25.10.2024, 09:52 ✶
– Chyba widzę w tej baśni coś zupełnie innego – stwierdziła Brenna w zamyśleniu. – Starszy brat lękał się śmierci i chciał być niepokonany. Średni próbował z nią walczyć. Najmłodszy chciał jedynie przeżyć czas, który mu podarowano i nie zaufał śmierci, gdy wyciągnęła ku niemu dłonie, ofiarowując dowolny dar. Gdyby użył peleryny w taki sposób… na pewno nie byłby najsprytniejszym z całej trójki. I równi, panie Shafiq? Co jest równego w odchodzeniu po przeżyciu dobrego życia, w otoczeniu rodziny i przyjaciół, a umierania w mękach, w samotności, w kałuży własnej krwi?
W ciemnościach, z rąk kogoś, kogo widzisz jako potwora, chwiejąc się na nogach, i myśląc z przerażeniem o tym, czy twoje córki przeżyją tę noc.
Śmierć zabierała wszystkich, ale ludzie nie byli wobec niej równi. Ludzie nigdy nie byli równi – nie tak skonstruowano ten świat.
Wysłuchała jego słów, powoli kierując się w stronę rodzinnego grobowca. Nie znała się na buddyzmie ani na chrześcijaństwie: nie bardziej niż mogła poznać je z kart mugolskich powieści, nie rozumiała więc w pełni tych porównań. Dla niej peleryna była raczej czymś, co mogło ułatwić prześlizgiwanie się przez życie: umykanie zagrożeniu, gdy to się pojawiało. Wybieraniu samodzielnie czasu i miejsca.
– Ta i tak smutna baśń byłaby jeszcze smutniejsza, jeśli faktycznie taki jest jej sens.
Kiwnęła głową na kolejne stwierdzenie. Miał trochę racji. Brenna znała zresztą ludzi bardzo różnych, o różnym pochodzeniu, różnych zawodach, ot kojarząc ich ze szkoły, z pracy, z przypadkowych spotkań. Ale nie była politykiem jak Shafiq, a zwykłą gliną, nawet jeżeli noszącą nazwisko czystej krwi.
Była w końcu zdrajczynią tejże krwi. Niemal całe rodzeństwo jej ojca poślubiło półkrwistych. Nikt z nich nie miał syna, któremu mógłby przekazać nazwisko, ród więc nie zatracił na razie statusu, ale chyba wszyscy wiedzieli, że to tylko kwestia czasu.
Derwin od dawna poświęcał się pracy aurora i córkom, rzadko bywał na wielkich fetach - po części chyba dlatego, że jego żona nigdy ich nie lubiła, a i te trzydzieści lat temu, gdy Grindewald dochodził do władzy, niekoniecznie mile widziano na nich kobietę półkrwi - i nie wpadła na to, że mógł mieć wiele kontaktów z młodszym od siebie politykiem. Być może jednak znali się lepiej niż zakładała. Nie znała przecież każdego aspektu życia wuja. Jedynie tę jego część, którą chciał im pokazać, do której miała dostęp, mijając go na korytarzach domu i Ministerstwa Magii.
Przystanęła przy grobowcu, spoglądając przez moment na kamień. Brenna nie modliła się: nie wierzyła, że jej modlitwy mogłyby pomóc żywym, a co dopiero umarłym? Zamiast tego zaczęła rozkładać kwiaty.
W ciemnościach, z rąk kogoś, kogo widzisz jako potwora, chwiejąc się na nogach, i myśląc z przerażeniem o tym, czy twoje córki przeżyją tę noc.
Śmierć zabierała wszystkich, ale ludzie nie byli wobec niej równi. Ludzie nigdy nie byli równi – nie tak skonstruowano ten świat.
Wysłuchała jego słów, powoli kierując się w stronę rodzinnego grobowca. Nie znała się na buddyzmie ani na chrześcijaństwie: nie bardziej niż mogła poznać je z kart mugolskich powieści, nie rozumiała więc w pełni tych porównań. Dla niej peleryna była raczej czymś, co mogło ułatwić prześlizgiwanie się przez życie: umykanie zagrożeniu, gdy to się pojawiało. Wybieraniu samodzielnie czasu i miejsca.
– Ta i tak smutna baśń byłaby jeszcze smutniejsza, jeśli faktycznie taki jest jej sens.
Kiwnęła głową na kolejne stwierdzenie. Miał trochę racji. Brenna znała zresztą ludzi bardzo różnych, o różnym pochodzeniu, różnych zawodach, ot kojarząc ich ze szkoły, z pracy, z przypadkowych spotkań. Ale nie była politykiem jak Shafiq, a zwykłą gliną, nawet jeżeli noszącą nazwisko czystej krwi.
Była w końcu zdrajczynią tejże krwi. Niemal całe rodzeństwo jej ojca poślubiło półkrwistych. Nikt z nich nie miał syna, któremu mógłby przekazać nazwisko, ród więc nie zatracił na razie statusu, ale chyba wszyscy wiedzieli, że to tylko kwestia czasu.
Derwin od dawna poświęcał się pracy aurora i córkom, rzadko bywał na wielkich fetach - po części chyba dlatego, że jego żona nigdy ich nie lubiła, a i te trzydzieści lat temu, gdy Grindewald dochodził do władzy, niekoniecznie mile widziano na nich kobietę półkrwi - i nie wpadła na to, że mógł mieć wiele kontaktów z młodszym od siebie politykiem. Być może jednak znali się lepiej niż zakładała. Nie znała przecież każdego aspektu życia wuja. Jedynie tę jego część, którą chciał im pokazać, do której miała dostęp, mijając go na korytarzach domu i Ministerstwa Magii.
Przystanęła przy grobowcu, spoglądając przez moment na kamień. Brenna nie modliła się: nie wierzyła, że jej modlitwy mogłyby pomóc żywym, a co dopiero umarłym? Zamiast tego zaczęła rozkładać kwiaty.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.