27.08 – Sen Nocy Letniej [Towarzystwo MUZA]

– Josephine? Och nie wiem, sama nie spodziewałam się tej roszady, ale nie przeszkadza mi. Lubię patrzeć, jak młodość rozkwita w czasach niepokoju. To bardzo... budujące, w kontekście całej społeczności – dodała sącząc musujące, zachowując się tak, jakby Atreus nie był aurorem tylko redaktorem Proroka Codziennego, a ona właśnie udzielała kolejnego wywiadu.

Na jego kolejny komplement zaśmiała się kokieteryjnie, choć rzeczywiście zamyśliła się nim udzieliła odpowiedzi.
– Myślę, że dobrze bym wypadła w roli Morgany, ale zdecydowanie potrzebowalibyśmy odświeżyć historię tej wiedźmy, ukazać jej perspektywę na konflikt z Merlinem, na to jak bardzo odnajdywała się w roli matki i opiekunki, co być może zostało wykrzywione w opowieściach. Wiadomo przecież, że to zwycięscy je piszą. Fascynuje mnie badanie historii i odnajdywanie tego typu detali, które niejednokrotnie pokazują nam, jak błędne potrafimy mieć przekonania. Nauka i kultura, to jest coś, co musimy za wszelką cenę uchronić przed dewastującymi działaniami wrogów publicznych – i znów piękny frazes. Atreus zbyt długo obracał się w towarzystwie by nie rozpoznać salonowej pustomowy. – Ewentualnie Szeherezada. Piękna księżniczka, która sprytem i sprawnością języka zagwarantowała sobie przejęcie całkiem sporego państwa. Słyszałam teorie, że w grę wchodziła magia zauroczeń lub amortencja podawana w małych dawkach, ale o ileż piękniej widzieć w tym jednak historię miłośną, aniżeli przymus przywiązania. Nie widziałam jeszcze sztuki, która oddałaby należyty hołd tej wspaniałej kobiecie, a szkoda. Alexander z pewnością by się ze mną zgodził, że muzyka w niej mogłaby nas wszystkich oczarować. I taniec. Bardzo lubię orientalny taniec.

Rozmowę przerwał im nazbyt głośny Yaxley, na co Eugenia Jenkins uniosła jedną ze swoich idealnie wyprofilowanych brwi i odwróciła się w stronę scysji, po czym powróciła uwagą do Atreusa.
– Ach tak, młodość. Czymże byłoby jej światło, jeśli nie podbić go również jej cieniami?– jej uśmiech zdawał się niezmienny wobec wcześniej prowadzonej dyskusji.

Erik

Czujnie obserwowałeś Ministrę, w końcu była najważniejszą tu osobą. Kiedy Yaxley wydarł się na jednego z Twoich ludzi, zobaczyłeś jak odwraca głowę w stronę zamieszania i dostrzegłeś jak na ułamek sekundy jej twarz wykrzywia grymas dezaprobaty. Zdecydowanie kobieta nie była zadowolona z zachowania swojego towarzysza, masz w pamięci, że wizerunek jest dla niej szalenie ważny i choć z pewnością miała swoje powody by na koncert przyjść akurat z nim, teraz zdaje Ci się, że nie jest z tego faktu zadowolona. Miej w pamięci, że sprawa wciąż była delikatna.

Jeśli zdecydujesz się ingerować osobiście i zmienić miejsce posterunku, rzuć ponownie na Percepcję. Dalej masz do dyspozycji swój oddział i możesz znakami wydawać im polecenia. (Dwóch ludzi jest obecnie poza zasięgiem: jeden który miał pilnować Yaxleya, oraz młody Cedric, który miał patrolować przestrzeń przy scenie i namiocie Artystów.)