14.10.2024, 18:00 ✶
Dora chłonęła kolejne słowa we właściwym dla siebie zawieszeniu, nastawiając się znowu na słuchanie w momencie kiedy wypowiedziała ostatnie słowo. Ale mimo nonszalanckiego miejsca, które zajęła na blacie jednej z kuchennych szafek, było widać że czuła się odrobinę niezręcznie. Zebrania Zakonu zawsze sprawiały, że nie była do końca pewna w jakim miejscu powinna się umiejscowić; czy powinna może jakoś bardziej zaznaczyć swoją obecność, czy wystarczyło potulne słuchanie kolejnych osób, które zabierały głos. Nigdy jej to specjalnie nie przeszkadzało i innym też raczej nie, ale...
Ale czasem miała wrażenie, że ci szczególnie uprzywilejowani nie spoglądali na sprawę tak jak powinni.
Bardzo żałowała, że Dumbledore nie postanowił ich tym razem zaszczycić swoją obecnością, bo może wtedy wymiana zdań w kuchni potoczyłaby się nieco inaczej. Może byłoby spokojniej. Łagodniej. Może wtedy wszyscy jakoś lepiej by się dopasowali, gdyby mieli nad sobą dodatkowego mediatora. Crawley nigdy specjalnie nie miała problemu z Zakonową hierarchią, głównie dlatego że stawiała sama siebie gdzieś na samym dnie tak zwanych bojówek. Nie była przesadnie sprawna w posługiwaniu się bojową magią, bo jej domeną zawsze była ziemia i teoria. Ale teraz miała wrażenie że wiążące wszystkich więzy krwi i przyjaźni wszystko dodatkowo utrudniały. Że struktura organizacji, tak w tym momencie potrzebna, zacierała się nieprzyjemnie.
Skuliła się nad swoim kubkiem z herbatą, chociaż po prawdzie miała ochotę zatkać sobie uszy, czując powoli narastające napięcie. Nie padały ostre słowa ani nikt nie krzyczał, ale nie musiał, kiedy podważany był osąd osoby, która nomen omen została wybrana na lewą rękę Albusa Dumbledora.
Dora wlepiła bezradne spojrzenie w Erika, wybierając go chyba dlatego, że w pewien sposób zgadzali się na temat tego jak powinni postąpić w zaistniałej sytuacji i podejść do widma czającego się na jesieni. Cholera, nawet Heather, na której temat jeszcze parę dni temu miała swoje uwagi, wydawała się rozumieć w czym właściwie leży problem jeśli chodziło rekrutację Anthony'ego i Victorii.
A ona i Charlie byli doskonałymi argumentami za tym, że należy uważać na to kogo się angażowało w całą sprawę.
Crawley bardzo powoli odstawiła na blat kubek po herbacie, a potem zsunęła się z niego ostrożnie, jakby w zwolnionym tempie i próbując zrobić jak najmniej hałasu. Millie wyszła, opuszczając zebranie, a Thomas ruszył za nią i Crawley odprowadziła ich jakimś zmartwionym spojrzeniem, zanim nie wbiła spojrzenia w podłogę.
- Tu nie chodzi tylko o ciebie - głos jej zadrżał, kiedy spojrzała na Morpheusa. - Tu nie chodzi o to czy pan Shafiq jest w stanie umrzeć za ciebie albo ty za niego. A o to czy jest w stanie poświęcić się sprawie sam z siebie, a nie dlatego że go o to poprosisz albo jesteś w nią zamieszany. - ale nie była w stanie wytrzymać patrzenia na niego zbyt długo, więc zaraz spuściła wzrok.
Dora czuła, jak coś w niej powoli pękało i nie chodziło o ten konkretny dzień. Całe lato trwał jakiś żmudny proces, którego w gruncie rzeczy się brzydziła całą sobą, zauważając delikatne zmiany, które wybijały ją z rytmu. Nie bała się zmian samych w sobie, ale możliwość że kolejne rzeczy odkształcały ją w ten kolejny sposób napawała ją jakimś dziwnym... gniewem. A przecież ona nigdy się nie gniewała.
- Dlaczego to brzmi tak, jakby podważenie słów Brenny było nadrzędnym celem? Miałam wrażenie że w Zakonie chodzi o to, by nawet jeśli jesteśmy gotowi się poświęcić, to nie szafować ludzkim życiem na prawo i lewo. Życiem tych, którzy dopiero mają dołączyć i tych, którzy są już pośród nas. Erik ma rację - bardzo chciałaby to mówić poważnym głosem i ostrym tonem, ale słowa drżały lekko, bo nigdy nie była stworzona do mówienia czegokolwiek ponad plecenie głupotek albo cytowanie ustępów z encyklopedii.
Ale teraz myślała samolubnie o swoim ojcu i rodzeństwie. Myślała o Charliem. Myślała o tym, że została wychowana w przeświadczeniu że powinna się przynajmniej trochę bać Borginów, a potem zostało to tylko ugruntowane. Nie miała nic do Victorii, ale z tego co zrozumiała zbyt wiele było wokół niej niewiadomych. A Shafiq? Słowa Morpheusa brzmiały pięknie i pewnie innym razem by mu zaufała, ale teraz, pod koniec lata, była w niej ta konkretna niepewność, która nakazywała zachowanie ostrożności. Rozmowy z Brenną o jej pochopnym postępowaniu najwyraźniej zrobiły swoje.
