12.10.2024, 23:07 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 12.10.2024, 23:52 przez Thomas Figg.)
- Anthony ma dość liberalne poglądy jeżeli chodzi o mugoli i mugolaków - odezwał się, skoro już wywołali z imienia i nazwiska osobę, z którą spędził niemało czasu poza granicami kraju, nawet wrócili w podobnym czasie. Dwoje osób, które przedłożyło dobro czarodziejskiej Anglii i najbliższych, ponad przygodę i zwiedzanie świata. Thomas nie znał całkowicie motywów, które kierowały Shafiq'iem, ba do niedawna nawet nie wiedział, że tem również przebywa w kraju. - Jego szerokie znajomości na całym świecie, nawet jeżeli nie będzie wprost wspierał naszej sprawy to dobrze będzie mieć w nim przyjaciela - wolał pomijać w szerokim gronie fakt "kolekcji" jaką Anthony posiadał, wspomni o niej Brennie później.
Dawny Thomas zapewne by uciekł, wyszedł z domu nie mówiąc nic nikomu i wysłał sowę kilka dni później, że jest na drugi krańcu świata. O wiele łatwiej było ignorować problemy niż stawiać im czoła, a przecież wystarczająco długo ignorowany problem rozwiązywał się sam - często i gęsto w najgorszy możliwy sposób. Tylko, że ten Thomas już nie istniał, dorósł i zamiast uciekać przed swoimi słabościami to zaczął stawiać im czoła, co prawda z różnym skutkiem, raz za razem wpadając w głębinę, gdy już myślałem, że wypłynął na powierzchnię.
Milczał nie chcąc się niepotrzebnie wtrącać do rozmowy, gdzie nie miał nic mądrego do powiedzenia, poza dość wąską dziedziną w której naprawdę się znał to zazwyczaj inni dużo szybciej i w lepszy sposób artykułowali jego myśli, dlatego spokojnie pochłaniał ciasteczka i pił herbatę.
Drgnął na wspomnienie o ogniu, co co zapewne jeszcze niedawno by zignorował wywołało wspomnienia jednego wieczoru i słowa jednej z osób, która siedziała tutaj przy stole. Zerknął w obawie na Millie, pamiętał jej reakcję na wspomnienie tego żywiołu, jak dewastująca to była dla niej wizja, zacisnął mocniej rękę na swoim kubku, aż mu knykcie pobielały. Obiecał jej przecież, że ją będzie bronić i żaden ogień nie będzie jej groźny. Wpatrywał się w Ziemię nie wiedząc czy i co powinien zrobić? Wstać i usiąść obok niej? Złapać za rękę niczym kojąca fala przypływu przynieść zapewnienie, że nic jej nie grozi i jest bezpieczna. Tylko dlatego nie umknęła mu jej rekcja i to jak uciekła wzrokiem od niego. To pomogło mu podjąć decyzję, choć rzadko robił coś dla samego siebie, innych stawiając przed sobą zawsze - choć czy teraz robił to tylko dla siebie? I być może nadinterpretował jej zachowanie, jednak nie potrafił tego zignorować tego przeczucia, które pchało go w jej kierunku.
- Wrócisz sama do domu? - zapytał szeptem nachylając się do siostry. - Przepraszam, muszę tu jeszcze załatwić jedną sprawę i będę wracał później - albo nawet nie dzisiaj, ale tego już nie dodał na głos, wystarczyło, że nie czuł się komfortowo z tym, że nie odstawi Nory do domu, ale biorąc pod uwagę ich rozmowę sprzed kilku dni, powinna zrozumieć co chce zrobić. Sam dobrze wiedział, że po wyjściu stąd powrót nie będzie taki prosty, a cała determinacja mogła z niego wyparować wraz z przekroczeniem progu. Nie mógł odwlekać już dłużej nieuniknionego - nie chciał tego przekładać ponownie.
Dawny Thomas zapewne by uciekł, wyszedł z domu nie mówiąc nic nikomu i wysłał sowę kilka dni później, że jest na drugi krańcu świata. O wiele łatwiej było ignorować problemy niż stawiać im czoła, a przecież wystarczająco długo ignorowany problem rozwiązywał się sam - często i gęsto w najgorszy możliwy sposób. Tylko, że ten Thomas już nie istniał, dorósł i zamiast uciekać przed swoimi słabościami to zaczął stawiać im czoła, co prawda z różnym skutkiem, raz za razem wpadając w głębinę, gdy już myślałem, że wypłynął na powierzchnię.
Milczał nie chcąc się niepotrzebnie wtrącać do rozmowy, gdzie nie miał nic mądrego do powiedzenia, poza dość wąską dziedziną w której naprawdę się znał to zazwyczaj inni dużo szybciej i w lepszy sposób artykułowali jego myśli, dlatego spokojnie pochłaniał ciasteczka i pił herbatę.
Drgnął na wspomnienie o ogniu, co co zapewne jeszcze niedawno by zignorował wywołało wspomnienia jednego wieczoru i słowa jednej z osób, która siedziała tutaj przy stole. Zerknął w obawie na Millie, pamiętał jej reakcję na wspomnienie tego żywiołu, jak dewastująca to była dla niej wizja, zacisnął mocniej rękę na swoim kubku, aż mu knykcie pobielały. Obiecał jej przecież, że ją będzie bronić i żaden ogień nie będzie jej groźny. Wpatrywał się w Ziemię nie wiedząc czy i co powinien zrobić? Wstać i usiąść obok niej? Złapać za rękę niczym kojąca fala przypływu przynieść zapewnienie, że nic jej nie grozi i jest bezpieczna. Tylko dlatego nie umknęła mu jej rekcja i to jak uciekła wzrokiem od niego. To pomogło mu podjąć decyzję, choć rzadko robił coś dla samego siebie, innych stawiając przed sobą zawsze - choć czy teraz robił to tylko dla siebie? I być może nadinterpretował jej zachowanie, jednak nie potrafił tego zignorować tego przeczucia, które pchało go w jej kierunku.
- Wrócisz sama do domu? - zapytał szeptem nachylając się do siostry. - Przepraszam, muszę tu jeszcze załatwić jedną sprawę i będę wracał później - albo nawet nie dzisiaj, ale tego już nie dodał na głos, wystarczyło, że nie czuł się komfortowo z tym, że nie odstawi Nory do domu, ale biorąc pod uwagę ich rozmowę sprzed kilku dni, powinna zrozumieć co chce zrobić. Sam dobrze wiedział, że po wyjściu stąd powrót nie będzie taki prosty, a cała determinacja mogła z niego wyparować wraz z przekroczeniem progu. Nie mógł odwlekać już dłużej nieuniknionego - nie chciał tego przekładać ponownie.