12.10.2024, 20:28 ✶
Zanim Longbottom zdołał się odezwać, do głosu doszła Heather Wood. W pierwszej chwili mężczyzna miał ochotę jej przerwać, aby samemu zacząć swój osobisty monolog, jednak w ostatniej chwili pohamował swoje odruchy, pozwalając dziewczynie wypowiedzieć się w gronie innych zakonników. Cóż, trudno było odmówić jej racji. Rookwoodowie od dawna byli na celowniku, jeśli chodziło o możliwe powiązania z sympatykami Czarnego Pana. Antypatie Chestera Rookwooda również okazały się dosyć jasne podczas prób przygotowania Polany Ognisk do obchodów Beltane. No i był jeszcze Charlie, który chwilowo uzyskał azyl w Warowni Longbottomów. To zdecydowanie trzeba było wziąć pod rozwagę.
— Cóż, zacznę od tego, że jestem jak najbardziej za tym, aby Zakon rozszerzał swoje wpływy, jednak... — podjął niepewnie Erik, starając się, chociaż próbować sprawiać wrażenie niewzruszonego sugestiami Morfeusza. — Celowanie w osoby znajdujące się praktycznie na samym szczycie łańcucha dowodzenia danego wydziału może się naprawdę źle skończyć. Nawet jeśli ufamy tym osobom i jesteśmy pewni co do tego, gdzie leży ich lojalność.
Jeszcze parę miesięcy temu sam flirtował z myślą o tym, aby spróbować włączyć w to wszystko Elliotta. Miał wrażenie, że w ostatnich latach wpływ jego ojca znacząco zelżał, a i sam blondyn był dużo bardziej otwarty na dialog względem zmian w społeczeństwie czarodziejów. Poza tym, ich wspólne rozmowy pozwoliły mu zrozumieć, czego właściwie tak obawiali się czystokrwiści, którzy trzymali się z daleka od progresywnych pomysłów współczesnych polityków. Czy jednak koniec końców zdradził blondynowi tajemnicę o istnieniu Zakonu Feniksa?
No właśnie nie. Elliott był Kanclerzem Skarbu i chociaż teoretycznie mógłby im w jakiś sposób pomóc, czy to przez swoją pozycję, czy różne znajomości, tak Erik nie miałby serca stawiać go w sytuacji, gdzie mógłby zostać kozłem ofiarnym, na którym skupiłyby się gromy mające trafić Zakon Feniksa. Tak samo teraz nie potrafiłby świadomie ustawić na tym miejscu Anthony'ego. A już tym bardziej po tym, jak odnowili kontakt. A już na pewno nie po wydarzeniach w podziemiach teatru Selwyna, gdzie nawiedziły go najgorsze myśli na temat losów starszego czarodzieja.
— Jakby na to nie patrzeć, jesteśmy organizacją niejawną. Jeśli sprawa się w pewnym momencie sypnie, to Zakon może zostać pociągnięty do odpowiedzialności przez Ministerstwo Magii. A obawiam się, że argumenty o walce z Voldemortem niezbyt nam w czymkolwiek pomogą. — Przesunął wzrokiem po wszystkich, zatrzymując dłużej spojrzenie na czuprynie wuja Morfeusza. — Nie chcę narażać osób, które na własną ręką są w stanie zrobić dobrą robotę. Brak oficjalnego wsparcia z naszej strony zapewnia im poniekąd bezpieczeństwo. A pozostawiając pewne znajomości w tajemnicy mamy opcję sięgnięcia po plan B czy C, gdybyśmy musieli sięgnąć po znajomości na wyższym szczeblu.
Gdyby wpadli... Gdyby nazwiska członków organizacji i sympatyków wpadły w ręce władz lub Śmierciożerców… Nie tylko oni byliby ugotowani, ale także ich rodziny. Kto wie, może niektóre rody nawet zdecydowałyby się na ostracyzm w stosunku do członków swoich familii? Rodziny czystej krwi na pewno byłyby do tego zdolne, pomyślał trzeźwo, wzdrygając się na samą myśl, jakie mogłyby być konsekwencje takiego przecieku. Nie powinni tak po prostu decydować o tym, kto mógłby poświęcić wszystko dla sprawy tylko dlatego, że mógł być bardziej użyteczny w szeregach Zakonu.
— Nie powinniśmy bez namysłu ryzykować zdrowiem, życiem czy statusem innych ludzi. Zwłaszcza... Zwłaszcza że niespełna tydzień temu doszło do nieudanej próby porwania Shafiqa przez... bliżej niezidentyfikowanych sprawców. — Ułożył usta w ciasną linię. Tego to już na pewno nie powinni ignorować. — Sprawa jest oficjalnie zgłoszona, oczywiście. Wątpię, aby Śmierciożercy byli w to zaangażowani, ale sam fakt, że taki incydent miał miejsce... No, nie wiem, czy powinniśmy kusić los, póki nie jesteśmy przyparci do muru.
Odchrząknął cicho.
— A jeśli chodzi o Victorię... — kontynuował po dłuższej pauzie. — Nie znam jej prywatnie na tyle, aby ocenić, co sądzi o toczącym się obecnie konflikcie. Nie chcę też oceniać jej przez pryzmat nazwiska i powiązać z Rookwoodami. Wprawdzie sprawa Charliego nie przemawia na ich korzyść, ale nie ma sensu zakładać, że cały ród jest na wskroś zły. — W końcu sam spotkał się już parę razy z Saurielem. Odbyli nawet względnie koleżeński sparing w Klubie Pojedynków. Nie musiał być od razu potworem lub przestępcą, prawda? A może to po prostu płonne nadzieje idealisty, który dalej mimowolnie liczył, że jednak nawet w konserwatywnych rodach można było znaleźć ludzi myślących zdroworozsądkowo? — Ale co by się nie działo... Oficjalnie Victoria robi dobrą robotę. Robotę, która sama w sobie działa bardziej na naszą korzyść niźli sympatyków Czarnego Pana. Czasem działanie bez znajomości wszystkich szczegółów pomaga bardziej niż świadomość pełnego obrazu.