- Przepraszam - powiedziała w końcu sztywno, bo żałowała wszystkiego co właśnie padło z jej ust. Nienawidziła stawać w opozycji do innych ludzi, szczególnie tych których kochała całym sercem, a przecież Morpheus się do nich zaliczał. I teraz, jakimś błędnym spojrzeniem rozejrzała się wnętrzu kuchni, niczym spłoszona sarna. - Będę w bibliotece - bąknęła i czym prędzej i wyszła.
Ale czasem miała wrażenie, że ci szczególnie uprzywilejowani nie spoglądali na sprawę tak jak powinni.
Bardzo żałowała, że Dumbledore nie postanowił ich tym razem zaszczycić swoją obecnością, bo może wtedy wymiana zdań w kuchni potoczyłaby się nieco inaczej. Może byłoby spokojniej. Łagodniej. Może wtedy wszyscy jakoś lepiej by się dopasowali, gdyby mieli nad sobą dodatkowego mediatora. Crawley nigdy specjalnie nie miała problemu z Zakonową hierarchią, głównie dlatego że stawiała sama siebie gdzieś na samym dnie tak zwanych bojówek. Nie była przesadnie sprawna w posługiwaniu się bojową magią, bo jej domeną zawsze była ziemia i teoria. Ale teraz miała wrażenie że wiążące wszystkich więzy krwi i przyjaźni wszystko dodatkowo utrudniały. Że struktura organizacji, tak w tym momencie potrzebna, zacierała się nieprzyjemnie.
Skuliła się nad swoim kubkiem z herbatą, chociaż po prawdzie miała ochotę zatkać sobie uszy, czując powoli narastające napięcie. Nie padały ostre słowa ani nikt nie krzyczał, ale nie musiał, kiedy podważany był osąd osoby, która nomen omen została wybrana na lewą rękę Albusa Dumbledora.
Dora wlepiła bezradne spojrzenie w Erika, wybierając go chyba dlatego, że w pewien sposób zgadzali się na temat tego jak powinni postąpić w zaistniałej sytuacji i podejść do widma czającego się na jesieni. Cholera, nawet Heather, na której temat jeszcze parę dni temu miała swoje uwagi, wydawała się rozumieć w czym właściwie leży problem jeśli chodziło rekrutację Anthony'ego i Victorii.
A ona i Charlie byli doskonałymi argumentami za tym, że należy uważać na to kogo się angażowało w całą sprawę.
Crawley bardzo powoli odstawiła na blat kubek po herbacie, a potem zsunęła się z niego ostrożnie, jakby w zwolnionym tempie i próbując zrobić jak najmniej hałasu. Millie wyszła, opuszczając zebranie, a Thomas ruszył za nią i Crawley odprowadziła ich jakimś zmartwionym spojrzeniem, zanim nie wbiła spojrzenia w podłogę.
- Tu nie chodzi tylko o ciebie - głos jej zadrżał, kiedy spojrzała na Morpheusa. - Tu nie chodzi o to czy pan Shafiq jest w stanie umrzeć za ciebie albo ty za niego. A o to czy jest w stanie poświęcić się sprawie sam z siebie, a nie dlatego że go o to poprosisz albo jesteś w nią zamieszany. - ale nie była w stanie wytrzymać patrzenia na niego zbyt długo, więc zaraz spuściła wzrok.
Dora czuła, jak coś w niej powoli pękało i nie chodziło o ten konkretny dzień. Całe lato trwał jakiś żmudny proces, którego w gruncie rzeczy się brzydziła całą sobą, zauważając delikatne zmiany, które wybijały ją z rytmu. Nie bała się zmian samych w sobie, ale możliwość że kolejne rzeczy odkształcały ją w ten kolejny sposób napawała ją jakimś dziwnym... gniewem. A przecież ona nigdy się nie gniewała.
- Dlaczego to brzmi tak, jakby podważenie słów Brenny było nadrzędnym celem? Miałam wrażenie że w Zakonie chodzi o to, by nawet jeśli jesteśmy gotowi się poświęcić, to nie szafować ludzkim życiem na prawo i lewo. Życiem tych, którzy dopiero mają dołączyć i tych, którzy są już pośród nas. Erik ma rację - bardzo chciałaby to mówić poważnym głosem i ostrym tonem, ale słowa drżały lekko, bo nigdy nie była stworzona do mówienia czegokolwiek ponad plecenie głupotek albo cytowanie ustępów z encyklopedii.
Ale teraz myślała samolubnie o swoim ojcu i rodzeństwie. Myślała o Charliem. Myślała o tym, że została wychowana w przeświadczeniu że powinna się przynajmniej trochę bać Borginów, a potem zostało to tylko ugruntowane. Nie miała nic do Victorii, ale z tego co zrozumiała zbyt wiele było wokół niej niewiadomych. A Shafiq? Słowa Morpheusa brzmiały pięknie i pewnie innym razem by mu zaufała, ale teraz, pod koniec lata, była w niej ta konkretna niepewność, która nakazywała zachowanie ostrożności. Rozmowy z Brenną o jej pochopnym postępowaniu najwyraźniej zrobiły swoje.
- Przepraszam - powiedziała w końcu sztywno, bo żałowała wszystkiego co właśnie padło z jej ust. Nienawidziła stawać w opozycji do innych ludzi, szczególnie tych których kochała całym sercem, a przecież Morpheus się do nich zaliczał. I teraz, jakimś błędnym spojrzeniem rozejrzała się wnętrzu kuchni, niczym spłoszona sarna. - Będę w bibliotece - bąknęła i czym prędzej i wyszła.
Postać opuszcza sesję
The woods are lovely, dark and deep,
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep.
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep.