiedyś faktycznie uda mi się otworzyć własny butik? Na razie cieszę się tym, co mam. — powiedziała z uśmiechem. Widać było, że dziewiętnastolatka woli żyć teraźniejszością, niż marnować czas robiąc jakieś praktyczne plany na przyszłość.
Pani Kelly ewidentnie przejęła się opowieścią dziewczyny o dzisiejszej akcji w agencji, co dobrze o niej świadczyło. Słowa Charlotte były ostre, lecz niestety zgodne z prawdą; to nie był pierwszy raz, kiedy Electra została tak potraktowana, a zdarzało jej słyszeć jeszcze gorsze historie od innych modelek. Świat czarodziejów nie był jednak pod tym względem lepszy, o czym przekonała się niedawno, kiedy Charlie Mulciber wyznał, że został zmuszony do pozowania do zdjęcia bez koszulki.
— To prawda... Ale oczywiście tych na górze to nie obchodzi. — westchnęła. Włodarze nie przejmowali się zdaniem modeli, bo co ci tak naprawdę mogliby im zrobić? Branża modowa i modelingowa były bardzo toksyczne, przynajmniej w Londynie. — Jeśli takie sytuacje będą się powtarzać, mogę po prostu odejść. Nie jestem jakoś bardzo związana z tą agencją ani nawet z modelingiem jako ścieżką kariery. — Prewettówna wiedziała, że ma wielkie szczęście mieszkając w domu rodzinnym z braćmi, którzy się nią zajmują i gotują obiadki (a przynajmniej Basil gotował). Inne młode osoby, które przybyły z prowincji do Londynu w poszukiwaniu sławy, nie mogły sobie pozwolić na zerwanie kontraktu z agencją, niezależnie od tego jak drakoński by nie był. Owszem, kasa z sesji była jej potrzebna, ale w ostateczności dziewczyna mogła przecież pójść pracować w jakimś sklepie albo w barze Icarusa (nawet jeśli Elise by się czepiała, że "to nieodpowiednie zajęcie dla czystokrwistej czarownicy z dobrego rodu").
— Dzięki. — powiedziała, kiedy Jessie podał jej filiżankę. — Nie do końca? Chyba był jakiś problem z harmonogramem przez to, że nagle w tym samym studiu miała się odbyć inna sesja. Najgorsze, że nie powiedzieli mi jeszcze, czy będę mieć tę samą sesję w innym terminie. — pokręciła głową i dodał łyżeczką trochę miodu do herbaty. Sesje raczej nie były odwoływane "bo tak", chyba, że zdjęcia miał robić jakiś fotograf-dupek, który uważał, że inni mają tańczyć jak im zagra.
Wiedziała, że przyjaciel tylko się o nią martwi, ale jakaś część Electry chciała udowodnić, że nie jest już małą dziewczynką i potrafi zadbać o siebie. Bo przecież widać było, że ma wszystko ogarnięte na cacy, prawda?
Konsternacja pana Shafiqa była zrozumiała, bo w czarodziejskim społeczeństwie chyba nie funkcjonowało coś takiego jak "agencja modelek". Już miała wyjaśnić Anthony'emu, jak dokładnie wygląda jej praca, ale ubiegł ją Jessie. Kiwała więc tylko głową, na potwierdzenie słów chłopaka. Nie mogła się też nie uśmiechnąć, słysząc komplement z jego ust.
— Dzięki, słońce! To prawda, w wolnych chwilach dalej projektuję. — posłała mu promienny uśmiech i upiła łyk herbaty.
Prewettówna była dumna z tego, że udało jej się przekonać młodego Mulcibera do współpracy, ale na razie wolała się z tym nie afiszować. Słabe serce Basila mogło nie wytrzymać wiadomości o tym, że jego młodsza siostrzyczka pomaga przy promocji penisoświeczek, a Anthony mógł przecież wspomnieć coś na ten temat podczas wizyty. Dziewczyna planowała więc, póki co, zachować swoje wsparcie dla młodego przedsiębiorcy w tajemnicy, choć była przekonana, że taki kobieciarz jak Shafiq na pewno doceni jej pomysł na zrobienie świeczek w kształcie damskich genitaliów.
Od kiedy Prewettówna zaczęła przyjaźnić się z Jessiem, zastanawiała się, jakby to było odwiedzić kolegę w jego domu albo zaprosić go do siebie. Zdawała sobie jednak sprawę, że tak długo jak mieszkała z matką, było to niemożliwe. Kiedy Elise dowiedziała się, z kim zadaje się jej córka w szkole, powiedziała, że Electra powinna "przebywać w towarzystwie chłopców z dobrych rodzin, a nie jakichś huncwotów półkrwi". Ale teraz matka wyprowadziła się na wieś, więc może niedługo Jessie będzie mógł wpaść do ich kamienicy i poznać resztę rodzeństwa Prewett.