— Cóż, zacznę od tego, że jestem jak najbardziej za tym, aby Zakon rozszerzał swoje wpływy, jednak... — podjął niepewnie Erik, starając się, chociaż próbować sprawiać wrażenie niewzruszonego sugestiami Morfeusza. — Celowanie w osoby znajdujące się praktycznie na samym szczycie łańcucha dowodzenia danego wydziału może się naprawdę źle skończyć. Nawet jeśli ufamy tym osobom i jesteśmy pewni co do tego, gdzie leży ich lojalność.
Jeszcze parę miesięcy temu sam flirtował z myślą o tym, aby spróbować włączyć w to wszystko Elliotta. Miał wrażenie, że w ostatnich latach wpływ jego ojca znacząco zelżał, a i sam blondyn był dużo bardziej otwarty na dialog względem zmian w społeczeństwie czarodziejów. Poza tym, ich wspólne rozmowy pozwoliły mu zrozumieć, czego właściwie tak obawiali się czystokrwiści, którzy trzymali się z daleka od progresywnych pomysłów współczesnych polityków. Czy jednak koniec końców zdradził blondynowi tajemnicę o istnieniu Zakonu Feniksa?
No właśnie nie. Elliott był Kanclerzem Skarbu i chociaż teoretycznie mógłby im w jakiś sposób pomóc, czy to przez swoją pozycję, czy różne znajomości, tak Erik nie miałby serca stawiać go w sytuacji, gdzie mógłby zostać kozłem ofiarnym, na którym skupiłyby się gromy mające trafić Zakon Feniksa. Tak samo teraz nie potrafiłby świadomie ustawić na tym miejscu Anthony'ego. A już tym bardziej po tym, jak odnowili kontakt. A już na pewno nie po wydarzeniach w podziemiach teatru Selwyna, gdzie nawiedziły go najgorsze myśli na temat losów starszego czarodzieja.
— Jakby na to nie patrzeć, jesteśmy organizacją niejawną. Jeśli sprawa się w pewnym momencie sypnie, to Zakon może zostać pociągnięty do odpowiedzialności przez Ministerstwo Magii. A obawiam się, że argumenty o walce z Voldemortem niezbyt nam w czymkolwiek pomogą. — Przesunął wzrokiem po wszystkich, zatrzymując dłużej spojrzenie na czuprynie wuja Morfeusza. — Nie chcę narażać osób, które na własną ręką są w stanie zrobić dobrą robotę. Brak oficjalnego wsparcia z naszej strony zapewnia im poniekąd bezpieczeństwo. A pozostawiając pewne znajomości w tajemnicy mamy opcję sięgnięcia po plan B czy C, gdybyśmy musieli sięgnąć po znajomości na wyższym szczeblu.
Gdyby wpadli... Gdyby nazwiska członków organizacji i sympatyków wpadły w ręce władz lub Śmierciożerców… Nie tylko oni byliby ugotowani, ale także ich rodziny. Kto wie, może niektóre rody nawet zdecydowałyby się na ostracyzm w stosunku do członków swoich familii? Rodziny czystej krwi na pewno byłyby do tego zdolne, pomyślał trzeźwo, wzdrygając się na samą myśl, jakie mogłyby być konsekwencje takiego przecieku. Nie powinni tak po prostu decydować o tym, kto mógłby poświęcić wszystko dla sprawy tylko dlatego, że mógł być bardziej użyteczny w szeregach Zakonu.
— Nie powinniśmy bez namysłu ryzykować zdrowiem, życiem czy statusem innych ludzi. Zwłaszcza... Zwłaszcza że niespełna tydzień temu doszło do nieudanej próby porwania Shafiqa przez... bliżej niezidentyfikowanych sprawców. — Ułożył usta w ciasną linię. Tego to już na pewno nie powinni ignorować. — Sprawa jest oficjalnie zgłoszona, oczywiście. Wątpię, aby Śmierciożercy byli w to zaangażowani, ale sam fakt, że taki incydent miał miejsce... No, nie wiem, czy powinniśmy kusić los, póki nie jesteśmy przyparci do muru.
Odchrząknął cicho.
— A jeśli chodzi o Victorię... — kontynuował po dłuższej pauzie. — Nie znam jej prywatnie na tyle, aby ocenić, co sądzi o toczącym się obecnie konflikcie. Nie chcę też oceniać jej przez pryzmat nazwiska i powiązać z Rookwoodami. Wprawdzie sprawa Charliego nie przemawia na ich korzyść, ale nie ma sensu zakładać, że cały ród jest na wskroś zły. — W końcu sam spotkał się już parę razy z Saurielem. Odbyli nawet względnie koleżeński sparing w Klubie Pojedynków. Nie musiał być od razu potworem lub przestępcą, prawda? A może to po prostu płonne nadzieje idealisty, który dalej mimowolnie liczył, że jednak nawet w konserwatywnych rodach można było znaleźć ludzi myślących zdroworozsądkowo? — Ale co by się nie działo... Oficjalnie Victoria robi dobrą robotę. Robotę, która sama w sobie działa bardziej na naszą korzyść niźli sympatyków Czarnego Pana. Czasem działanie bez znajomości wszystkich szczegółów pomaga bardziej niż świadomość pełnego obrazu.
the he-wolf of godric's hollow
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