27.10.2024, 21:31 ✶
Nigdy chyba nie mówiła tego na głos, ale w gruncie rzeczy był wdzięczna Tarpowi że próbował wprowadzić nieco świątecznej atmosfery do życia przybłęd, które kolekcjonował dookoła siebie, a do których i ona się zaliczała. To było miłe, doświadczyć odrobinę tego uroku jaki przynosiły ze sobą drobne, świąteczne czynności. Rozjaśniało odrobinę życie, a przede wszystkim pokazywało że dało się te dni spędzić w lekkiej atmosferze, zamiast z pewnym napięciem wyczekiwać co też może pójść nie tak i tym razem. Ale pomijając prowadzone z Woodym przygotowania, Sena nigdy nie zapominała żeby rozesłać rodzeństwu i reszcie rodziny upominki, ojca oczywiście pomijając przy tym od długich szesnastu lat.
Uważała swoją niepoważność za niewątpliwy plus, szczególnie w perspektywie tego że miała dużo do czynienia z kimś pokroju Tarpa. Przy nim zwyczajnie nie można było mieć nawet najkrótszego kija w dupie, bo mogło się to skończyć kontuzją na całe życie. W każdym razie przestawiła ten przerośnięty gar, nawet nie ujmując podłodze aż tak dużo uroku.
- Nowa generacja. Ładnie - pokiwała głową z uznaniem, zastanawiając się czy powinna napisać do Tessy i zapytać czy ona wie, że jest zasuszoną kanalią żoną. - Wiesz co, Woody? Jak już jesteśmy przy nowoczesności i postępie to tak sobie myślę, że ostatnio wpadła mi w oczy reklama takiej super nowej maści na stawy, może ci ją potem zostawię na stoliku w pokoju - uśmiechnęła się niewinnie. Do tego jego wstawania z taboretu brakowało tylko, żeby dało się słyszeć zgrzytanie jego stawów z odległości kilometra.
Była niemal pod wrażeniem tego jak Tarp świetnie radził sobie w kuchni, szczególnie kiedy nie chodziło obsługiwanie klientów. Kuleczka została uformowana, zapakowana w ciepłe miejsca i pozostawiona do wyrośnięcia. W czasie jak Woody zajmował się winem, ona wyciągnęła ziarna słonecznika, które należało obrać. Niewiele, tak żeby dodać je do ciasta dla smaku, ale wystarczająco, żeby im znaleźć zadanie na jakiś czas - akurat żeby mieć co robić jak będzie wyrastać ciasto.
Poszli na salę, żeby wygodnie rozsiąść się przy jednym ze stolików z napojami i stacją do łuskania. Palce i szklanki zaraz poszły w ruch, bo od tego przygotowywania ciasta wyschły im gardła, a żmudna praca była o wiele bardziej znośna kiedy osładzali sobie życie procentami. I tak też minęła im kolejna godzina. A nawet półtora.
Sena zabalansowała na tylnych nogach krzesła, odsuwając się od krawędzi stolika. Palce ją od tego wszystkiego trochę bolały, ale dało się przeżyć.
- Ile potem musi się ten chleb piec? Pomyślałam, że możemy sobie sprawić odrobinkę zdrowej, sportowej rywalizacji i pocelować do tablicy z rzutkami, co ty na to? - zagaiła, prawie nie tracąc równowagi i nie przewracając się, kiedy nastawiony zegar wybrzmiał żeby dać im znać że upłynął czas rośnięcia i mogli wrócić do kuchni dokończyć dzieła.
Uważała swoją niepoważność za niewątpliwy plus, szczególnie w perspektywie tego że miała dużo do czynienia z kimś pokroju Tarpa. Przy nim zwyczajnie nie można było mieć nawet najkrótszego kija w dupie, bo mogło się to skończyć kontuzją na całe życie. W każdym razie przestawiła ten przerośnięty gar, nawet nie ujmując podłodze aż tak dużo uroku.
- Nowa generacja. Ładnie - pokiwała głową z uznaniem, zastanawiając się czy powinna napisać do Tessy i zapytać czy ona wie, że jest zasuszoną kanalią żoną. - Wiesz co, Woody? Jak już jesteśmy przy nowoczesności i postępie to tak sobie myślę, że ostatnio wpadła mi w oczy reklama takiej super nowej maści na stawy, może ci ją potem zostawię na stoliku w pokoju - uśmiechnęła się niewinnie. Do tego jego wstawania z taboretu brakowało tylko, żeby dało się słyszeć zgrzytanie jego stawów z odległości kilometra.
Była niemal pod wrażeniem tego jak Tarp świetnie radził sobie w kuchni, szczególnie kiedy nie chodziło obsługiwanie klientów. Kuleczka została uformowana, zapakowana w ciepłe miejsca i pozostawiona do wyrośnięcia. W czasie jak Woody zajmował się winem, ona wyciągnęła ziarna słonecznika, które należało obrać. Niewiele, tak żeby dodać je do ciasta dla smaku, ale wystarczająco, żeby im znaleźć zadanie na jakiś czas - akurat żeby mieć co robić jak będzie wyrastać ciasto.
Poszli na salę, żeby wygodnie rozsiąść się przy jednym ze stolików z napojami i stacją do łuskania. Palce i szklanki zaraz poszły w ruch, bo od tego przygotowywania ciasta wyschły im gardła, a żmudna praca była o wiele bardziej znośna kiedy osładzali sobie życie procentami. I tak też minęła im kolejna godzina. A nawet półtora.
Sena zabalansowała na tylnych nogach krzesła, odsuwając się od krawędzi stolika. Palce ją od tego wszystkiego trochę bolały, ale dało się przeżyć.
- Ile potem musi się ten chleb piec? Pomyślałam, że możemy sobie sprawić odrobinkę zdrowej, sportowej rywalizacji i pocelować do tablicy z rzutkami, co ty na to? - zagaiła, prawie nie tracąc równowagi i nie przewracając się, kiedy nastawiony zegar wybrzmiał żeby dać im znać że upłynął czas rośnięcia i mogli wrócić do kuchni dokończyć dzieła.