[13.08.1972] Musimy porozmawiać o Icarusie

Usiadła na łóżku, na miejscu wskazanym przez Basila, a taca wleciała za nią do pokoju i wylądowała na biurku. Na słowa brata o tym, że czuł się lepiej, tylko skinęła głową. W innych okolicznościach pewnie podpytałaby go, co dokładnie wydarzyło się w Windermere, ale teraz nie chciała odbiegać od problemu, który miał być głównym tematem ich rozmowy.
Electrze nawet do głowy by nie przyszło, że jej gest mógłby zostać zinterpretowany jako sugestia bycia w ciąży. Nastoletnie macierzyństwo zdecydowanie nie było jej marzeniem; wolała się teraz wyszaleć i poznać świat. Dlatego właśnie zawsze nosiła w torebce paczkę prezerwatyw.
Odetchnęła głęboko. Najstarszy Prewett mówił "nie będę zły", kiedy podejrzewał, że jego siostra coś przeskrobała i wolał, żeby po prostu wyjaśniła mu tę sytuację. Basil naprawdę rzadko kiedy się denerwował, ale Prewettówna bała się, że tym razem mógł nie wytrzymać.
— Najpierw musisz wiedzieć, że zrobiliśmy to wszystko tylko z miłości i troski o ciebie. — wolała zaznaczyć, że nie mieli złych intencji planując spisek (w przeciwieństwa do takiego Atreusa, który chciał się po prostu ponabijać z kuzyna). — A więc... Jakiś miesiąc temu wpadliśmy z Icarusem na pomysł, że pomożemy ci znaleźć dziewczynę. No bo ty jesteś zawsze zajęty pracą i nie masz czasu na randki... Wymyśliliśmy, że zorganizujemy w Convivium wieczorek singli, na którym poszukamy jakiejś pasującej do ciebie laski... — zerknęła na brata, żeby sprawdzić, jak zareaguje na informację o próbie swatania. — Ten wieczorek odbył się przedwczoraj, kiedy byłeś na urlopie. Przygotowaliśmy plakaty i wszystko... Ale ostatecznie, nie udało nam się nikogo znaleźć bo... — mówiąc to, głos trochę jej zadrżał. Wreszcie miała przejść do sedna, ale nie do końca wiedziała, jak się za to zabrać. — Bo... W pewnym momencie do baru przyszła taka kobieta i... — przełknęła ślinę. — Ona i Ari mieli bardzo dziwną rozmowę. Jakby... jakby coś się kiedyś między nimi wydarzyło? Nie wiem, ale potem Ari zaczął mówić, że nie był dostatecznie dobry, żeby zostać historykiem... — oczy zaszły jej łzami, kiedy przypomniała sobie wyraz twarzy średniego Prewetta w tamtej chwili. — A potem Ari poszedł na zaplecze i zaczął pić i płakać i... I od tego czasu tylko pije, a ja n-nie wiem, j-jak mu p-pomóc... — wytarła łzy rękawem. Samo opowiadanie o tym, w jak złym stanie był jej brat, wywoływało u Electry ból i poczucie winy, że nie potrafiła go wesprzeć. Nie mogła jednak nic zrobić, skoro wciąż nie rozumiała tego, co zaszło podczas wieczorku singli.