[05.08.72] Czarne wesele | Prababciu czy to ty?

– Masz mnie za naiwną, młody człowieku? – oburzyła się pani Black, łypiąc na Bulstrode’a ciemnymi oczyma, które pojawiły się, gdy nieco czekolady z niej ściekło. Atreus trochę za mało wiedział o duchach i ogólnie o teorii magii, by być pewnym, czy ma tu do czynienia z duchem prababki, który nawiedził fontannę, czy z jakimś złośliwym dowcipem… Chociaż sądząc po tym, jakie rzeczy wyprawiały się na weselu, niejeden pewnie pomyślał, że Perseus, Vespera albo któreś z nich rodziców ma wrogów obdarzonych doprawdy wyjątkowym poczuciem humoru i sporym zacięciem. – Sądzisz, że urodziłam się wczoraj? Przeżyłam sto dwa lata i miałabym uwierzyć w coś takiego? W jakim byłeś domu, co? Chyba na weselu Blacków nie pojawiły się jakieś nieodpowiednie indywidua, spoza Slytherinu i Ravenclawu? – spytała nagle ostro, pochylając się nad nim (i wciąż ociekając sobie radośnie czekoladą, tak że wokół robiło się coraz brudniej i brudniej). Najwyraźniej niezbyt wierzyła w to niekłamanie ani razu?
Jakiś kelner podszedł bliżej i zatrzymał się parę kroków dalej, niezdecydowany – sprzątać ten cały burdel, powstały na podłodze, czekać aż istota zniknie? Zerkał to ku Atreusowi, to ku fontannie…
– Dałam słowo, jak się urodził, że zatańczę na jego weselu. Życzę sobie zatańczyć – burknęła, pomijając jego pytania, jakby w ogóle ich nie słyszała. Coś chyba nie przywykła do słuchania młodszych od siebie. Ale przynajmniej puściła wreszcie jego rękę: nadgarstek i dłoń miał całe w czekoladzie, przynajmniej tyle, że szata nie wyglądała aż tak źle, nic czego nie usunie parę zaklęć albo odrobina wody.
Pani Black wyciągnęła jednak ku niemu zaraz rękę znowu, królewskim gestem. Jakby oczekiwała, że pomoże jej wyjść z tej fontanny pełnej czekolady, a kto wie – może nawet poprowadzi do tańca? Mógł ulec, ale też jednak zawsze dało się spróbować czarów albo… pójść w ślady Jagody i zwyczajnie sobie pójść, pozostawiając ten mały kryzys w rękach obsługi.