Dziewczyna wybrała siedzenie z prawej strony kanapy i położyła obok siebie torebkę.
— Tak, moja mama pochodzi z Rosierów i już od dziecka uczyła mnie szycia. — wyjaśniła z dumą. Pewnie w porównaniu z pracą medyka czy polityka, krawiectwo nie wydawało się aż tak ciężkim zajęciem. Niemniej, Electra włożyła dużo pracy w naukę tego rzemiosła i lubiła się chwalić swoimi dziełami. — Kiedy byłam młodsza myślałam o zostaniu projektantką, ale teraz nie mam jakiegoś konkretnego planu na życie. Zobaczymy, może kiedyś faktycznie uda mi się otworzyć własny butik? Na razie cieszę się tym, co mam. — powiedziała z uśmiechem. Widać było, że dziewiętnastolatka woli żyć teraźniejszością, niż marnować czas robiąc jakieś praktyczne plany na przyszłość.
Pani Kelly ewidentnie przejęła się opowieścią dziewczyny o dzisiejszej akcji w agencji, co dobrze o niej świadczyło. Słowa Charlotte były ostre, lecz niestety zgodne z prawdą; to nie był pierwszy raz, kiedy Electra została tak potraktowana, a zdarzało jej słyszeć jeszcze gorsze historie od innych modelek. Świat czarodziejów nie był jednak pod tym względem lepszy, o czym przekonała się niedawno, kiedy Charlie Mulciber wyznał, że został zmuszony do pozowania do zdjęcia bez koszulki.
— To prawda... Ale oczywiście tych na górze to nie obchodzi. — westchnęła. Włodarze nie przejmowali się zdaniem modeli, bo co ci tak naprawdę mogliby im zrobić? Branża modowa i modelingowa były bardzo toksyczne, przynajmniej w Londynie. — Jeśli takie sytuacje będą się powtarzać, mogę po prostu odejść. Nie jestem jakoś bardzo związana z tą agencją ani nawet z modelingiem jako ścieżką kariery. — Prewettówna wiedziała, że ma wielkie szczęście mieszkając w domu rodzinnym z braćmi, którzy się nią zajmują i gotują obiadki (a przynajmniej Basil gotował). Inne młode osoby, które przybyły z prowincji do Londynu w poszukiwaniu sławy, nie mogły sobie pozwolić na zerwanie kontraktu z agencją, niezależnie od tego jak drakoński by nie był. Owszem, kasa z sesji była jej potrzebna, ale w ostateczności dziewczyna mogła przecież pójść pracować w jakimś sklepie albo w barze Icarusa (nawet jeśli Elise by się czepiała, że "to nieodpowiednie zajęcie dla czystokrwistej czarownicy z dobrego rodu").
— Dzięki. — powiedziała, kiedy Jessie podał jej filiżankę. — Nie do końca? Chyba był jakiś problem z harmonogramem przez to, że nagle w tym samym studiu miała się odbyć inna sesja. Najgorsze, że nie powiedzieli mi jeszcze, czy będę mieć tę samą sesję w innym terminie. — pokręciła głową i dodał łyżeczką trochę miodu do herbaty. Sesje raczej nie były odwoływane "bo tak", chyba, że zdjęcia miał robić jakiś fotograf-dupek, który uważał, że inni mają tańczyć jak im zagra.
Wiedziała, że przyjaciel tylko się o nią martwi, ale jakaś część Electry chciała udowodnić, że nie jest już małą dziewczynką i potrafi zadbać o siebie. Bo przecież widać było, że ma wszystko ogarnięte na cacy, prawda?
Konsternacja pana Shafiqa była zrozumiała, bo w czarodziejskim społeczeństwie chyba nie funkcjonowało coś takiego jak "agencja modelek". Już miała wyjaśnić Anthony'emu, jak dokładnie wygląda jej praca, ale ubiegł ją Jessie. Kiwała więc tylko głową, na potwierdzenie słów chłopaka. Nie mogła się też nie uśmiechnąć, słysząc komplement z jego ust.
— Dzięki, słońce! To prawda, w wolnych chwilach dalej projektuję. — posłała mu promienny uśmiech i upiła łyk herbaty.
Prewettówna była dumna z tego, że udało jej się przekonać młodego Mulcibera do współpracy, ale na razie wolała się z tym nie afiszować. Słabe serce Basila mogło nie wytrzymać wiadomości o tym, że jego młodsza siostrzyczka pomaga przy promocji penisoświeczek, a Anthony mógł przecież wspomnieć coś na ten temat podczas wizyty. Dziewczyna planowała więc, póki co, zachować swoje wsparcie dla młodego przedsiębiorcy w tajemnicy, choć była przekonana, że taki kobieciarz jak Shafiq na pewno doceni jej pomysł na zrobienie świeczek w kształcie damskich genitaliów.