21.10.2024, 08:22 ✶
– Obawiam się, panie Longbottom, że jeśli w Anglii są jacyś łowcy demonów, to ich adres nie znajduje się w moim notesie. Mogę próbować znaleźć inne rozwiązanie niż ich wezwanie albo usiąść i zacząć płakać – odparła Florence, tonem uprzejmy, kontrastującym z niekoniecznie uprzejmymi słowy, a potem spojrzała na kapłankę. – Nie wiem, siostro. Zdołałam złamać nić przeznaczenia, stworzoną magią Beltane, mocą sabatu, ognia i wiary, która łączyła losy dwóch osób. To o czym mówisz, zdaje mi się podobne, lecz zrodzone ze złej magii. Każdą taką nić da się przerwać. Ale ani ja, ani zapewne nikt inny czegoś takiego nigdy nie próbował, więc nie wiem, jakie mam szanse i będę potrzebowała do próby świec.
Nie zamierzała oszukiwać kobiety: było to coś, co przyszło jej do głowy, gdy ta mówiła o połączeniu, i raczej pytała, co o tym sądzi... Bo na pewno wiedziała o Thoranie więcej niż Florence.
Też bardzo chciałaby mieć pewność, ale Erik równie dobrze mógłby prosić o gwiazdkę z nieba. Pewność mieliby znając prawdziwe imię demona, mając odpowiednie pieczęcie i naczynie - a Geraldine zrezygnowała z tej drogi, i było za późno, aby oni mogli ją podążyć. Florence też w ogóle nie podobał się pomysł udania się do tych jaskiń, bo co tu dużo kryć: nie była wojowniczką. Nie była kimś, kto pierwszy wpychał się w zagrożenie i nie sądziła, że w ogóle przyda się w starciu. Mimo tej całej niechęci nie mogła jednak puścić kobiety samej. Nie chodziło nawet o Geraldine: Yaxley weszła tam sama, była łowczynią i miała wsparcie. Szła dalej, chociaż Bulstrode ostrzegła, że powinni zawrócić. Tu przed Florence stała młodziutka dziewczyna, przytłoczona poczuciem odpowiedzialności, gotowa ryzykować, by chronić swoich ludzi.
Jeśli ona miała tam iść, to niestety Florence musiała podążyć za nią.
– Ma pan na myśli wezwanie aurorów? - spytała, zwracając spojrzenie na Erika, a w jej tonie zabrzmiało coś... dziwnego. – Bo chyba nie mówi pan o osobach z wioski? - upewniła się, chcąc wiedzieć, czy dobrze go zrozumiała. Przeciwko temu pierwszemu nie planowała protestować: uważała, że tutaj już dawno powinni przybyć aurorzy oraz Departament Tajemnic. Zdaniem Florence te wydziały powstały właśnie po to, by zajmować się takimi sprawami. Nie powiadomiła ich wcześniej, ponieważ nie rozumiała powagi sytuacji.
Nie zamierzała oszukiwać kobiety: było to coś, co przyszło jej do głowy, gdy ta mówiła o połączeniu, i raczej pytała, co o tym sądzi... Bo na pewno wiedziała o Thoranie więcej niż Florence.
Też bardzo chciałaby mieć pewność, ale Erik równie dobrze mógłby prosić o gwiazdkę z nieba. Pewność mieliby znając prawdziwe imię demona, mając odpowiednie pieczęcie i naczynie - a Geraldine zrezygnowała z tej drogi, i było za późno, aby oni mogli ją podążyć. Florence też w ogóle nie podobał się pomysł udania się do tych jaskiń, bo co tu dużo kryć: nie była wojowniczką. Nie była kimś, kto pierwszy wpychał się w zagrożenie i nie sądziła, że w ogóle przyda się w starciu. Mimo tej całej niechęci nie mogła jednak puścić kobiety samej. Nie chodziło nawet o Geraldine: Yaxley weszła tam sama, była łowczynią i miała wsparcie. Szła dalej, chociaż Bulstrode ostrzegła, że powinni zawrócić. Tu przed Florence stała młodziutka dziewczyna, przytłoczona poczuciem odpowiedzialności, gotowa ryzykować, by chronić swoich ludzi.
Jeśli ona miała tam iść, to niestety Florence musiała podążyć za nią.
– Ma pan na myśli wezwanie aurorów? - spytała, zwracając spojrzenie na Erika, a w jej tonie zabrzmiało coś... dziwnego. – Bo chyba nie mówi pan o osobach z wioski? - upewniła się, chcąc wiedzieć, czy dobrze go zrozumiała. Przeciwko temu pierwszemu nie planowała protestować: uważała, że tutaj już dawno powinni przybyć aurorzy oraz Departament Tajemnic. Zdaniem Florence te wydziały powstały właśnie po to, by zajmować się takimi sprawami. Nie powiadomiła ich wcześniej, ponieważ nie rozumiała powagi sytuacji.