24.10.2024, 20:02 ✶
– Proroctwa mają to do siebie, że rzadko są przyjemne, a jeszcze rzadziej zrozumiałe. Na całe szczęście, bardzo rzadko ich doświadczam – powiedziała Florence, unosząc do ust kruchą porcelanę, by ostrożnie upić łyk herbaty, schłodzonej zaklęciem. Zarówno głos, jak i ruchy były bardzo spokojne: Bulstrode rzadko traciła nad sobą panowanie, a choć wizja wytrąciła ją z równowagi, minęło dość czasu, aby dojść do siebie.
Zwykle Florence widywała drobne przebłyski, słyszała niewypowiedziane jeszcze słowa, które ktoś dopiero planował wymówić. Może dlatego, że nigdy naprawdę nie poświęcała temu darowi więcej uwagi niż potrzeba było do przewidywania intencji braci albo co bardziej problematycznych pacjentów. Nie zaniedbywała go, ale nigdy nie był osią jej istnienia, jak w przypadku Morpheusa. Sen przed Beltane, a teraz wizja doświadczona podczas Lammas pchały ku innemu podejściu.
Czy jeżeli nauczy się więcej, będzie w stanie pojąć, co powiadał jej talent?
– Hm – mruknęła. Odstawiła filiżankę i zamyśliła się nad pytaniem, wyraźnie traktując je z całą powagą. Odruchem było odpowiedzenie „absolutnie żadne”, ale co jeżeli Longbottom miał rację? Milczała więc długą chwilę, przetwarzając każdy element wizji, a także własne w niej uczucia. – Gdy… śniłam, byłam bezbronna. Nic nie mogłam zrobić. Ale ten głos wzywał mnie do działania, nie do bierności, choć Matka Księżyca mi świadkiem, byłabym wdzięczna, gdyby raczył sprecyzować, czego dokładnie ode mnie oczekuje. Poza tym po co przestrzegać przed nieuniknionym?
Choć wiedziała, że na tym polegała tragedia wielu wieszczy – na doświadczaniu wizji przyszłości, którym nie potrafili zapobiec – nie chciała zaakceptować, że władzę w Anglii przejmie Voldemort. Nawet nie dlatego, że była szczególnie promogulska: zawsze przecież trzymała się z boku, a chociaż daleko jej było do konserwatystki, nigdy nie była materiałem na wojowniczkę o pokój i sprawiedliwość. Nie potrafiła jednak zaakceptować krzywdzenia niewinnych tylko dlatego, że się może: i nie potrafiła zaakceptować wizji Anglii, w której Voldemort dyktowałby jej jak żyć.
– Co widziałeś, Morpheusie? – spytała wprost, nie odwracając od niego spojrzenia jasnych oczu. Nie zapomniała, że wspomniał o tym, że doświadczył czegoś podobnego: opisała jedynie najpierw własną wizję, nie oznaczało to jednak, że nie chce dowiedzieć się, co takiego ujrzał on.
Zwykle Florence widywała drobne przebłyski, słyszała niewypowiedziane jeszcze słowa, które ktoś dopiero planował wymówić. Może dlatego, że nigdy naprawdę nie poświęcała temu darowi więcej uwagi niż potrzeba było do przewidywania intencji braci albo co bardziej problematycznych pacjentów. Nie zaniedbywała go, ale nigdy nie był osią jej istnienia, jak w przypadku Morpheusa. Sen przed Beltane, a teraz wizja doświadczona podczas Lammas pchały ku innemu podejściu.
Czy jeżeli nauczy się więcej, będzie w stanie pojąć, co powiadał jej talent?
– Hm – mruknęła. Odstawiła filiżankę i zamyśliła się nad pytaniem, wyraźnie traktując je z całą powagą. Odruchem było odpowiedzenie „absolutnie żadne”, ale co jeżeli Longbottom miał rację? Milczała więc długą chwilę, przetwarzając każdy element wizji, a także własne w niej uczucia. – Gdy… śniłam, byłam bezbronna. Nic nie mogłam zrobić. Ale ten głos wzywał mnie do działania, nie do bierności, choć Matka Księżyca mi świadkiem, byłabym wdzięczna, gdyby raczył sprecyzować, czego dokładnie ode mnie oczekuje. Poza tym po co przestrzegać przed nieuniknionym?
Choć wiedziała, że na tym polegała tragedia wielu wieszczy – na doświadczaniu wizji przyszłości, którym nie potrafili zapobiec – nie chciała zaakceptować, że władzę w Anglii przejmie Voldemort. Nawet nie dlatego, że była szczególnie promogulska: zawsze przecież trzymała się z boku, a chociaż daleko jej było do konserwatystki, nigdy nie była materiałem na wojowniczkę o pokój i sprawiedliwość. Nie potrafiła jednak zaakceptować krzywdzenia niewinnych tylko dlatego, że się może: i nie potrafiła zaakceptować wizji Anglii, w której Voldemort dyktowałby jej jak żyć.
– Co widziałeś, Morpheusie? – spytała wprost, nie odwracając od niego spojrzenia jasnych oczu. Nie zapomniała, że wspomniał o tym, że doświadczył czegoś podobnego: opisała jedynie najpierw własną wizję, nie oznaczało to jednak, że nie chce dowiedzieć się, co takiego ujrzał on.